Głosowanie przez Internet
Opublikował/a Marucha w dniu 2008-03-26 (środa)
Na swojej witrynie internetowej Platforma Obywatelska zamieściła sondę dotyczącą eurokonstytucji, nazwanej sprytnie “Traktatem Lizbońskim”. Dużą przewagę uzyskali przeciwnicy Traktatu, osiągając ponad 5000 głosów, podczas gdy jego zwolennicy - zaledwie ok. 900. Dowodem tego są liczne zrzuty ekranów dokonane przez internautów.
Na szczęście okazało się, iż to wszystko nieprawda, gdyż informatycy z Platformy popełnili błąd i wyniki sondy w rzeczywistości były odwrotne: to 900 głosów było przeciw, a 5000 za podpisaniem traktatu.
Oczywiście nie mamy powodów, aby wątpić w to wyjaśnienie, czy w jakiekolwiek inne wypowiedzi polityków i działaczy Platformy. Dlatego, definitywnie już przekonani, opowiadamy się za wprowadzeniem internetowego głosowania w wyborach do parlamentu. Zawsze, w razie czego, informatycy poprawią ewidentne błędy w liczbie głosów oddawanych na partie polityczne.
2008-03-26 (środa) @ 12:30:57
Rozpad nietrwałych hadronów to przykład reakcji w której uczestniczą kwarki tworzące hadron kwark u zmienia się w d, albo na odwrót. Jeszcze bardziej pouczające są eksperymenty z rozpraszaniem neutrin. Zebrane dane świadczyłyby o istnieniu trzech masywnych nośników oddziaływania słabego : W+, W-, i Zo. Masa tych cząstek musi być spora, gdyż oddziaływanie słabe ma niewielki zasięg, nie większy niż 10^-19 metra. Teoria kwantowa nakłada więc ścisłe ograniczenia , według których zasięg oddziaływania jest odwrotnie proporcjonalny do masy cząstki przenoszącej oddziaływanie.Siła elektromagnetyczna sięga w nieskończoność, chociaż słabnie ze wzrostem odległości, a jej nośnikiem jest foton o zerowej masie. Dalej, mam nadzieję jest wszystko jasne. Pozdrawiam wszystkich w gajówce.
2008-03-26 (środa) @ 12:44:01
@Lehoo
W gajówce spoko. Rozpracowujemy temat. Pozdro.
JESZCZE O ODDZIAŁYWANIU SŁABYM
W latach siedemdziesiątych zebrano mnóstwo danych o rozpadach nietrwałych hadronów. Zjawisko to stanowi przykład reakcji, w której uczestniczą kwarki tworzące hadron: kwark u zmienia się w d albo na odwrót. Jeszcze bardziej pouczające były wieloletnie eksperymenty z rozpraszaniem neutrin. Zebrane dane świadczyły o istnieniu trzech masywnych nośników oddziaływania słabego: W+, W– i Z0. Masa tych cząstek musi być spora, gdyż oddziaływanie słabe ma bardzo niewielki zasięg, nie większy niż 10–19 metra. Teoria kwantowa nakłada ścisłe ograniczenia, według których zasięg oddziaływania jest odwrotnie proporcjonalny do masy cząstki przenoszącej oddziaływanie. Siła elektromagnetyczna sięga w nieskończoność (chociaż słabnie wraz ze wzrostem odległości), a jej nośnikiem jest foton o zerowej masie.
Ale dlaczego aż trzy nośniki? Dlaczego potrzebne są trzy cząstki – jedna naładowana dodatnio, druga ujemnie, a trzecia obojętna – by mogło rozprzestrzeniać się pole, które wywołuje zmiany rodzaju kwarków? Aby to wyjaśnić, będziemy musieli zająć się trochę fizyczną księgowością i przypilnować, żeby po obu stronach strzałki () wszystko się zgadzało; również znaki ładunku elektrycznego. Jeśli cząstka elektrycznie obojętna rozpada się na cząstki naładowane, to ładunki dodatnie muszą zrównoważyć ładunki ujemne.
Rozpad neutronu na proton – typowy proces zachodzący za pośrednictwem oddziaływania słabego – przebiega następująco:
n p++ e–+ ne
Już to widzieliśmy: neutron rozpada się na proton, elektron i antyneutrino elektronowe. Zauważ, drogi Czyteniku, że dodatni ładunek protonu został zrównoważony ujemnym ładunkiem elektronu, a antyneutrino jest obojętne. Wszystko się zgadza. Ale to jest bardzo powierzchowny opis tej reakcji – jak obserwowanie jajka, z którego ma się wylęgnąć sójka – gdyż nie wiadomo, co się dzieje w środku. Neutron jest w rzeczywistości konglomeratem trzech kwarków – jednego u oraz dwóch d (udd); proton składa się z dwóch u i jednego d (uud). Toteż gdy neutron rozpada się na proton, kwark d zmienia się w kwark u. Dlatego bardziej pouczające jest zajrzenie do wnętrza neutronu i opisanie tego, co dzieje się z kwarkami. W języku kwarków tę samą reakcję zapisujemy następująco:
d u + e–+ ne
A zatem kwark d w neutronie zmienia się w u i emituje przy tym elektron oraz antyneutrino elektronowe. Jednak to też jest nadmiernie uproszczona wersja rzeczywistych wydarzeń! Elektron i antyneutrino nie pochodzą bezpośrednio z kwarka d. Zachodzi reakcja pośrednia, w której uczestniczy W–. Teoria kwantowa oddziaływania słabego zapisuje więc proces rozpadu neutronu w dwóch etapach:
(1) d–1/3 W– + u+2/3,
a potem
(2) W– e– + ne.
Zauważ, drogi Czytelniku, że kwark dolny rozpada się najpierw na W– i kwark u. Dopiero potem W– rozpada się na elektron oraz antyneutrino elektronowe. Cząstka W pośredniczy w przekazywaniu oddziaływania słabego i uczestniczy w reakcjach rozpadu. W opisanej reakcji W musi mieć ładunek ujemny, by zrównoważyć zmianę ładunku towarzyszącą przemianie kwarka u w d. Jeśli do ładunku kwarka u, równego +2/3, dodamy ładunek cząstki W– , równy –1, otrzymamy –1/3, czyli ładunek kwarka d, który zapoczątkował całą tę reakcję. Wszystko się zgadza.
W jądrze kwarki u mogą także ulegać rozpadowi na kwark d, przekształcając proton w neutron. W języku kwarków proces ten opisujemy następująco: u W+ + d, a potem: W+ e+ + ne. W tym wypadku potrzebujemy dodatniej cząstki W, by zbilansować zmianę ładunku. Z tego właśnie powodu obserwowane rozpady kwarków – poprzez przemianę protonu w neutron i na odwrót – wymagają istnienia zarówno W–, jak i W+. Ale to jeszcze nie wszystko.
Eksperymenty przeprowadzone w połowie lat siedemdziesiątych z udziałem wiązek neutrin pozwoliły stwierdzić obecność tak zwanych prądów neutralnych, które z kolei wymagały istnienia ciężkiego, neutralnego nośnika oddziaływania. Bodźcem do przeprowadzenia tych doświadczeń były prace takich teoretyków, jak Glashow, którzy pracowali nad unifikacją wszystkich rodzajów oddziaływań. Uczeni ci nie chcieli się pogodzić z tym, że do przenoszenia oddziaływania słabego wystarczą tylko cząstki naładowane. Rozpoczęto więc polowanie na prądy neutralne.
Prądem może być w zasadzie wszystko, co płynie. Prąd wody płynie w rzece lub w rurze wodociągowej. Prąd elektronów płynie w przewodzie lub w roztworze. Cząstki W– i W+ pośredniczą przy przepływie cząstek z jednego stanu do drugiego. Pojęcie prądu w odniesieniu do tych cząstek zrodziło się zapewne na skutek potrzeby śledzenia ładunków elektrycznych. W+ pośredniczy w przepływie prądu dodatniego, W– zaś w przepływie prądu ujemnego. Prądy te można badać w zachodzących spontanicznie słabych rozpadach, takich jak te, które nieco wcześniej opisałem. Mogą one jednak także powstawać w akceleratorach – podczas zderzeń wiązek neutrin, które nauczono się uzyskiwać dzięki dwuneutrinowemu eksperymentowi w Brookhaven.
Przyjrzyjmy się, co się dzieje, gdy neutrino mionowe – które odkryliśmy w Brookhaven – zderza się z protonem; a dokładniej mówiąc, z kwarkiem u w protonie. Powstaje wówczas kwark d i dodatni mion:
nm + u+2/3 d–1/3 + m+1.
Czyli, antyneutrino mionowe plus kwark u przechodzi w kwark d plus dodatni mion. Rzecz się sprowadza do tego, że podczas zderzenia neutrina i kwarka u ten ostatni zmienia się w kwark d, a neutrino – w mion. Podobnie jak w poprzednim przykładzie, teoria oddziaływania słabego mówi nam, że reakcja ta przebiega w dwóch etapach:
(1) nm W– + m+
(2) W– + u d.
Antyneutrino zderza się z kwarkiem u i opuszcza miejsce zderzenia jako mion. Kwark u zmienia się w d, a w całej reakcji pośredniczy W–. Mamy więc prąd ujemny. Już w roku 1955 teoretycy zauważyli (między innymi nauczyciel Glashowa, Julian Schwinger), że możliwy jest także prąd neutralny:
nm + u u + nm.
Co się dzieje? Mamy neutrina mionowe i kwarki u po obu stronach reakcji. Neutrino odbija się od kwarka u, ale wyłania się z reakcji jako neutrino, a nie mion, jak w poprzednim przykładzie. Kwark u doznaje szturchnięcia, ale nadal pozostaje kwarkiem u. Ponieważ jest on częścią protonu (albo neutronu), cząstka ta pozostaje nienaruszona. Gdybyśmy mieli powierzchownie przyjrzeć się tej reakcji, ujrzelibyśmy neutrino mionowe uderzające w proton i odbijające się od niego bez szwanku. Ale rzecz jest bardziej złożona. W poprzedniej reakcji w metamorfozie kwarka u w kwark d (albo na odwrót) pośredniczyło dodatnie albo ujemne W. Tutaj neutrino musi wysłać cząstkę przenoszącą oddziaływanie, żeby stuknąć kwark u. Gdy próbujemy zapisać tę reakcję, jasnym się staje, że ta wirtualna cząstka musi być elektrycznie obojętna.
Reakcja ta przypomina sposób, w jaki rozumiemy powstawanie siły elektromagnetycznej, powiedzmy, między dwoma protonami. Mamy wtedy wymianę obojętnej cząstki wirtualnej – fotonu. Ta wymiana jest źródłem opisywanej przez prawo Coulomba siły, która pozwala jednemu protonowi popchnąć drugi proton. Podobieństwo to jest nieprzypadkowe. Poszukiwacze Wielkiej Unifikacji (mam tu na myśli Glashowa i jego kolegów) potrzebowali takiego procesu, jeśli zjednoczenie oddziaływania słabego i elektromagnetycznego miało się kiedykolwiek dokonać.
Tak więc rzucono nam, eksperymentatorom, wyzwanie: czy możemy znaleźć reakcje, w których neutrina zderzają się z jądrami i nadal pozostają neutrinami? Najważniejszą częścią takiego eksperymentu jest zaobserwowanie wpływu tych neutrin na uderzone jądro. Istniały pewne niejednoznaczne dane, wskazujące na to, że reakcje takie zachodzą w naszym dwumionowym eksperymencie w Brookhaven. Mell Schwartz nazywał je „klopami”: neutralna cząstka wchodzi do nich, po czym taka sama z nich wychodzi. Nie ma zmiany ładunku elektrycznego. Uderzone jądro rozpada się, ale w stosunkowo niskoenergetycznej wiązce neutrin pojawia się niewiele energii – stąd właśnie wzięło się określenie Schwartza. Prądy neutralne. Nie pamiętam już, dlaczego obojętną cząstkę przenoszącą oddziaływanie nazwano Z0 (mówimy zet zero), a nie W0.
Ale jeśli chcesz, drogi Lehoo, zaimponować jeszcze innym znajomym, to możesz używać terminu „prądy neutralne”, fantazyjnej nazwy stworzonej dla wyrażenia idei, że obojętna cząstka wirtualna jest niezbędna w niektórych procesach zachodzących z udziałem oddziaływania słabego.
2008-03-26 (środa) @ 13:49:19
Daliście czadu panowie :)
2008-03-26 (środa) @ 14:13:43
@Pytek
Nie wiem jak tam z plcia Lehoo ale ja jestem kobitka :) do rzeczy zreszta jeszcze!
2008-03-26 (środa) @ 14:33:04
Po co te wypowiedzi o hadronach?
2008-03-26 (środa) @ 14:43:42
Jak to po co? Wiadomo po co! Lehoo najwyraźniej ucieka od tematu pt “PLAMA PLATFORMY OBYWATELSKIEJ” i próbuje odwrócić kota ogonem epatując swoja głęboką wiedzą hihihi i nonszalancją!
Zapomniał biedaczysko, że w gajówce to dopiero są elity intelektualne i kudy mu tam do nich …łyso mu chyba hihihihi! :o
Platformersi - uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu!!!!!!!
2008-03-26 (środa) @ 15:18:12
Newsgroups: pl.soc.polityka
Subject: CUD!! Sondaż na stronie PO… ZNIKNĄŁ
Date: Tue, 25 Mar 2008 20:11:01 +0000
” CUD!! Sondaż na stronie PO… ZNIKNĄŁ”
Gdy ludzie orientowali sie Donaldu oszukuje oddali swoj glos ponownie, podejrzewam ze rowniez Ci ktorzy wcześniej mieli to w dupie dołączyli swoje głosy przeciw ratyfikacji. Głosy przeciwko traktatowi rosły tak gwałtownie (ponad 12 tys) ze sondaż postanowiono… usunąć.
Pozdr
Slawek”
From: rAzor
Newsgroups: pl.soc.polityka
Subject: Re: CUD!! Sondaż na stronie PO… ZNIKNĄŁ
“Zaraz tam “zniknął” - to tylko przebudowa witryny. he he he
O-szu-ści! O-szu-ści! O-szu-ści!
Dolniak! Daj głos!”
buehehehehe
2008-03-26 (środa) @ 16:14:26
Jak zwykle bardzo cenne podsumowanie Panie Marucha. Jak ja lubię tą naszą polską gajówkę.
2008-03-27 (czwartek) @ 07:55:38
@Lehoo! Buahahahahaha! Razem z platfusami na dno!!!! Nie pomoga zadne sztuczki i matactwa cwaniaka! Wstyd i hanba dla Platformy Obywatelskiej!!!!!!
2008-03-27 (czwartek) @ 17:07:14
Wyja na nas hieny i szakale
http://www.polskawalczaca.com/viewtopic.php?t=1092&start=15
2008-03-28 (piątek) @ 06:28:40
Z netu [wp]
100-lat temu zydowskie bandy…
grasowaly po Rosji i nie tylko z haslem w pyskach KOMUNIZM.Ludzie nie mieli pojecia co to za scierwo,szli na masowki a nawet popierali.Dzis wszyscy wiedza co to bylo.
21-szy wiek,sytuacja identyczna,DEMO…KRACJA,ludzie nie wiedza co sie za tym kryje,ida,popieraja,walcza….O CO???
2008-03-28 (piątek) @ 18:13:23
Kurt Munzer z cała żydowską bezczelnością mówi:
“Wszystkie rasy europejskie są zarażone przez nas, mają krew przez nas skażoną. Wogóle wszystko jest juz zażydzone. Nasza zmysłowość żyje we wszystkich, a duch nasz rządzi światem. My jesteśmy panami, bo co dzisiaj jest potęgą, dzieckiem jest naszego ducha. Mogą nas nienawidzić, mogą nas wypędzać, mogą nasi wrogowie triumfować nad nasza fizyczna słabością, a jednak już się nie będzie można nas pozbyć. Myśmy się wżarli w narody, myśmy splugawili rasy, złamali ich rozpęd, myśmy naszym wyczerpaniem kulturalnym splugawili wszystko. Już nigdy nie będzie możną zmóc panowania naszego ducha.”
A żydowski pisarz Artur Sandauer uważa to za normalne i tak bezczelnie uzasadnia żydowską przemoc i dominację:
“W czasie wojny zginęli prości Żydzi i wybitni Polacy.
Uratowali się wybitni Żydzi i prości Polacy.
Dzisiejsze społeczeństwo w Polsce - mówi Sandeuer - to żydowska głowa nałożona na polski tułów.
Żydzi stanowią inteligencję, a Polacy masy pracujące.
W każdym narodzie musi się wyrobić ponad masy jakaś inteligencja i rodzaj arystokracji. My jesteśmy materiałem gotowym, my zawładniemy krajem, opanujemy już przez giełdy i przez wielką część prasy nad połową Europy. Ale naszym właściwym królestwem, naszą stolicą, naszym Jeruzalem będzie Polska. My będziemy jej arystokracją, my tu rządzić będziemy. Kraj ten należy do nas, jest nasz “
2008-03-28 (piątek) @ 19:17:04
http://www.polonica.net/Stanowisko_Wszechswiatowe_Zydow.htm
2008-04-03 (czwartek) @ 02:41:04
Wracając do Platformy…
Na stronie PO był też tzw. “licznik wiary” (’kliknij jak popierasz PO’) w razie czego tym razem przewidziano tylko jedną opcję - na “NIE” głosować się nie da.
PS. ostatnio zdjęli i licznik, bo znów mieli “códa”. ;)
2008-04-05 (sobota) @ 21:10:51
[...] Original post by Marucha [...]