Koniec telewizji publicznej?

Telewizja publiczna jest, jaka jest i daleko jej nie tylko do przyzwoitości, ale i do bezstronności. Te dwa pojęcia należy od siebie odróżniać: bezstronność nie jest żadną cnotą, gdyż stawia na równi prawdę i fałsz i pozwala im konkurować ze sobą o władzę nad duszami.

Tym niemniej, dopóki TV jest finansowana przez społeczeństwo w formie opłat za abonament, zawsze istnieje - przynajmniej teoretyczna - możliwość sprowadzenia jej na drogę przyzwoitości.

Platforma Obywatelska postanowiła to zmienić i postanowieniu swemu nadała wysoki priorytet. Zbigniew Chlebowski, przewodniczący Klubu PO oznajmił w radiowej Jedynce, iż “media publiczne nie będą na państwowym garnuszku” i potwierdził informacje “Gazety Wyborczej”, że PO chce zlikwidować abonament TV.

Platforma nie ma jeszcze jasności, w jaki sposób w takim razie będzie finansowana TVP, ale pewne informacje można wyczytać między wierszami. Mający być utworzony “Fundusz Misji Publicznej” ma być zasilany z budżetu państwa i być może także przez nadawców komercyjnych. O ile znamy się cokolwiek na życiu, owo “być może” oznacza “przede wszystkim”. Konsekwencji finansowania mediów publicznych przez “nadawców komercyjnych” nie musimy chyba nikomu tłumaczyć - bo nawet nasz siekierowy, chłop poczciwy acz niezbyt bystry, od razu połapał się o co chodzi i powiedział: “Jakby mojej babie jakiś obcy chłop kupował pierścionki i korale, to bym głupi był, jakbym uwierzył, że nic za to w zamian nie dostał.”