Waldemar Łysiak o min. Giertychu

Tym razem wpis będzie składał się głównie z cytatów z artykułu znakomitego pisarza i felietonisty, Waldemara Łysiaka. Nie muszę dodawać, że zgadzam się z nim w 100 procentach.

Zacznę od końca. Czy jeśli minister Roman Giertych ogłosi, że nie należy podpalać szkół, to „ludzie światli” (Salon) otworzą we wszystkich miastach sklepy z materiałami łatwopalnymi, postępowa młodzież będzie propagowała (demonstracjami) noszenie „koktajli Mołotowa” w tornistrach, a telewizje Polsat i TVN będą na okrągło wyświetlały instrukcje techniczne dla podpalaczy? Moje pytanie jest mniej absurdalne niż mogłoby się wydawać — absurdalna jest trwająca już kilka miesięcy kampania Salonu przeciwko inicjatywom tego człowieka zmierzającym do przywrócenia szkole jej tradycyjnej funkcji, vulgo: do wyhamowania szczeniackiego leseferyzmu i odpiekielnienia szkół. Romana Giertycha można jako polityka nie lubić, można się nie zgadzać z różnymi jego poglądami (np. endeckimi) i wypowiedziami, można wyśmiewać jego wpadki czy lapsusy (których, notabene, jak świat światem, żaden polityk nie uniknął), lecz kontestowanie jego starań reaktywujących patriotyzm to bandycka antypolskość, zaś wrzask przeciwko jego reformom mającym zdyscyplinować i uprzyzwoicić życie wewnątrzszkolne to klaka dla Lucyfera. Normalna robota Salonu. Nikt inny bowiem, tylko lewicowo–libertyńskie kręgi opiniotwórcze, którym już dawno temu dałem nazwę Salon, swoim terrorem medialnym tudzież socjotechnicznym wszczepiły kulturze Zachodu (w drugiej połowie XX wieku) degeneracyjny model obyczajowy, pragnący osłabić chrześcijaństwo i będący hańbą ludzkości. Wszczepiły swoją „tolerancją” (dla wszelkich zboczeń, wynaturzeń, dewiacji i zbrodni), swoim postępem” (antypostępem, nową odmianą barbarzyństwa), swoim relatywizmem moralnym, faryzeizmem, postmodernizmem i rozmaitą lewacką hucpą. Trudno, żeby smarkateria nie zamieniała szkoły w bydlęco–chuligański sabat, gdy codziennie jest karmiona przez media elektroniczne i gry komputerowe ciężką pornografią, brutalizmem, gwałtem i zwyrodnieniem.
(…)
Szkoła publiczna nie musi być igrzyskiem diabła, areną chuligańską i narkotykową — wystarczy zaprowadzić w niej (przywrócić, dawniej tak było) elementarną dyscyplinę, zdrowe relacje pedagog–uczeń (szacunek itp.), sensowne wymagania co do postępów, prawidłową gradację norm i ocen, et cetera. Lecz temu przeciwstawia się mocarny inteligencki (pseudointeligencki) Salon, broniąc arcypostępowych „praw ucznia”, które w dzisiejszym świecie terroryzowanym przez tolerastów oznaczają leseferyzm typu „róbta co chceta”. Aktualną modą, którą szerzy zachodni Salon, jest tzw. „kultura wysokiej samooceny ucznia”, czyli prawo ucznia do samodzielnego oceniania swoich szkolnych wyników i zachowań, co znaczy (upraszczając), że nawet debila, patentowanego lenia, żula i tumiwisielca nie wolno karcić bądź przymuszać do czegokolwiek, bo jego „odmienność” winna być respektowana i premiowana nie gorzej niż wysiłek prymusów, inaczej jego prawa byłyby łamane, a to ubliżałoby kultowi nadrzędnemu — kultowi „tolerancji”.
(…)
Mało mnie obchodzi czy chcący wyleczyć polską szkołę Giertych działa koniunkturalnie, czy z potrzeby rozumu i serca — ważne, że chce. Wreszcie ktoś chce! Każdy, kto mu w tym przeszkadza, to nikczemnik.

Waldemar Łysiak

Cały artykuł: http://www.gazetapolska.pl/?module=content&article_id=1623