Dziennik gajowego Maruchy

"Blogi internetowe zagrażają demokracji" – Barack Obama

Dzie­ci PRL-owskich służb łącz­cie się!!!

Posted by Marucha w dniu 2012-07-25 (środa)

 

Trud­no ocze­ki­wać, że­by dziec­ko ko­mu­ni­sty wal­czą­ce­go ca­łe ży­cie z Ko­ścio­łem na­gle potępi­ło ob­ra­ża­nie uczuć re­li­gij­nych. Trud­no za­kła­dać, że po­to­mek ka­na­lii za­cho­wa się jak przy­zwo­ity czło­wiek, że ktoś, ko­go oj­ciec zwal­czał pa­trio­tów, na­gle od­da im hołd. Dla nich na­sze na­ro­do­we ha­sło „Bóg. Ho­nor. Oj­czy­zna” na­praw­dę jest za­baw­nym slo­ga­nem świad­czą­cym o „ciem­no­gro­dzie”.

Czer­wo­ni wy­cho­wan­ko­wie

Naj­now­sze wy­po­wie­dzi dwóch or­dy­nar­nych pro­sta­ków Ku­by Wo­je­wódz­kie­go i Mi­cha­ła Fi­gurskie­go nie wy­wo­ła­ły ocze­ki­wa­ne­go aplau­zu. Gorz­ko roz­cza­ro­wa­ny Mi­chał Fi­gur­ski, ża­li się, że kie­dy ob­ra­żał Je­zu­sa i lu­dzi wie­rzą­cych, Le­cha Ka­czyń­skie­go oraz PiS to „ni­ko­mu to nie prze­szka­dza­ło”. „Lot­ne umy­sły” obu pod­sta­rza­łych „gów­nia­rzy” jesz­cze nie ogarnęły, że w Pol­sce moż­na wy­śmie­wać ka­to­li­ków, śro­do­wi­ska pa­trio­tycz­ne i pra­wi­co­we, po­li­ty­ków spo­za ukła­du, ale nie wol­no w ża­den spo­sób sa­me­go ukła­du na­ru­szać.

Wy­po­wiedź o gwał­ce­niu Ukra­inek od­wró­ci­ła uwa­gę od ki­bo­li na rzecz za­cho­wa­nia „medialnych elit”. Szam­bo się roz­la­ło. I nie po­mo­że wy­zna­nie żo­ny Mi­cha­ła Fi­gur­skie­go – pre­zen­ter­ki te­le­wi­zji pu­blicz­nej, któ­ra bar­dzo uba­wio­na stwier­dzi­ła, że cza­sem mąż i ją „gwał­ci”. Na mar­gi­ne­sie – cie­ka­wie za­brzmiał tu spój­nik „i” (czy „też”) wska­zu­ją­cy, że żo­na nie jest je­dy­ną oso­bą gwał­co­ną przez Micha­ła F. Co praw­da gwałt to prze­stęp­stwo za­li­cza­ne przez ko­deks kar­ny do zbrod­ni, ale fe­mi­nist­ki w ro­dza­ju Ka­zi­mie­ry Szczu­ki tym ra­zem ja­koś nie angażu­ją się w obro­nę gwał­co­nej pa­ni Fi­gur­skiej (Ukra­inek zresz­tą też).

Tyl­ko in­ter­nau­ci za­sta­na­wia­ją się, co się sta­ło „bły­sko­tli­wym dzien­ni­ka­rzom”, że bluznę­li ta­kim cham­stwem. Otóż – nic im się nie sta­ło. By­li or­dy­nar­ni, pro­stac­cy i cham­scy przez ca­ły czas, ta­cy są i ta­cy po­zo­sta­ną. To po pro­stu czy­sta ge­ne­ty­ka i wy­cho­wa­nie, czy­li dwa skład­ni­ki cha­rak­te­ru czło­wie­ka. Je­śli wie­rzyć po­ja­wia­ją­cym się w In­ter­ne­cie in­for­ma­cjom, Wo­je­wódz­ki i Fi­gur­ski an­ty­po­lo­nizm, ata­ko­wa­nie Ko­ścio­ła i śro­do­wisk pa­trio­tycz­nych „wy­ssa­li z mle­kiem mat­ki”.

Ja­kub Wła­dy­sław Wo­je­wódz­ki to, jak moż­na wy­czy­tać w In­ter­ne­cie, syn Bo­gu­sła­wa Wojewódzkie­go, funk­cjo­na­riu­sza SB i pro­ku­ra­to­ra PRL-owskie­go wy­mia­ru spra­wie­dli­wo­ści. Wo­je­wódz­ki se­nior za­pi­sał się w hi­sto­rii, peł­niąc ro­lę pro­ku­ra­to­ra z ra­mie­nia Prokuratu­ry Ge­ne­ral­nej w spra­wie tzw. „pro­wo­ka­cji byd­go­skiej” z 19 mar­ca 1981 ro­ku. Kuba za­czy­nał ka­rie­rę od har­cer­skiej roz­gło­śni ra­dio­wej w la­tach 80-tych a po­tem rozwijał ją w pry­wat­nych me­diach aż do sta­tu­su gwiaz­dy TVNu.

Je­go kum­pel Mi­chał Fi­gur­ski to, jak czy­ta­my w sie­ci, syn Zbi­gnie­wa Fi­gur­skie­go – ostatnie­go dy­rek­to­ra ge­ne­ral­ne­go Fun­du­szu Ob­słu­gi Za­dłu­że­nia Za­gra­nicz­ne­go (FOZZ) i zastęp­cy li­kwi­da­to­ra FOZZ. Ro­dzi­ce Mi­cha­ła po­noć po­zna­li się w Mo­skwie, gdzie gwałciciel wła­snej żo­ny przy­szedł na świat. Co cie­ka­we – pań­stwo Fi­gur­scy przez ja­kiś czas miesz­ka­li w Pol­sce, a po­tem zna­leź­li się w Bej­ru­cie. To jesz­cze o ni­czym nie świad­czy, ale w la­tach osiem­dzie­sią­tych ra­czej nie wy­jeż­dża­ło się bez pod­pi­sa­nia od­po­wied­nich lo­ja­lek.

Nie oni jed­ni

Oczy­wi­ście obaj ce­le­bry­ci nie są wy­jąt­ka­mi. Do gro­na osób po­dzi­wia­ją­cych mo­tłoch sikają­cy na zni­cze pod pa­ła­cem pre­zy­denc­kim na­le­ża­ła np. słyn­na re­ży­ser Agniesz­ka Holland – cór­ka jed­ne­go z czo­ło­wych ko­mu­ni­stów okre­su sta­li­now­skie­go. Spodo­ba­ło się to tak­że przy­rod­nie­mu bra­tu sta­li­now­skie­go zbrod­nia­rza – Ada­mo­wi Mich­ni­ko­wi i pa­ru in­nym oso­bom, na cze­le z Ja­nu­szem Pa­li­ko­tem, co do oj­ca któ­re­go wciąż po­ja­wia­ją się „plot­ki”, że był on zwy­kłym szmal­cow­ni­kiem.

Me­dia są do­słow­nie za­pcha­ne po­tom­ka­mi czo­ło­wych komuchów. Moż­na tu wy­mie­nić m.​in. Monikę Olej­nik, któ­ra pra­cę dzien­ni­kar­ki roz­po­czę­ła ja­ko świe­żo upie­czo­ny zoo­tech­nik w 1982 ro­ku, gdy w Pol­sce obo­wią­zy­wał stan wo­jen­ny, pry­wat­nie cór­kę Ta­de­usza Olej­ni­ka, wy­so­kie­go funk­cjo­na­riu­sza Służ­by Bez­pie­czeń­stwa, al­bo Grze­go­rza Mie­cu­go­wa – sy­na Brunona Mie­cu­go­wa, sta­li­now­skie­go dzien­ni­ka­rza, któ­ry za­sły­nął ja­ko sy­gna­ta­riusz tzw. „Ape­lu Kra­kow­skie­go” z 1953 ro­ku, wy­ra­ża­ją­ce­go po­par­cie dla sta­li­now­skich władz, któ­re na pod­sta­wie sfał­szo­wa­nych do­wo­dów, do­ko­na­ły aresz­tu du­chow­nych ka­to­lic­kich (słyn­ny pro­ces pra­cow­ni­ków ku­rii kra­kow­skiej). Do te­le­wi­zji pu­blicz­nej nie­daw­no wró­ci­ła Han­na Lis, czy­li Han­na Ke­daj – cór­ka Alek­san­dry i Wal­de­ma­ra Ke­da­jów, zna­nych pe­ere­low­skich dzien­ni­ka­rzy i taj­nych agen­tów SB, fi­gu­ru­ją­cych na słyn­nej „Li­ście naj­więk­szych ka­na­lii sta­nu wo­jen­ne­go” ra­zem z Je­rzym Urba­nem i Zbi­gnie­wem Sa­fja­nem – oj­cem Mar­ka Sa­fja­na – pre­ze­sa Try­bu­na­łu Kon­sty­tu­cyj­ne­go w la­tach 1998-2006.

Wia­do­mo­ści TVP re­da­gu­je Piotr Kraś­ko – wnuk jed­ne­go z czo­ło­wych ko­mu­ni­stycz­nych cen­zo­rów – Win­cen­te­go Kraś­ki. W telewi­zji ja­ko „au­to­ry­tet” wy­stę­pu­je Mag­da­le­na Śro­da – cór­ka prof. Edwar­da Ciu­pa­ka – za­re­je­stro­wa­ne­go przez wy­wiad PRL ja­ko kon­takt ope­ra­cyj­ny „Ga­briel”, któ­ry nie­mal przez ca­łe swe ży­cie za­wo­do­we, ja­ko pra­cow­nik Urzę­du ds. Wy­znań, zaj­mo­wał się wal­ką z Kościołem. Gor­li­wie ata­ku­je tak­że Da­wid War­szaw­ski, czy­li Kon­stan­ty Ge­bert – syn agentu­ral­ne­go dzia­ła­cza ko­mu­ni­stycz­ne­go Bo­le­sła­wa Ge­ber­ta. Je­śli wie­rzyć „Rzeczpospolitej” to na­wet oj­ciec ulu­bień­ca sa­lo­nu Jur­ka Owsia­ka był wy­so­ko po­sta­wio­nym mi­li­cjan­tem.

Do gro­na ce­le­bry­tów ho­łu­bio­nych przez me­dia i chęt­nie za­bie­ra­ją­cych głos na­le­ży ko­lej­na gwiaz­da TVN – Mag­da Ges­sler, z do­mu Iko­no­wicz – cór­ka wie­lo­let­nie­go pe­ere­low­skie­go dzien­ni­ka­rza PAP i agen­ta es­bec­kie­go TW „Me­tram­paż”, sio­stra Pio­tra Iko­no­wi­cza – obecnie do­rad­cy Ja­nu­sza Pa­li­ko­ta. No i jest oczy­wi­ście Bar­tosz Wę­glar­czyk, któ­ry ko­biet z Ukra­iny nie gwał­cił, mo­że dla­te­go, że uznał je za ro­bo­ty do sprzą­ta­nia. Wę­glar­czyk jest przy­pad­kiem szcze­gól­nym nie tyl­ko dla­te­go, że prze­tarł szla­ki Wo­je­wódz­kie­mu i Figur­skie­mu, ale przede wszyst­kim dla­te­go, że we­dług wie­lu in­for­ma­cji jest on w pro­stej li­nii wnu­kiem Jó­ze­fa Świa­tło – jed­ne­go z naj­więk­szych sta­li­now­skich zbrod­nia­rzy, osobiście tor­tu­ru­ją­ce­go więź­niów z AK. Trud­no nie za­uwa­żyć związ­ku po­mię­dzy komentarzami ca­łej trój­ki. Mo­że Fi­gur­ski i Wo­je­wódz­ki uzna­li, że sko­ro je­mu wol­no, to im też? Naj­wy­raź­niej się prze­li­czy­li. Al­bo za­po­mnie­li, że ich ta­tu­sio­wie, choć gor­li­wi ko­mu­ni­ści, to jed­nak nie ta li­ga co sta­li­now­ski zbrod­niarz i wnu­ko­wi te­go ostat­nie­go wol­no wię­cej niż sy­nom ja­kichś es­be­ków.

X, Y, Z – duch Kisz­cza­ka wsieg­da go­tow

I tak da­lej. Czer­wo­nych dy­na­stii jest w Pol­sce co nie­mia­ra – w po­li­ty­ce, śro­do­wi­skach na­uko­wych, w biz­ne­sie a tak­że w me­diach. Żad­na z osób do tych śro­do­wisk nie tra­fi­ła przy­pad­kiem, dzię­ki szczę­ściu al­bo ta­len­to­wi. Opo­wie­ści o tym, jak to ro­dzi­ce ich przestrze­ga­li przed da­ną ścież­ką ka­rie­ry a oni się upar­li, to baj­ki dla dzie­ci w wie­ku przed przed­szkol­nym. Ich obec­ność w ży­ciu pu­blicz­nym to na­stęp­stwa za­po­bie­gli­wo­ści „cięż­ko cho­re­go” Kisz­cza­ka i je­go to­wa­rzy­szy.

Taj­ne do­ku­men­ty MSW i Szta­bu Ge­ne­ral­ne­go z lat 1987-1988 wska­zu­ją jed­no­znacz­nie, że w tam­tym cza­sie w służ­bach spe­cjal­nych PRL-u po­wsta­ły taj­ne ko­mór­ki: „X” – od­po­wie­dzial­na za wpły­wy na wła­dzę, „Y” – od­po­wie­dzial­na za go­spo­dar­kę i „Z” – za me­dia. Nie­za­leż­nie od nich po­wsta­ła jesz­cze ko­mór­ka „C”, mająca za za­dnie ochro­nę by­łych ko­le­gów przed od­po­wie­dzial­no­ścią kar­ną za prze­stęp­stwa po­peł­nia­ne po ro­ku 1989! (a za­pew­ne i przed nim).

Jesz­cze wcze­śniej mia­ła po­wstać dyrek­ty­wa na­ka­zu­ją­ca ob­sa­dze­nie me­diów od­po­wied­ni­mi ludź­mi – wte­dy mło­dy­mi dzien­ni­ka­rza­mi, któ­rzy po pa­ru la­tach mie­li zo­stać (i zo­sta­wa­li) me­dial­ny­mi „au­to­ry­te­ta­mi”. Ro­le w tym „ko­mu­szym te­atrze” zo­sta­ły ob­sa­dzo­ne bar­dzo sta­ran­nie a od­po­wied­nie służ­by za­dba­ły, by nic nie za­kłó­ci­ło sce­na­riu­sza. Gdy ma się tę świa­do­mość, to wy­stą­pie­nia Wę­glar­czy­ka, Wo­je­wódz­kie­go i Fi­gur­skie­go i ca­łej resz­ty sta­ją się ja­sne. Oni po pro­stu od­gry­wa­li/od­gry­wa­ją swo­ją ro­lę, ty­le tyl­ko, że tym ra­zem du­et W-F trosz­kę prze­sa­dził z eks­pre­sją. Oczy­wi­ście nie wszy­scy wie­dzie­li/wie­dzą, że zo­sta­li z gó­ry wy­bra­ni przez cwań­szych od sie­bie i wy­kre­owa­ni na „gwiaz­dy”. Więk­szość z nich na­praw­dę mó­wi to co my­śli, a co mia­ła wpa­ja­ne od pie­luch. Trud­no ocze­ki­wać, że­by dziec­ko ko­mu­ni­sty wal­czą­ce­go ca­łe ży­cie z Ko­ścio­łem na­gle po­tę­pi­ło ob­ra­ża­nie uczuć re­li­gij­nych. Trud­no za­kła­dać, że po­to­mek ka­na­lii za­cho­wa się jak przy­zwo­ity czło­wiek, że ktoś, ko­go oj­ciec zwal­czał pa­trio­tów, na­gle od­da im hołd. Dla nich na­sze na­ro­do­we ha­sło „Bóg. Ho­nor. Oj­czy­zna” na­praw­dę jest za­baw­nym slo­ga­nem świad­czą­cym o „ciem­no­gro­dzie”.

Czy to ozna­cza, że trze­ba ich eli­mi­no­wać z ży­cia pu­blicz­ne­go? By­naj­mniej. Niech so­bie są. Niech so­bie two­rzą wła­sne ga­ze­ty, ra­dia, te­le­wi­zje. W koń­cu w przy­ro­dzie i szczu­ry są do cze­goś po­trzeb­ne. Trze­ba tyl­ko pa­mię­tać, kim są ci lu­dzie, skąd są, co so­bą re­pre­zen­tu­ją i nie ko­rzy­stać ani z ich „mą­dro­ści”, ani z pro­duk­tów, któ­re w spo­sób jaw­ny lub pół­jaw­ny re­kla­mu­ją. Ten boj­kot, któ­ry od­bi­je się na ich kie­sze­niach, za­bo­li to to­wa­rzy­stwo znacz­nie bar­dziej niż naj­ostrzej­sze ko­men­ta­rze.

Al­do­na Za­or­ska
http://www.warszawskagazeta.pl

 

Komentarzy 8 to “Dzie­ci PRL-owskich służb łącz­cie się!!!”

  1. niereligijna said

    prawdziwi komunisci nie chodzili do kosciola, z powodu tego , ze zydzi chodza przewaznie do synagogi.Inna religia inne interesy.
    dzieci beda kontynuowac tradycje, bo tak zostaly wychowane przez talmud i rodzine.

  2. Rysio said

    „….Prawdziwi komuniści nie chodzili to kościoła tylko do synagogi……”.

    Takie proste i takie genialne !!!

    🙂

  3. JO said

    Srodowisko przedsiebiorcow …jest , bylo…budowane w ten sam sposob…

  4. wet3 said

    Przeciez to jest oczywiste az do BOLU! – Od 1989 mamy PRL-bis!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    … z zydami i komuszetami przy zlobide!!!

  5. Walerian Dąbrowski said

    Tym co wierzą w demokrację i wolne wybory w mojej Ojczyźnie polecam.

  6. Piotrx said

    Życiorysy polskiej żydokomuny *

    (Słownik biograficzny)

    Od Redakcji Monitora Polskiego

    Przystępujemy do druku pracy Mariana Kałuskiego pt. „Życiorysy polskiej żydokomuny”.

    Marian Kałuski, nasz stały współpracownik, jest znawcą zagadnień polsko-żydowskich, autorem książek, prac (tak oryginalnych jak np. „Żydzi polscy w Chinach” czy „Żydzi polscy w Australii”) i bardzo wielu artykułów na te tematy, począwszy od pierwszego pt. „Każdy sobie rzepkę skrobie”, który ukazał się w słynnych „Wiadomościach” (Nr 1086, 1967), wydawanych przed wojną w Warszawie, a po wojnie w Londynie przez równie słynnego dziennikarza polskiego pochodzenia żydowskiego – Mieczysława Grydzewskiego, co może być potwierdzeniem rzetelności pisarskiej autora. Książki Mariana Kałuskiego: „Cienie, które dzielą. Zarys stosunków polsko-żydowskich na Ziemi Drohobyckiej” (Warszwa 2000), „Wypełniali przykazania miłosierdzia. Polski Kościół i polscy katolicy wobec holocaustu” (Warszawa 2000) oraz „W podzięce i ku pamięci Jankielom. Mały leksykon Żydów – patriotów polskich” (Warszawa 2001) były życzliwie przyjęte przez recenzentów i wiele osób na nie się ciągle powołuje, co potwierdza Internet.

    ”Życiorysy polskiej żydokomuny (Słownik biograficzny)” to pierwsza taka pozycja w literaturze polskiej. W oparciu wyłącznie o wiarygodne źródła, jak np. „Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego” (Warszawa 1978-1992), Tadeusz Mołdawa „Ludzie władzy 1944-1991” (Warszawa 1991), „Kto jest kim w Polsce” (Warszawa 1984), archiwa MSW oraz publikacje emigracyjne jak np. Teresa Torańska „Oni” (Londyn 1985) czy Zbigniew Błażyński „Mówi Józef Światło. Za kulisami bezpieki i partii” (Londyn 1986), przybliża nam w imię prawdy historycznej sylwetki polskich komunistów pochodzenia żydowskiego, którzy odgrywali wielką rolę w dziejach PRL, szczególnie w okresie stalinowskim.

    Przystępujemy do druku pracy Mariana Kałuskiego również dlatego, że, niestety, ten temat jest nawet w dzisiejszej Polsce tematem tabu i tematem często zakłamywanym. Ma ona wartość historyczną oraz ujawni i wyjaśni wiele dotychczas przemilczanych spraw lub naprowadzi je na właściwe tory, umożliwiając właściwą ocenę roli żydowskich komunistów w życiu PRL.

    Autor wyraża nadzieję, że ujawniana gorzka prawa o żydowskich komunistach w życiu PRL nie będzie w oczach Czytelników obciążała całej polskiej społeczności żydowskiej za winy żydokomuny. Oprócz komunistów byli bowiem również mickiewiczowscy Jankiele, którzy Polskę kochali jak Polacy, o czym mówi wspomniana wyżej książka Mariana Kałuskiego „W podzięce i ku pamięci Jankielom”.

    ——————————————————————————–

    AJZEN Towia (1909 Łódź – 1938 Hiszpania), robotnik, działacz komunistyczny (od 1926). Za działalność antypaństwową dwukrotnie aresztowany (1933 i 1936 – wywieziony do Berezy Kartuskiej). XII 1936 wyjechał do Hiszpanii. Podczas podróży przez Niemcy został aresztowany przez władze hitlerowskie i zesłany do obozu koncentracyjnego. Dopiero po uwolnieniu dotarł do Hiszpanii, gdzie został komisarzem politycznym batalionu żydowsko-polskiego. Zginął 16 II 1938 na Froncie Estremadurskim. Po wojnie jego imię nadali komuniści Fabryce Pluszu i Dywanów w Łodzi oraz został odznaczony pośmiertnie w 1945 polskim Krzyżem Walecznych. Za co?

    AJZENSZER (Eisenscher) Markus (1903 Mizuń k. Stryja – 1942?), działacz komunistyczny (od 1922). W 1925 ukończył Międzynarodową Szkołę Leninowską w Moskwie. 1930-33 członek Sekretariatu Krajowego KC Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy (KPZU). 1932-33 sekretarz okręgu wołyńskiego KPZU. W latach 1926-28 i 1933-38 był więziony za działalność skierowaną przeciwko państwu polskiemu. Po zajęciu wschodniej Polski przez Sowietów we wrześniu 1939 organizował milicję ludową w Stryju i wskazywał władzom sowieckim Polaków, których należy aresztować. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941, nie chcąc przelewać swojej krwi w walce z hitleryzmem, uciekł na wschód (podobnie postąpiło tysiące innych Żydów polskich), do Kazachstanu, gdzie pracował w kołchozie.

    ALBRECHT Jerzy (1914 Wrzeszczewice k. Łasku – 1992 Warszawa), ekonomista (Akademia Nauk Politycznych w Warszawie), działacz komunistyczny. Od 1933 członek i sekretarz Zarządu Warszawskiego Organizacji Młodzieży Socjalistycznej “Życie”; od 1934 członek, a w 1938 członek KW Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. Podczas okupacji w konspiracji – 1941 współorganizator mikroskopijnego Związku Walki Wyzwoleńczej (ludność polska nie chciała nie tylko popierać ale i słyszeć o “dobrodziejstwach” ustroju sowieckiego). Członek komunistycznej Polskiej Partii Robotniczej (PPR) od 1942 i V-VIII t.r. sekretarz Komitetu Warszawskiego Polskiej Partii Robotniczej (PPR). Według >Józefa Swiatły, Albrecht “był odpowiedzialny za nadzór nad współpracą między partią (PPR) a Gestapo! (po wojnie żydowscy zbirzy z MBP zarzucali bezpodstawnie AK-owcom współpracę z Gestapo; widać, że “każdy sądzi według siebie”) 15 VIII 1942 aresztowany przez gestapo i do 1945 więziony w obozach hitlerowskich (m.in. na Majdanku). Od 1945 w naczelnych władzach najpierw PPR, a następnie PZPR: V 1945 – X 1948 I sekretarz Komitetu Warszawskiego PPR, XII 1945 – XII 1948 członek KC PPR i zastępca członka Biura Politycznego, III 1947 – XI 1948 członek Sekretariatu KC PPR, IX-XII 1948 kierownik Wydziału Propagandy i Prasy KC PPR, X-XII 1948 kier. Działu Propagandy, Kultury i Oświaty KC PPR (podczas rugowania Polaków przez Żydów z centralnych władz PPR/PZPR, we wrześniu 1948 Albrecht zaatakował Władysława Gomułkę za odchylenie prawicowe i nacjonalistyczne, czyli za to, że urodził się Polakiem), XII 1948 – XI 1968 członek KC PZPR, XII 1948 – III 1954 członek Biura Organizacyjnego KC PZPR, XII 1948 – V 1950 kier. Działu Propagandy, Kultury i Oświaty KC PZPR, III 1956 – I 1961 sekretarz KC PZPR. V 1950 – V 1956 przewodniczący Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy (prezydent miasta). IV 1955 II 1957 członek Rady Państwa, a II 1957 – XI 1960 wiceprzewodniczący Rady Państwa. XI 1960 – VII 1968 minister finansów. 1945-69 poseł do Krajowej Rady Narodowej, a następnie Sejmu PRL. 1952-56 przewodniczący Komisji Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. 1952-56 członek Prezydium OK Frontu Narodowego. Jeden z czołowych stalinowców w Polsce. Jednak w 1956 stał się szybko jednym z czołowych “październikowców” – z tzw. frakcji “Puławian”- albo “Żydów” (popierających pewną reformę systemu i powrót Władysława Gomułki do władzy za cenę utrzymania się samemu u władzy), i dzięki temu utrzymał się u władzy przez następnych 12 lat. Po wypadkach marcowych 1968 popadł w niełaskę. Jako sfrustrowany Żyd (przez pozbawienie go władzy), w grudniu 1977 był sygnatariuszem “Listu 14” do II Konferencji Krajowej PZPR z krytyką polityki Edwarda Gierka. To tak jakby jeden kryminalista powiedział drugiemu kryminaliście, że jest kryminalistą.

    ALEF-BOLKOWIAK Gustaw, właśc. nazw. Alef Gutman (1916 Łomża – 1979 Warszawa), mgr prawa (UWarsz.), działacz komunistyczny, uczestnik konspiracji, pułkownik LWP. W latach młodzieńczych członek żydowskiego harcerstwa Haszomer-Hacair. Od 1936 redaktor w agencji prasowej “Zagos”. 1938-39 sekretarz Komitetu Pomocy Uchodźcom (żydowskim) z Niemiec. Po zajęciu Łomży przez Sowietów we wrześniu 1939 agitował na rzecz przyłączenia etnicznie polskiej Kurpiowszczyzny w skład Sowieckiej Białorusi. W 1941 znalazł się w getcie warszawskim, gdzie w 1942 organizował żydowski oddział komunistycznej PPR. W sierpniu 1942 wyszedł z getta i został zastępcą dowódcy (J. Rogulskiego) oddziału partyzanckiego GL w Okręgu Warszawskim, a następnie Okręgu Lubelskiego. 1943-44 w partyzantce sowieckiej na Wołyniu. X 1944 – V 1945 kierownik wydziału personalnego utworzonej przez komunistów Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej. VIII 1945 – III 1946 szef Oddziału Zagranicznego Sztabu Głównego WP. III 1946 awansowany do stopnia podpułkownika i mianowany zastępcą attache wojskowego ambasady PRL w Waszyngtonie. VI 1948 – IX 1949 attache wojskowy w Belgradzie. XII 1950 – XI 1952 dyrektor dep. Prezydialnego Najwyższej Izby Kontroli (NIK). 1952-55 dyrektor gabinetu ministra w Ministerstwie Kontroli Państwowej. 1955-56 dyrektor gabinetu wicepremiera F. Jóźwiaka w Urzędzie Rady Ministrów. 1956-58 przedstawiciel PRL w Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli kolejno w Kambodży i Laosie. XII 1958 – XI 1964 szef Oddziału Propagandy w Głównym Zarządzie Politycznym LWP. Członek Rady Naczelnej i Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (ZBoWiD). 1964-69 zastępca sekretarza generalnego Międzynarodowej Federacji Bojowników Ruchu Oporu w Wiedniu. W okresie Marca 68 – 27 III 1968 napisał artykuł w “Trybunie Ludu” o pomocy udzielonej Żydom przez Polaków w okresie okupacji niemieckiej.

    ALSTER Antoni, właśc. imię Nachum, z ortodoksyjnej rodziny żydowskiej przeciwnej asymilacji (1903 Rzeszów – 1968 Warszawa), działacz komunistyczny. Nie ukończył nawet szkoły podstawowej; niewykwalifikowany robotnik. Od 1924 w Komunistycznej Partii Polski. Ukończył Międzynarodową Szkołę Leninowską w Moskwie w 1931. Działał w Rzeszowie, Warszawie, Częstochowie; 1930 sekretarz okręgu KPP w Łodzi, a od 1935 członek Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy we Lwowie; wchodził w skład jej Sekretariatu Krajowego. Partia ta dążyła do oderwania od Polski całej Galicji Wschodniej wraz ze Lwowem i Wołyń. W latach 1924, 1929, 1930, 1932-35 i 1936 był aresztowany i skazywany na więzienie za działalność antypaństwową. W czasie walk frakcyjnych w kierownictwie KPP popierał frakcję tzw. “mniejszości”, czyli supremację Żydów w centralnych organach partii; koncepcji tej pozostał wierny do końca życia. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 współtworzył władzę sowiecką w Tarnopolu (brał udział w zniszczeniu monumentalnego pomnika marsz. Józefa Piłsudskiego w tym mieście), a potem we Lwowie. Po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej w czerwcu 1941 uciekł ze Lwowa na Kaukaz. Wyznaczony przez Międzynarodówkę Komunistyczną w Moskwie do organizowania grupy polskich komunistów i wojska polskiego w ZSRR, został skierowany do jej Szkoły Partyjnej w Kusznarenkowie. 1943-44 szef wydziału polityczno-wychowawczego 2 Dywizji Polskiej w ZSRR. Jednocześnie działał w Komitecie Organizacyjnym Żydów w Polsce. V-VIII 1944 szef wydziału polityczno-wychowawczego w utworzonym na wniosek kontrolowanego przez Żydów Centralnego Biura Komunistów Polskich – Polskim Sztabie Partyzanckim k. Równego na Wołyniu. VIII 1944 – I 1945 kierownik Wydziału Wojskowego KC PPR. W 1945 w składzie tzw. Pomorskiej Grupy Operacyjnej PPR, organizującej władzę komunistyczną na Pomorzu. 1945-47 I sekretarz PPR w Bydgoszczy. V-XII 1948 zastępca kierownika Wydziału Organizacyjnego KC PPR. IX-XII 1948 członek Sekretariatu KC PPR. W 1948 wszedł w skład Biura Organizacyjnego Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej; członek KC PZPR do 1964. W 1952 należał do gorliwych pracowników centralnej partyjnej komisji fałszowania wyborów do Sejmu, odbytych w tymże roku (J. Swiatło). I 1950 – IV 1952 zastępca kierownika, a w okresie IV 1952 – XII 1954 kierownik Wydziału Organizacyjnego KC PZPR. Zajmując to stanowisko zatwierdził formularz ankiety personalnej dla członków partii; było w niej wszystko: począwszy od daty i miejsca urodzenia kandydata, wykształcenie w szczegółach, służba wojskowa, życie prywatne, działalność wojenna, działalność społeczna, przeszłość polityczna, służba państwowa aż do chwili wypełniania ankiety; wypełnioną ankietę sprawdzał Departament X Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. XII 1954 – XII 1956 I zastępca przewodniczącego Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego przy Radzie Ministrów. XII 1956 – V 1962 wiceminister spraw wewnętrznych. Od chwili powstania PRL, poprzez cały okres stalinowski i do Października 1956 Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, następnie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych – czyli aparat terroru był de facto rękach Żydów, oni w zasadzie nim kierowali, co dawało im wielką władzę w partii i rządzie, w Polsce. Nikt łatwo z władzy nie rezygnuje, szczególnie w krajach dyktatorskich. Upadek stalinizmu i powrót do władzy etnicznych Polaków z Władysławem Gomułką na czele (X 1956) ograniczył władzę Żydów w Polsce, jednak tylko w niewielkim stopniu. W KC PZPR i w rządzie był swoisty dualizm władzy, na co najlepszym przykładem było Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w latach 1956-1962. W ówczesnym MSW były dwa ośrodki kierowania. Jednym kierował nie-Żyd wiceminister Mieczysław Moczar, a drugim Żyd – wiceminister Antoni Alster. “…te dwa ośrodki nie tylko nie współdziałały ze sobą, lecz bywało, że nawet zwalczały się. Najbardziej cieszono się, gdy drugiemu ośrodkowi coś się nie udało. Były nawet przypadki przeprowadzania wzajemnych tajnych rewizji w miejscu pracy i podkradanie spraw. W czasie posiedzenia kolegium czy narad albo obaj wiceministrowie przemawiali, albo obaj milczeli. Kierownictwo partyjne znało tę sytuację, lecz… tolerowało ją” (Franciszek Szlachcic). Wraz z odejściem Antoniego Alstera skończył się podział Ministerstwa na dwa – polski i żydowski – ośrodki kierowania. V 1962 – I 1968 wiceminister gospodarki komunalnej. Od XII 1945 poseł do Krajowej Rady Narodowej, a od 1947 na Sejm PRL. Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

    Siostra żony Alstera – Wolfgang była starą, zagorzałą i ideową komunistką żydowską. “Była tak ideową komunistką, że kiedy dostała się (przed wojną) do Rosji i znalazła się w trudnej sytuacji, to wstydziła się nawet kraść, tak jak robili to wszyscy. Była na to za porządna. I dlatego nie kradnąc i nie mając nic do jedzenia, umarła z głodu” (J. Swiatło).

    ALTENBERG Helena, właśc. imię Chaja (1904 Warszawa – 1978 tamże), opiekunka dzieci w domach prywatnych, działaczka komunistyczna. Ukończyła żydowską szkołę podstawową. W ruchu robotniczym (Zw. Nauczycieli Żydów) i komunistycznym od 1924 (KPP). 1939-41 wysługiwała się okupantom sowieckim w Białymstoku, a po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 uciekła do Kazachstanu. W 1943 zgłosiła się do pracy w komunistycznym Związku Patriotów Polskich (ZPP) w Moskwie. 1944-46 sekretarz, a następnie kierownik wydziału personalnego Centralnej Szkoły Partyjnej. 1946-61 pracownik (starszy instruktor propagandy) w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego, a następnie w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

    ALTER Felicja (1888 Mława – 1960 Radość k. Warszawy), nauczycielka, dziennikarka, działaczka komunistaczna (SDKPiL i KPP). Od 1927 przebywała we Francji (jedynie w latach 1935-37 w Moskwie), współpracując nadal z KPP i aktywnie działając w międzynarodowym ruchu komunisytcznym jako agentka Kremla. Po wojnie była agentką najpierw komunistycznej PPR a potem PZPR we Francji. Do Polski wróciła w 1959, otrzymując Złoty Krzyż Zasługi. Czym się załużyła dla Polski?

    ALTER Leon, brat >Felicji (1880 Mława – 1963 Warszawa), działacz komunistyczny. Od 1905 członek SDKPiL, a od 1918 Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (później KPP). 1919-23 referent i 1923-24 kierownik wydziału do spraw wychodźstwa żydowskiego w Państwowym Urzędzie Emigracyjnym przy Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. 1924-39 kierownik żydowskiego Tow. Opieki nad Emigrantami “Hias”, finansowanego przez Żydów amerykańskich. Podczas II wojny światowej na Zachodzie, ostatnio w Brazylii. Do Polski przyjechał w 1945 i do 1950 kierował ponownie instytucją “Hias”; następnie (1950-55) był inspektorem w Ministerstwie Żeglugi – bo dla Żyda zawsze znalazła się intrantna posada. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Czym się zasłużył dla Polski?

    ALTER Leon (1889 Warszawa – 1934 ZSRR), działacz bolszewicko-komunisytczny, ludobójca. W 1917 przebywając w Rosji wziął udział w rewolucji październikowej. Po zwycięstwie bolszewików został sędzią śledczym w Trybunale Wojskowo-Rewolucyjnym w Moskwie, a w 1918 w Ogólnorosyjskiej Nadzwyczajnej Komisji do Walki z Kontrrewolucją i Sabotażem (WCzK), skazując na śmierć setki, jeśli nie tysiące ludzi, przeciwników komunizmu. Rzekomo jako członek misji Rosyjskiego Tow. Czerwonego Krzyża, a de facto jako agent bolszewicki, 20 XII 1918 przybył do Warszawy, gdzie rozszyfrowany, został 2 I 1919 odstawiony do granicy. Został ponoć ranny podczas rzekomej próby zamordowania go przez polskich żandarmów na granicy. Sprawa niewyjaśniona przez bezstronną komisję, została wykorzystana przez sowiecką propagandę do antypolskiej akcji na świecie. Alter wysługiwał się Związkowi Sowieckiemu do swej śmierci.

    ALTMAN Henryk (1897 Warszawa – 1974 tamże), adwokat (UWarsz.), dziennikarz, działacz związkowy (1925-39 sekretarz generalny Zw. Zaw. Nauczycieli Średnich Szkół Żydowskich) i komunistyczny. W 1928 wszedł w skład Centralnego Wydz. Zawodowego KC KPP; 1932-39 członek Komitetu Wykonawczego Czerwonej Międzynarodówki Związków Zawodowych. 1923 i 1926 aresztowany za działalność wywrotową. W latach 1939-41 mieszkał na okupowanym przez Sowietów Wołyniu (Kowel, Łuck), gdzie wysługiwał się okupacyjnej władzy. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941, uciekł do obwodu wołgogradzkiego, pozostawiając w Łucku na łasce losu żonę i syna, których Niemcy zamordowali. Od 1943 działacz komunistycznego Związku Patriotów Polskich w Moskwie. Wraz z pierwszą ekipą PKWN przybył w lipcu 1944 do Chełma, a następnie do Lublina. 1945-52 kierownik Departamentu Pracy. Jednocześnie w latach 1945-51 delegat pol. w Radzie Administracyjnej Międzynarodowego Biura Pracy i wielokrotnie członek delegacji pol. na Zgromadzenie Ogólne ONZ. 1952-65 dyrektor naczelny Archiwów Państwowych w Warszawie, w których dokonał żydowskich porządków. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

    ANDRZEJEWSKI Leon, właśc. nazw. Ajzen Lajb-Wolf, mąż >Krystyny Żywulskiej (1910 Sawin k. Zamościa – 1978 Warszawa), działacz komunistyczny, pułkownik Urzędu Bezpieczeństwa (UB). Chodził do szkół żydowskich w Łodzi. Od 1928 członek KPP. 1929-33 i 1934-39 przebywał we więzieniu za działalność antypaństwową. 1939-41 wysługiwał się władzy sowieckiej we Lwowie; sowietyzował tamtejsze związki zawodowe. Od 1943 politruk w Wojsku Polskim w ZSRR. 1944 zastępca komendanta “polskiej” szkoły służby bezpieczeństwa w Kujbyszewie (Rosja) i z absolwentami tej szkoły (głównie Żydzi) przybył do zajętego przez Armię Czerwoną Lublina w lipcu 1944. Mianowany kierownikiem Ochrony PKWN; 1944-46 zastępca kier. Wydziału Personalnego Resortu Bezpieczeństwa Publicznego, jednocześnie dowódca Szkoły Oficerskiej Urzędu Bezpieczeństwa (UB); 1946-48 dyrektor Gabinetu Ministra BP; 1948-49 zastępca komendanta Centrum Wyszkolenia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) w Legionowie; 1949-53 wicedyr. Departamentu IV MBP; 1953-54 p.o. dyr. Dep. III MBP; 1954-55 wicedyr. Dep. III MBP; 1955 1956 wicedyr. Dep. IV Komitetu ds. BP; 1956-57 wicedyr. Dep. I Komitetu ds. BP. Zwolniony 30.1.1957. Pracownik MSW do 1960. Współodpowiedzialny za zbrodnie okresu stalinowskiego w Polsce.

    ANGIERSZTAJN Alfred (1896 Częstochowa – 1972 Warszawa), ślusarz, działacz komunistyczny od 1930 (KPP). 1937-39 walczył w Hiszpanii; został członkiem Komunistycznej Partii Hiszpanii. Po klęsce komunistów w Hiszpanii był więziony we francuskim obozie w Gurs (1939-41), a następnie wywieziony na roboty do Niemiec. Po przyjeździe do Polski w 1945 przystąpił do budowania komunizmu w naszym kraju. 1945-48 zastępca kierownika Wydziału Komunikacyjnego Polskiej Partii Robotniczej (PPR). 1945-57 przewodniczący Centralnej Komisji Rewizyjnej Związków Zawodowych i 1950-70 przewodniczący Głównej Komisji Rewizyjnej Związku Zawodowego Kolejarzy. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

    ARONSZTAM Łazarz, przybrane nazw. Izaak Symchowicz (1896 Romny, Ukraina – 1937 ZSRR), Litwak, znający język polski; działacz komunistyczny. Po wybuchu I wojny światowej wraz z rodziną ewakuował się do Czernihowa na Ukrainie.Tam w 1915 wstąpił do rosyjskiej bolszewickiej SDPRR(b) i działał wśród miejscowych robotników. W 1917, po rewolucji lutowej, został członkiem Dumy Miejskiej w Charkowie z listy bolszewików. Wziął udział w rewolucji bolszewickiej w Moskwie w listopadzie 1917 w szeregach Czerwonej Gwardii, a w lipcu 1918 uczestniczył w zdławieniu antybolszewickiego buntu eserowców w Moskwie. Do 1924 komisarzem politycznym 4 Dywizji im. “Proletariatu Niemieckiego”, a następnie Inspekcji Artylerii Armii Czerwonej. W 1924 wybrany do Centralnego Komitetu Wykonawczego Rad Sowieckiej Białorusi. Jako doświadczony działacz partyjny został w sierpniu 1924 skierowany przez Międzynarodówkę Komunistyczną w Moskwie (jako jej agent) do pracy partyjnej w Polsce. Po nielegalnym przyjeździe do Polski został dokooptowany do Komitetu Centralnego i Sekretariatu KC Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi, która dążyła do oderwania od Polski całych ziem północno-wschodnich, włącznie z Białymstokiem. W lutym 1926 aresztowany i do stycznia 1928 więziony za nielegalne przekroczenie granicy, nielegalny pobyt w Polsce i działalność antypaństwową i antypolską. Po wyjściu z więzienia wyjechał od razu do Związku Sowieckiego. Zajmował tam najpierw odpowiedzialne stanowiska w partii na Białorusi (m.in. 1930-33 członek Biura Politycznego KC KP(b)B), a następnie w wojsku: 1933-37 naczelnik Zarządu politycznego i zastępca głównodowodzącego Dalekowschodniej Armii Specjalnej (Chabarowsk), a od 1937 na tym samym stanowisku w Moskwie. Aresztowany przez NKWD w 1937 i stracony.

    ARSKI Stefan, właśc. nazw. Apfelbaum; z ortodoksyjnej antypolsko nastawionej rodziny (1910 Łódź – 1993 Warszawa), działacz socjalistyczny, a następnie komunistyczny, publicysta i redaktor. W młodzieżowym ruchu socjalistycznym od 1931 (Zw. Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej). Od 1932 członek PPS i publicysta prasy socjalistycznej. Po wojnie polsko-niemieckiej we wrześniu 1939 znalazł się na Zachodzie i w latach 1941-47 mieszkał w USA. Włączył się w działalność grupki socjalistów polskich w Stanach Zjednoczonych i w latach 1941-43 był wspóredaktorem “Robotnika Polskiego”. Z powodu skrajnie lewicowych i często antypolskich poglądów został odsunięty na bok. Nawiązał kontakt z reżymem warszawskim i w 1947 przyjechał do Polski. Zaraz po przyjeździe został członkiem władz naczelnych komunizowanej coraz bardziej PPS i redaktorem naczelnym “Robotnika”. Od XII 1948 członek PZPR. W okresie stalinowskim członek Biura Organizacyjnego KC PZPR i przewodniczący Związku Zawodowego Dziennikarzy. XII 1948 – 1951 zastępca redaktora naczelnego organu KC PZPR “Trybuny Ludu”, a w latach 1951-68 redaktor naczelny tygodnika “Swiat”. Przodował w dziele zohydzania dziejów Polski i to nie tylko w okresie stalinowskim.

    Kiedy Arski był przewodniczącym Związku Zawodowego Dziennikarzy Polskich, w jego władzach byli wówczas jeszcze następujący Żydzi: Aleksandrowicz, Frysz, Haber, Knauff, Marcowa, Monasterska, Sachnowski, Szydłowski-Szauzer.

    AUERHAN Symche (1903 Sokołów Małopolski – 1944 Berejów k. Lubartowa), działacz komunistyczny. Od 1918 działał w szeregach żydowskiej organizacji młodzieżowej “Jungd” w Rzeszowie, która najpierw była pod wpływami Poalej Syjonu, a od 1921 Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (KPRP). Członek i działacz KPRP w Rzeszowie od 1924, następnie w Warszawie (1926-28) i Częstochowie (1928). Aresztowany w 1928 za działalność antypaństwową i skazany na 6 lat więzienia. Zwolniony w 1934, został sekretarzem Komitetu Okręgowego KPP w Lublinie. Aresztowany ponownie w lutym 1935 i skazany na 5 lat i 4 miesiące więzienia. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 udał się do Lwowa, gdzie wysługiwał się sowieckim władzom okupacyjnym w szeregach policji, która krwawo rozprawiała się z Polakami w tym mieście. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej uciekł aż do Uzbekistanu (Samarkanda). 1942-43 przeszkolony w Międzynarodowej Szkole Partyjnej Komitezu Wykonawczego Międzynrodówki Komunistycznej w Kusznarenkowie (Baszkiria), został przerzucony na Polesie, aby szpiegować dla władz sowieckich i podporządkowywać tamtejsze lewicowe oddziały partyzanckie sowieckim reprezentantom. Po wykonaniu tego zadania, został skierowany z podobnym zadaniem na Lubelszczyznę, tym razem szpiegować działaczy Polskiej Partii Robotniczej i jej oddziały partyzanckie. W marcu 1944 został wysłany przez dowództwo obwodu komunistycznej Armii Ludowej do Warszawy w celu nawiązania łączności z Komitetem Centralnym PPR. W drodze zginął pod Berejowem koło Lubartowa w walce z żandarmerią niemiecką. Nie jest jednak wykluczone, że KC PPR postanowiła pozbyć się niewygodnego dla siebie szpiega.

    BACZKO Bronisław (ur. 1923 w Warszawie), filozof marksistowski, działacz komunistyczny. W okresie stalinowskim był majorem LWP i członkiem zespołu redakcyjnego organu teoretyczno-politycznego Głównego Zarządu Propagandy WP “Nasza Myśl”. Jako filozof był uczniem jednego z najgorliwszych stalinistów w PRL, “profesora” >Adama Schaffa, którego czołowy ideolog partyjny w Polsce >Roman Werfel nazwał “straszliwym terrorystą”. Baczko był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. W okresie stalinowskim zajadle atakował filozofię nie-marksistowską. Zwolniony z pracy, jako jeden z pierwszych Zydów, bo już 25 marca 1968, w związku z tzw. wydarzeniami marcowymi 1968 roku (antyreżymowe demonstracje studenckie inspirowane przez post-stalinowców, głównie pochodzenia żydowskiego). W 1968 wyjechał z Polski do Francji.

    BADER Karol (1887 Kraków – 1957 Warszawa), dr praw, dyplomata polski. Pochodził z zasymilowanej rodziny. W czasie I wojny światowej kierował placówką Naczelnego Komitetu Narodowego w Bernie (Szwajcaria). W 1918 był urzędnikiem w Departamencie Stanu Rady Regencyjnej w Warszawie. Po powstaniu państwa polskiego w XI 1918 został naczelnikiem wydziału w Departamencie Polityczno-Ekonomicznym Ministerstwa Spraw Zagranicznych, następnie: 1921-23 radca poselstwa i 1923-24 charge d’affaires poselstwa RP w Pradze; 1924-31 pracował w centrali. Podczas II wojny światowej w Londynie (nadal związany z polskim MSZ). Po wojnie szybko nawiązał kontakt z reżymem warszawskim i powrócił do Polski. Był jednym z nielicznych dyplomatów II Rzeczypospolitej przyjętych do służby dyplomatycznej PRL; pracował w centrali. Jest to jeszcze jeden więcej dowód na to, że wielu Żydów wysługuje się każdemu systemowi politycznemu, który jest aktualnie u władzy w danym państwie.

    BARDINI Aleksander (1913 Łódź – 1995 Warszawa), reżyser, aktor, dyrektor teatru, pedagog. Po ukończeniu Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej, występował w Teatrze Polskim w Wilnie (1935-36), teatrach warszawskich (1936-39), w sowieckim Państwowym Teatrze Polskim we Lwowie (1939-41), a po wojnie współpracował głównie z teatrami warszawskimi, przede wszystkim Polskim i Współczesnym; 1958-60 dyrektor Teatru Ateneum. 1950-78 profesor Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Po 1956 przez pewien czas przebywał w Izraelu (m.in. reżyserował Tango S. Mrożka w teatrze w Tel Avivie), jednak wrócił do Polski. Był twórcą wielu wybitnych inscenizacji klasyki światowej i polskiej (Sen nocy letniej, Miarka za miarkę, Barbarzyńcy, Borys Godunow, Otello, Dziady, Balladyna, Halka, Jutro). Nie należy jednak zapominać o jego niechlubnej działalności w okresie stalinowskim (reżyserował m.in. takie szmiry komunistycznego dramatu jak Juliusz i Ethel), która cieszyła się pełnym uznaniem władzy. Za wysługiwanie się reżymowi otrzymał m.in.: Nagrodę Państwowę III stopnia w 1953 i II stopnia w 1955, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Medal 10-lecia Polski Ludowej (1954), Srebrny i Brązowy Medal “Za zasługi dla obronności kraju” czy tytuł Zasłużony Nauczyciel PRL.

    BARTMAN Maksymilian (1900 Warszawa – 1967 tamże), mgr prawa (UWarsz.), działacz komunistyczny (od 1925). Ukończył Szkołę Handlową Zgromadzenia Kupców m. Warszawy. Jako działacz Związku Młodzieży Komunistycznej i Komunistycznej Partii Polski był kilkakrotnie aresztowany za działalność antypaństwową. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 wysługiwał się władzom sowieckim. Był pracownikiem Obwodowego Urzędu Komisariatu Ludowego Sprawiedliwości Republiki Białoruskiej w Białymstoku. Nie ulega wątpliwości, że ma na sumieniu wielu Polaków jako urzędnik sowieckiej “sprawiedliwości”. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 uszedł/uciekł aż do Mordwińskiej Autonomicznej Republiki. Zmobilizowany do Armii Czerwonej (V-VIII 1942) załatwił sobie (jak wielu innych Żydów, bo do walki z hitleryzmem spieszno im nie było!) zwolnienie z wojska. W 1943 wstąpił do 1 Dywizji im. T. Kościuszki, w której był oficerem politycznym. Po wojnie, w stopniu majora był podprokuratorem Wojskowej Prokuratury Rejonowej w Warszawie, skazując wielu działaczy polskiego podziemia na śmierć lub długoletnie więzienie. 1949-52 starszy inspektor w NIK. 1952-53 instruktor Wydz. Oświaty i Szkolnictwa Wyższego KWarsz. PZPR. 1953-64 redaktor w Polskiej Agencji Prasowej w Warszawie. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Chyba za niszczenie Polski i fizyczne niszczenie Polaków!

    BAUM Arnold (1893 Łódź – 1937 ZSRR), buchalter, działacz komunistyczny. W latach 1914-18 był działaczem żydowskiego Bundu; w 1918 wstąpił do lewicowej Socjal-Demokracji Królestwa Polskiego i Litwy (SDKPiL) i wraz z innym działaczymi tej partii znalazł się w Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (później KPP). W listopadzie 1919 wyjechał do Niemiec, gdzie działał w Komunistycznej Partii Niemiec. Wyjechał następnie do Belgii i został członkiem Komunistycznej Partii Belgii. Kiedy okazało się, że komunizm nie podbił Europy Zachodniej, w lipcu 1920, kiedy Armia Czerwona zbliżała się do Warszawy, wyjechał do Związku Sowieckiego i oddał się do dyspozycji Armii Czerwonej, która w międzyczasie została wyparta na wschód po klęsce pod Warszawą. Zamiast więc pomagać Armii Czerwonej w podboju Polski i Europy, musiał stawać w obronie Związku Sowieckiego; był skierowany do Zarządu Politycznego Frontu Zachodniego (polsko-sowieckiego). Po wyjściu z wojska, z armii, której sława została zdeptana przez Polaków, pozostał na stałe w Związku Sowieckim (w Polsce mógł liczyć wyłącznie na więzienie lub kulę z łeb za zdradę stanu). Został członkiem sowieckiej partii komunistycznej WKP(b) i pracował w Wydziale Propagandy Międzynarodówki Komunistycznej w Moskwie, później w Międzynarodowej Pomocy Robotniczej i w latach 1922-37 na odpowiedzialnych stanowiskach w zakładach chemicznych w Leningradzie (Petersburg). W okresie wielkich czystek w partii sowieckiej został w 1937 aresztowany przez NKWD i stracony.

    BAUMAN Zygmunt (ur. 1925), socjolog marksistowski, członek PZPR; mąż > Heleny Wolińskiej – prokuratora w okresie stalinowskim. Docent i kierownik Katedry Socjologii Ogólnej Uniwersytetu Warszawskiego. Po wypadkach marcowych 1968 otrzymał zgodę na wyjazd emigracyjny do Izraela, jednak zamieszkał w Anglii. Po wyjeździe z Polski nawiązał współpracę z Radiem Wolna Europa (RWE) i paryską “Kulturą”, którzy z niego zrobili jak gdyby polskiego bohatera narodowego.

    BAUMGARTEN Leon, właśc. imię Łazarz (1902 Królików k. Konina – 1971 Warszawa), historyk (UWarsz.), działacz komunistyczny. Nauczyciel szkół żydowskich w Warszawie i działacz Poalej Syjon-Lewicy, a od 1931 Komunistycznej Partii Polski (KPP), w której był redaktorem wydawanego przez Biuro Żydowskie pisma “Forojs” (“Naprzód”), a następnie “Literarysze Trybune”. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną w 1939 wysługiwał się okupantowi sowieckiemu w Brześciu n. Bugiem. Najpierw był redaktorem dziennika “Raboczyj”, a następnie w redakcji okręgowej gazety partyjnej “Zaria”. Od września 1940 był pełnomocnikiem Urzędu Literatury i Wydawnictw na obwód brzeski. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 uciekł przed hitlerowcami aż do Kirgizji. W marcu 1944 został skierowany do pracy w komunistycznym Związku Patriotów Polskich (ZPP). Najpierw działał w Kirgizji, a następnie w Moskwie, będąc w latach 1946-50 redaktorem moskiewskiego oddziału Polskiej Agencji Prasowej (PAP). Jednocześnie na zlecenie władz partyjnych prowadził w archiwach sowieckich poszukiwania materiałów źródłowych do dziejów polskiego komunizmu i ruchu robotniczego. W 1950 przyjechał do Polski i został kierownikiem redakcji historycznej w wydawnictwie “Książka i Wiedza” (do 1962). Za fałszowanie historii Polski został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Wydał m.in. Dzieje Wielkiego Proletariatu (1966) i Krakowski komisarz policji w służbie carskiego wywiadu (1967).

    BĄK Jakub Jankiel (1908 Wilno – 1943 k. Wołkowyska), kamasznik, działacz komunistyczny. Od 1926 członek Związku Młodzieży Komunistycznej Zachodniej Białorusi, a od 1927 Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi, która walczyła o oderwanie ziem północno-wschodnich (włącznie z Białymstokiem) od Polski. Działał głównie w Wilnie, Grodnie, Pińsku, Brześciu, Hakójnówce, Białowieży i Białymstoku. 1928, 1929 i 1931 aresztowany za działalność antypaństwową i antypolską. W 1931 był na przeszkoleniu partyjnym w Związku Sowieckim (w Mińsku), a w 1933-34 na tzw. kursach leninowskich Międzynarodówki Komunistycznej w Moskwie. Po nielegalnym powrocie do Polski został aresztowany w 1935 i skazany na 8 lat więzienia. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 organizował sowiecką Gwardię Robotniczą w Wilnie, a po przekazaniu miasta Litwie pracował w milicji w Białymstoku. Wskazał NKWD wielu Polaków, którzy zostali rozstrzelani albo uwięzieni, a najczęściej zesłani do łagrów lub w głąb Rosji. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 uciekł do Czelabińska. Wcielony do Armii Czerwonej, w lutym 1942 został przeszkolony w Moskwie i przerzucony na tereny okupowanej przez Niemców Wileńszczyzny, aby podporządkować władzom sowieckim tamtejsze nie-polskie oddziały partyzanckie; pełnomocnik partii sowieckiej (WKPb) w oddziałach partyzantki białoruskiej. Zginął w grudniu 1943 osaczony przez Niemców k. Wołkowyska.

    BEKERKUNST Hersz Lejb (1894 Białobrzegi k. Radomia – po 1939), tokarz, działacz komunistyczny. Początkowo należał do żydowskiego Bundu, następnie Kombundu, a w 1923 wstąpił do Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (później KPP). 1928-30 członek Centralnego Biura Żydowskiego przy Komitecie Centralnym KPP. 1922-27 więziony za działalność wywrotową. Nie zgadzając się z polityczną taktyką partii (m.in. bierność wobec hitleryzmu) zerwał w 1933 z KPP. W 1939 wyemigrował do USA.

    BEKIER Aleksander, s. Izaaka (1907 Mława, Kongr. – 1963 Warszawa), działacz komunistyczny. W 1925 wyemigrował do Francji, gdzie został członkiem Komunistycznej Partii Francji (FPK), współredagując kilka pisemek partyjnych (m.in. “L’Aube Nouvelle” w Paryżu). Podczas wojny domowej w Hiszpanii, w latach 1936-38, był komisarzem politycznym XIV, a następnie XIII Brygady; po ofensywie na Saragossę był zastępcą komisarza V Korpusu w randze komisarza brygady. We wrześniu 1944 został kierownikiem Biura Informacyjnego FPK przy Centralnej Komisji Kontroli. Jednocześnie nawiązał kontakt z komunistycznym Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego (PKWN), zostając sekretarzem jego delegatury w Paryżu. Po uznaniu reżymu warszawskiego przez Francję w lipcu 1945 pełnił przez kilka tygodni funkcję charge d’affaires PRL we Francji, a następnie do stycznia 1948 był I sekretarzem ambasady PRL w Paryżu. W 1948 przyjechał do Polski Ludowej i został dyrektorem wydziału personalnego CRS “Samopomoc Chłopska” w Warszawie. W lipcu 1952 został skierowany na zastępcę redaktora “Chłopskiej Drogi”. 1955-57 kierownik Redakcji Literatury Masowo-Politycznej w wydawnictwie “Książka i Wiedza” w Warszawie. 1958-62 radca ambasady PRL w Meksyku i od września 1962 wicedyrektor Departamentu Ameryki Łacińskiej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

    BERENSTEIN Mieczysław (1889 Tomaszów Mazowiecki, Kongr. – 1937 ZSRR), działacz komunistyczny, publicysta. Podczas I wojny światowej przebywał na terenie Rosji. Brał udział w rewolucji bolszewickiej (XI 1917). Po przyjeździe do Polski w 1918 został członkiem Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (później KPP): 1923-27 zastępca i 1927-30 członek Komitetu Centralnego KPP. Aresztowany kilka razy za działalność antypaństwową i antypolską. W 1932 wyjechał do ZSRR i był pracownikiem Czerwonej Międzynarodówki Związkowej w Moskwie. W okresie wielkich czystek w partii sowieckiej, został w 1937 aresztowany i stracony.

    BERKOWICZ Oskar (1904 Lwów – 1956 Warszawa), działacz komunistyczny. W 1919 wstąpił do żydowskiej organizacji młodzieżowej Cukunft we Lwowie, a w 1922 do Związku Młodzieży Komunistycznej. Od 1925 działacz Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy (KPZU), w której był m.in. sekretarzem Komitetu Okręgowego we Lwowie, 1930-31 członkiem centralnego aparatu, a następnie kierownikiem Wydziału Wojskowego. Kilkakrotnie aresztowany za działalność antypaństwową. W 1932 wyjechał dobrowolnie do ZSRR, wzmacniając w tym kraju komunizm (pracował w aparacie propagandy w Odessie). W 1935 został aresztowany i skazany na 10 lat łagru w okręgu kołymskim. W 1945 został zwolniony z łagru, jednak zabroniono mu wyjazdu z miejsca zesłania. Takie pozwolenie otrzymał dopiero w 1955. W 1956 przyjechał do Polski, chociaż z własnego wyboru był obywatelem sowieckim, a jego rodzinne miasto (Lwów) było teraz w granicach ZSRR, o co walczył przecież przed wojną, jako agent Moskwy. Każde demokrytyczne państwo odmówiłoby prawo osiedlenia się na swoim terytorium takiemu osobnikowi. Jednak PRL była rządzona przez Żydów i dla Żydów. Była uważana przez nich za teren osiedlenia lub tranzytowy dla Żydów sowieckich. Przyjazd Żydów do Polski w latach 1945-48 (ok. 150.000) i w latach 1956-58 (ponad 20.000) był przez wysoko postawionych Żydów zaplanowany i przeprowadzany w najmniejszych szczegółach, jak np. świadome osiedlenie ponad 30.000 Żydów w samym Szczecinie, skąd ci Żydzi swobonie przechodzili na teren sowieckiej strefy okupacyjnej Niemiec, skąd udawali się głównie do Palestyny/Izraela. Wszystko to odbywało się na koszt podatnika polskiego (kiedy Żydzi/Izrael zwróci Polakom pieniądze na to wydane?!). We wrześniu 1956 został przyjęty do PZPR, jednak już 15 listopada tego roku zginął w wypadku samochodowym. Parodią jest to, że ten wróg Polski został odznaczony pośmiertenie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

    BERMAN Adolf, brat >Jakuba; pochodził z ortodoksyjnej i antyasymilatorskiej rodziny żydowskiej (1906 Warszawa – 1978 Tel Aviv, Izrael), psycholog (UWarsz.), działacz syjonistyczny. W latach 30-tych pracownik oświaty i działacz Poalej Syjon-Lewica. Po utworzeniu getta warszawskiego został dyrektorem “Centosu” – instytucji opiekującej się 40 tys. dzieci w getcie. Z ramienia Poalej Syjon-Lewica był w marcu 1942 współorganizatorem Bloku Antyfaszystowskiego. Na polecenie swej partii we wrześniu 1942 opuścił getto w celu zorganizowania pomocy Żydom; był przedstawicielem Żydowskiego Komitetu Narodowego po stronie aryjskiej. XII 1942 – VII 1944 sekretarz Rady Pomocy Żydom “Żegota”, działającej przy Delegaturze Rządu (londyńskiego) na Kraj. 28 IV 1943 wysłał do żydowskiego członka polskiej Rady Narodowej w Londynie, Szmula Zygelbojma depeszę wzywającą aliantów do udzielenia pomocy powstańcom w getcie warszawskim. Sekretnie współpracował z komunistami polskimi i powołaną przez nich w Warszawie 1 I 1944 Krajową Radą Narodową (KRN). Widząc, że bagnety sowieckie wprowadzą rządy komunistyczne w Polsce, w lipcu 1944 zerwał współpracę z “Żegotą” i już jawnie, jako przewodniczący Poalej Syjon-Lewica, wszedł do KRN i został kierownikiem referatu żydowskiego KRN. 1945-47 wiceprzewodniczący i w latach 1947-50 przewodniczący Centralnego Komitetu Żydów Polskich. Od 1947 poseł na Sejm. Zabiegał o utworzenie autonomicznych rejonów żydowskich wokół Dzierżoniowa i Nysy oraz był rzecznikiem maksymalnej władzy Żydów w komunistycznej Polsce. Rozczarowany nie zrealizowaniem planów rejonów żydowskich i wobec rozwiązania przez władze organizacji syjonistycznej w Polsce w 1949, wyjechał na stałe do Izraela w 1950. W Izraelu został najpierw członkiem partii Mapam, a następnie Komunistycznej Partii Izraela. Był posłem do Knesetu i członkiem prezydium Międzynarodowej Federacji Bojowników Ruchu Oporu. Kiedy w 1946 i ponownie w 1949 organa bezpieczeństwa PRL aresztowały Władysława Bartoszewskiego, z którym Berman współpracował podczas wojny w Radzie Pomocy Żydom, nie zrobił nic, aby go ratować. Był jednak na tyle uczciwy, że kiedy niektórzy Żydzi zaczęli zarzucać Polakom współpracę z Niemcami w zagładzie Żydów powiedział: “Pianę i brud na powierzchni rzeki widać łatwiej niż głęboki, podziemny, czysty nurt”.

    * Za treść powyższego tekstu odpowiada autor

  7. Piotrx said

    Życiorysy polskiej żydokomuny * Słownik biograficzny – część 2 BERMAN Jakub (1901 Warszawa – 1984 tamże), prawnik (UWarsz.), działacz komunistyczny, monstrualny wprost wróg Polski i Polaków, jeden z organizatorów sowietyzacji Polski, współodpowiedzialny za terror stalinowski w Polsce. W szeregach Komunistycznej Partii Polski (KPP) i agent sowiecki od 1928. Jako prawnik mógł robić karierę w adwokaturze, szczególnie, że w Warszawie mieszkało 300,000 Zydów, było setki żydowskich przedsiębiorstw przemysłowych i handlowych oraz setki różnych żydowskich instytucji i organizacji. Miał także szansę zrobienia kariery naukowej. Po studiach został nieetatowym asystentem prof. Ludwika Krzywickiego na wykładach z historii ustrojów społecznych. Napisał pracę doktorską o strukturze miast polskich na podstawie spisu ludności z 1791 r., a w “Ekonomiście” (t. II-III 1926), ukazała się jego rozprawa o założeniu związku zawodowego lokai pt. Służba domowa w Warszawie w końcu XVIII w. Zrezygnował z kariery adwokackiej i naukowej. Wybrał komunizm. Do nielegalnej i brutalnie zwalczanej KPP przyłączył się z pełną świadomością tego co robi. Decyzja ta była logiczną konsekwencją jego wychowania. Urodził się w rodzinie ortodoksyjnych i przeciwnych asymilacji Zydów, którzy byli także wrogami niepodległej Polski, a przede wszystkim polskiej Polski. W takim duchu, jak i duchu żydowskiej rasistowskiej teorii narodu wybranego oraz żydowskiego mesjanizmu wychowywał się Jakub Berman. Jego brat > Adolf nawet nie próbował udawać, że jest Polakiem i w 1950 wyemigrował do Izraela – swojej prawdziwej ojczyzny. Jakub wolał się bawić w właściciela cudzego gospodarstwa. Komunizm bowiem był jedynym ustrojem, który umożliwiał Zydom przechwycenie władzy w swoje ręce. Leninowską teorię o przewodniej roli partii komunistycznej w życiu każdego państwa łączył Berman z mesjanistyczną rzekomo przewodnią rolą Zydów w dziejach ludzkości i ich prawem, nadanym rzekomo od Boga, do rządzenia światem. Kiedy Berman wstępował do KPP, w Związeku Sowieckim pełnię władzy sprawowali jeszcze Zydzi. I nie żadna walka o sprawiedliwość społeczną dla wszystkich ludzi, ale realizacja mesjanizmu żydowskiego poprzez komunizm była tym czynnikiem, dzięki któremu tylu nacjonalistów żydowskich znalazło się w ruchu komunistycznym. W każdym bądź razie Jakub Berman urodził się i zmarł Zydem, bowiem pod koniec życia, w wywiadzie udzielonym Barbarze Toruńczyk (Oni, “Aneks” Londyn 1985), określił się otwarcie nie jako Polak, ale jako Zyd. W KPP Berman był kierownikiem wydziału inteligenckiego KPP przy Centralnym Wydziale Zawodowym, którego był również członkiem i kierownikiem jego redakcji. Po likwidacji KPP w 1938 z rozkazu władz sowieckich, Berman, z rozkazu Kominternu w Moskwie, likwidował komórki KPP w Polsce. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 wyjechał z Warszawy do okupacji sowieckiej i poszedł na współpracę z okupantem. Od razu przyjął obywatelstwo sowieckie, agitował przed wyborami do tzw. Zgromadzenia Narodowego Zachodniej Białorusi i za przyłączeniem zajętych przez Armię Czerwoną ziem polskich do Związku Sowieckiego (akt zdrady stanu!). Był inspektorem pracy w Białymstoku, a następnie dyrektorem Domu Nauczyciela i działaczem sowieckiego związku zawodowego nauczycieli. Pchał się gdzie mógł i podlizywał się komu należało się podlizywać. Stąd upatrzył go sobie na “chłopca do zadań specjalnych” I sekretarz Białorusi Ponomarienko. Wiosną 1941 skierowano go do Mińska na współredaktora polskojęzycznej gadzinówki komunistycznej “Sztandar Wolności” – organu Komunistycznej Partii Białorusi. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941, Komitet Wykonawczy Kominternu poruczył Bermanowi przeszkolenie w specjalnym ośrodku kominternowskim w Kusznarenkowie pod Moskwą dawnych komunistów polskich, którzy uniknęli pogromu KPP i tych, którzy po wrześniu 1939 znaleźli się na terenie Związku Sowieckiego. Służyć mieli Stalinowi i jego planowi ewentualnego uczynienia z Polski komunistycznego państwa wasalnego. Byli to w większości Zydzi, co zaważyło na ich późniejszym przemożnym wpływie w stalinowskiej Polsce. Zresztą sam Berman dążył wszelkimi środkami do całkowitej supremacji Zydów w powojennej Polsce, o czym wyraźnie mówiła jego tajna dyrektywa odczytana podczas I Zjazdu Centralnego Komitetu Zydów w Polsce, który odbył się w Wałbrzychu w kwietniu 1946. Mówił nie tylko o tym, że Zydzi mają wyjątkową “okazję do ujęcia w swe ręce całości życia państwowego w Polsce i roztoczenia nad nim kontroli”, ale także o konieczności opanowania przez Zydów prasy i radia, polskiej dyplomacji i wymiaru sprawiedliwości. Domagał się, aby “Uznać antysemityzm (w jego żydowskiej wykładni) za zdradę główną i tępić go na każdym kroku. Jeśli się stwierdzi, że jakiś Polak jest antysemitą, natychmiast go likwidować (fizycznie) przy pomocy władz bezpieczeństwa (które Zydzi kontolowali) i bojówek PPR jako faszystę – nie wyjaśniając sedna sprawy” (dla Bermana antysemitami byli wszyscy Polacy; na przełomie 1948/49 nakazał aresztowanie nawet członków AK-owskiej Rady Pomocy Zydom “Zegota”; już 22 X 1944 twierdził na posiedzeniu Biura Politycznego PPR, że AK była związana z Gestapo, co ustawiało z góry wszystkich AK-owców w kolejce do więzień i na szafot), dodając: “Zydzi muszą pracować nad zwycięstwem i ugruntowaniem komunizmu, bo tylko wtedy i przy takim ustroju naród żydowski osiągnie największą pomyślność i zabezpieczy sobie najsilniejszą pozycję”. Stąd był on największym zwolennikiem pełnej sowietyzacji Polski. Dlatego był także wielkim przeciwnikiem etnicznych Polaków, jak np. Władysława Gomułki, w rządzie i w Biurze Politycznym oraz Komitecie Centralnym PPR/PZPR i autorem tezy o “prawicowo-nacjonalistycznym odchyleniu”, w wyniku której setki Polaków-komunistów zostało po 1949 nie tylko usuniętych z rządu i KC oraz innych wyższych stanowisk, ale także uwięzionych lub nawet zgładzoynch. Jeszcze będąc w Związku Sowieckim wspólnie z innym Zydami, a za zgodą Stalina, założył w 1944 Centralne Biuro Komunistów Polskich w ZSRR (CBKP), w którym był odpowiedzialny za sprawy krajowe i łączność z krajem. Głównym celem CBKP miało być czuwanie nad przejęciem kontroli w Polsce przez ludzi ściśle dyspozycyjnych, czyli związanych z NKWD i możliwie pochodzenia żydowskiego. Od 1948 działacze CBKP przejęli całkowitą kontrolę nad Polską Zjednoczoną Partią Robotniczą (PZPR), nad Ministerstwem Bezpieczeństwa Publicznego oraz innymi resortami i organami władzy państwowej sterującymi procesem sowietyzacji Polski (np. spośród 100 najważniejszych gazet 98 było w rękach redaktorów-Zydów; podobnie było w Polskim Radiu). Tę swoją ideę budowania państwa żydowskiego w komunistycznej Polsce Berman i jego towarzysze żydowscy wprowadzali w życie poprzez terror i bezprawie aparatu bezpieczeństwa. W latach 1949-56, jako członek Komisji Biura Politycznego KC PZPR ds. bezpieczeństwa publicznego był odpowiedzialny w Biurze Politycznym za nadzór nad Ministerstwem Bezpieczeństwa (Terroru) Publicznego (MBP). Sam Berman w hierarchii władców PRL wysoko awansował – był drugą osobą w państwie, zaraz po Bolesławie Bierucie, i to prawie od samego początku istnienia PRL. Jako agent sowiecki był w stałym kontakcie z Mołotowem i naczelnym ideologiem Kremla Andriejem Zdanowem. Zawsze uważał, że “linia partyjna” to wyraz aktualnego interesu Kremla, stąd przywódcy sowieccy dażyli go pełnym zaufaniem. Całkowicie popierał, jak wszyscy inni żydowscy komuniści w Polsce, oderwanie od Polski przez Związek Sowiecki Lwowa i Wilna. I nie dlatego, że widział w tym akt sprawiedliwości wobec Ukraińców czy Litwinów (oni nie wchodzili wówczas w rachubę, gdyż prawdziwymi władcami Lwowa i Wilna stawali się Rosjanie), a tylko dlatego, że ten akt krzywdził znienawidzoną przez nich Polskę i Polaków. W 1948 na konferencji Biura Informacyjnego Kominformu opowiedział się za kolektywizacją wsi polskiej, której polscy chłopi gromko powiedzieli “Nie!”. Wyraźnie przestraszała go jednak postępująca w ZSRR fala antysemityzmu i bał się jego rozlania poza granice Związku Sowieckiego. Tym bardziej aktualną stawała się pełna kontrola Polski przez Zydów. VIII 1944 – XII 1948 był członkiem KC i członkiem Biura Politycznego KC PPR, XII 1948 – V 1957 członkiem KC PZPR i członkiem jego Sekretariatu, XII 1948 – III 1954 członkiem Biura Organizacyjnego CK PZPR, XII 1948 – VII 1956 członkiem Biura Politycznego KC PZPR, w którym był oficjalnie odpowiedzialny za problemy ideologiczne, oświatowe, kulturę, propagandę oraz sprawy zagraniczne i bezpieczeństwa. Jednocześnie VIII – XII 1944 był zastępcą kierownika Resortu Spraw Zagranicznych PKWN, I – V 1945 podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, V – XII 1945 przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych w Krajowej Radzie Narodowej (KRN), V 1945 – XI 1952 wszechwładnym podsekretarzem stanu w Prezydium Rady Ministrów (był tzw. “szarą eminencją”), V 1950 – XI 1952 członkiem Prezydum Rządu, a od III 1954 do V 1956 wicepremierem. Był także w latach 1944-56 posłem do KRN, Sejmu Ustawodawczego i Sejmu PRL I kadencji. Okres jego wszechwładzy w stalinowskiej Polsce nazywany jest bermanowszczyzną. Smierć Stalina i narastający gniew ludu polskiego sprawiły, że na VIII plenum KC PZPR, które odbyło się w październiku 1956, Berman złożył obrzydliwą samokrytykę. Nic mu to nie pomogło. Został wówczas usunięty z KC PZPR, a 18 maja 1957 uchwałą IX Plenum KC PZPR został, jak to cynicznie powiedziano, tak jakby cała partia i rząd nie ponosiły odpowiedzialności za stalinizm w Polsce, “usunięty z partii jako ponoszący polityczną odpowiedzialność za brak nadzoru nad organami bezpieczeństwa publicznego, które dopuściły się poważnego naruszenia praworządności”. Nie postawiono go jednak przed sądem, jak > Romana Romkowskiego, > Józefa Różańskiego czy > Anatola Fejgina. Gdy prokurator generalny Andrzej Burda zaproponował postawienie w stan oskarżenia także Jakuba Bermana, Biuro Polityczne KC PZPR zaprotestowało orzekając, że może on ponieść tylko „odpowiedzialność polityczną”.Ten polski „Stalin” żył sobie spokojnie aż do śmierci nie nękany żadną sprawiedliwością. 1957-68 był pracownikiem redakcji historycznej Spółdzielni Wydawniczej “Książka i Wiedza” w Warszawie. Pozwolono mu na stare lata fałszować historię Polski. Zył i zmarł jako wróg niepodległej Polski i narodu polskiego, jako rzecznik interesów żydowskich, dla realizacji których widział wielkie możliwości w systemie komunistycznym, w którym mogła się urzeczywistnić w pełni idea “narodu wybranego” do rządzenia nie-Zydami. W Polsce Berman stał się – i to zupełnie słusznie – symbolem tego, co się określa mianem “żydokomuny”. Jest on także przestrogą, i to nie tylko dla Polski, przed żydowską V kolumną, którą w ostateczności została polska żydokomuna. Wielu Zydów twierdzi, że oni jedni są bezgrzesznymi ludźmi na całej ziemi. Już znany poeta żydowski Chaim Nachman Bialik (1873-1934) pisał, że wśród Zydów nie ma złodziei i morderców, a jeden z rabinów londyńskich z przełomu XIX i XX wieku nie zgodził się na założenie instytucji pomagającej upadłym kobietom żydowskim, twierdząc, że wśród Zydówek nie ma prostytutek (“Australian Jewish News” 14.7.1995). Jest dzisiaj także wielu Zydów, którzy twierdzą, że nie było i nie ma Zydów komunistów, że ci Zydzi, którzy zostali komunistami, automatycznie wykluczyli się ze społeczności żydowskiej, stąd nikt nie ma prawa pisać o Zydach-komunistach. Do najgorliwszych propagatorów tej tezy należy profesor angielski pochodzenia żydowskiego Robert Wistrych, który podczas pobytu w Australii powiedział w wywiadzie dla tygodnika “Australian Jewish News” (Australijskie Wiadomości Zydowskie 4.8.1995): “Od 1989 roku i po upadku Związku Sowieckiego widzimy próbę przerzucenia odpowiedzialności za zbrodnie komunizmu z samego komunizmu na Zydów. Jednak nikt nie zaakceptuje tego bolszewickiego mitu”. Zydzi się o to postarają, a pomogą im w tym filosemici (czy bezinteresownie?!). Co zrobić jednak w sytuacji kiedy Zyd komunista twierdzi i udowania swoimi czynami, że jest Zydem? Tak postąpił właśnie Jakub Berman w wywiadzie-rzece udzielonym Teresie Torańskiej (Oni Londyn 1985). Wywiad wskazuje na to, że Berman był przy zdrowach zmysłach. Z drugiej strony nie prof. Wistrych decyduje kto jest Zydem, a kto nie (Hitler sią w to bawił, za co jest dzisiaj potępiany!), a tylko i wyłącznie dana osoba, która bezsprzecznie urodziła się jako Zyd/Zydówka. Jeśli więc Jakub Berman, pochodzący z rodziny bardzo znanych syjonistów, utrzymuje, że jest Zydem, to ma do tego pełne prawo i nikt nie ma prawa tego kwestionować. Tak bynajmniej załatwia się te sprawy w społeczeństwach demokratycznych i tolerancyjnych. Tymczasem autor przedmowy do książki Torańskiej – nijaki Jan Bujnowski pisze na temat określenia przez Bermana siebie jako Zyda, że uległ on “presji identyfikowania przez innnych” i stąd powiedział o sobie jako Zyd. Tak więc Bujnowski popierając twierdzenie prof. Wistrycha i innych Zydów przestraszonych rozliczaniem grzechów żydowskich komunistów, odebrał Bermanowi prawo do określenia swego etnicznego pochodzernia! Zatriumfował duch Hitlera, jedank tylko na chwilę. Bowiem inny Zyd – Alan Symons w swojej książce The Jewish Contribution to the 20th Cuntury (Zydowski wkład do 20 wieku, Londyn 1997) zaliczył Jakuba Bermana do największych Zydów XX wieku. O jego zbrodniach mówi tylko tyle: “Kiedy Gomułka przyszedł do władzy w 1956 zarzucił Bermanowi stalinizm i usunął od władzy”. Z takim cynicznym lekceważeniem i w tak kłamliwy sposób kwituje wielu Zydów zbrodnie jednego z największych ludobójców XX wieku, który był ich pobratymcą, do czego się z dumą przyznają! Niestety, jest to zgodne z żydowskim Talmudem: Zyd krzywdzący i zabijający nie-Zyda nie grzeszy (Prof. Israel Shahak Jewish history, Jewish religion Londyn 1994). A sam fakt, że Berman zabijał nie-Zydów i to tak wielu, jest powodem do dumy i do uznania go za bohatera, za jednego z największych Zydów XX wieku! Są jednak sprawiedliwi Zydzi. Do takich zaliczyć możemy Stanisława Krajewskiego (Abel Kainer), kóry na łamach podziemnej KOR-owskiej “Krytyki” pisał w 1983 r.: “Istotnie poważną część kierowniczych stanowisk w MBP za czasów Bieruta zajmowali Zydzi, czy ludzie pochodzenia żydowskiego. Jest to fakt, którego nie wolno pomijać, fakt mało znany na Zachodzie, niechętnie wspominany przez Zydów w Polsce”. Natomist w 1994 r. Krajewski, jako współprzewodniczący Polskiej rady Chrześcijan i Zydów, zdobył się na publiczne przyznanie: “Czuję się zawstydzony z powodu przestępstw popełnionych przez żydowskich komunistów”. BERMAN Matwiej, Litwak. W okresie stalinowskim (lata 30-te) pierwszy naczelnik Zarządu Głównego Obozów (GUŁag). Współorganizator obozów wzdłuż budowanego wówczas Kanału Białomorskiego, w których było trzymanych również wiele tysięcy Polaków, najpierw z sowieckiej Białorusi i Ukrainy, a po zajęciu wschodniej Polski przez Związek Sowiecki we wrześniu 1939, także i z tych terenów. BERNSZTEJN Josel-Józef (1904 Pińsk – 1966 tamże), niewykwalifikowny robotnik, działacz komunistyczny. Od 1924 działacz Komunistycznego Związku Młodzieży Zachodniej Białorusi. 1924-26 i 1928-29 więziony za działalność antypaństwową i antypolską. W kwietniu 1930 skierowany do Mińska na przeszkolenie partyjne. Po nielegalnym powrocie do Polski w lipcu 1931 działał jako wywrotowiec w Białymstoku (jako pełnomocnik Komitetu Centralnego KPZB) i na terenie Białostocczyzny. 1932 kierownik Biura Litewskiego przy KC KPZB. 1932-34 ponownie w Mińsku, gdzie pracował w przedstawicielstwie KC KPZB przy KC partii białoruskiej w Związku Sowieckim – KP(b)B. W lutym 1934 wrócił nielegalnie do Polski i został sekretarzem partii w Wilnie. Aresztowany w kwietniu t.r. został skazany na 7 lat więzienia oraz doliczono mu poprzedni 4-letni wyrok za nielegalne przekroczenie granicy, szpiegostwo oraz działalność wywrotową i antypolską. Wyszedł z więzienia po zajęciu Wilna przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939. Stał się jednam z najbardziej aktywnych współpracowników sowieckiej władzy okupacyjnej w Wilnie; był jednym z kierowników sztabu tzw. Gwardii Robotniczej, siejącej krwawy terror w mieście do czasu przekazania miasta Litwie przez Związek Sowiecki pod koniec października 1939. Był odpowiedzialny za śmierć w samosądach setek Polaków i aresztowanie setek innych. Pod koniec października wrócił do Pińska, gdzie był działaczem partyjnym i członkiem Miejskiej Rady Delegatów. I tu prześladował i tępił Polaków i polskość miasta. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 uciekł aż do Taszkentu (Uzbekistan); podobnie jak tysiące innych Zydów zamiast walczyć z hitleryzmem, wolał bezpiecznie siedzieć z dala od frontu. W grudniu 1944 powrócił do zajętego przez Armię Czerwoną Pińska, gdzie pozostał do końca życia; w przeciwieństwie do większości innych żydowskich członków Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi oraz Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy i pochodzących z Ziem Wschodnich, którzy przed wojną walczyli o oderwanie Ziem Wschodnich z Wilnem i Lwowem od Polski, aby, po zrealizowaniu tego żydowskiego antypolskiego postulatu, wyjechać do Polski w nowych granicach, do czego nie mieli żadnego prawa. BERNSZTOK Albert (1891 Warszawa – 1919 k. Białej Podlaskiej), działacz lewicowy. Jerzy Minkowski w Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczego (T. 1 1978) pisze, że pochodził z zasymilowanej żydowskiej rodziny, co nie jest prawdą. Tylko z domu mógł wynieść swą wielką nienawiść do Polski i Polaków oraz przywiązanie do środowiska żydowskiego (w taki to sposób tworzy się mity w historii stosunków polsko-żydowskich). 1911 działacz i jeden z kierowników socjaldemokratycznej młodzieżowej organizacji żydowskiej Cukunft w Warszawie. W 1912 aresztowany przez władze carskie i więziony do 1915. Po wyjściu z więzienia i zajęciu Warszawy przez Niemców wrócił do pracy w Cukunfcie i studiował medycynę na Uniwersytecie warszawskim. W 1916 opowiedział się za powiązaniem Cukunftu z Bundem. Był szowinistą żydowskim i namiętnym wrogiem idei niepodległej Polski. Za niemieckiej okupacji Warszawy był jednym z organizatorów świeckiego szkolnictwa żydowskiego w Warszawie/Polsce i współzałożycielem Domu Dziecka im. B. Grossera w Warszawie. I-VIII 1918 więziony przez Niemców w twierdzy modlińskiej. W styczniu 1919 wszedł do Komitetu Wykonawczego Bundu. Nie mógł pogodzić się z faktem powstania 11 XI 1918 niepodległego państwa polskiego. Jednocześnie siostra jego znajdująca się w Związku Sowieckim pisała mu o hegemonii Zydów w tym państwie. Postanowił więc wyjechać do Związku Sowieckiego i kontynuować studia w Charkowie, co załatwiła mu siostra. Podczas przekraczania granicy polsko-soweickeij został zatrzymany przez polską żandarmerię polową, a następnie zastrzelony w czasie desperackiej próby ucieczki na sowiecką stronę granicy. BERSON Stanisław (1895 Warszawa – 1919 Rudomina k. Wilna), działacz komunistyczny. Wyrodek; pochodził ze znanej i bogatej warszawskiej zasymilowanej rodziny żydowskiej. Ok. 1913 porzucił rodzinę i szwędał się po Rosji; w 1919 powiedział, że z rodziną w Warszawie nic go nie łączy, że jest synem rewolucji. Po wybuchu I wojny światowej został powołany do wojska rosyjskiego. Po demokratycznej rewolucji lutowej 1917, która obaliła monarchię w Rosji, popierał lewicowych mienszewików-internacjonalistów i z ich ramienia wszedł do Mińskiej Rady Delegatów Robotniczych i Zołnierskich. W okresie rewolucji bolszewickiej (XI 1917) brał czynny udział w ustanawianiu władzy bolszewików na Białorusi, zwalczając przy tym namiętnie i brutalnie polską działalność narodową i wojskową na tych terenach (L. Dubacki). Założył i redagował w Mińsku bolszewicki dziennik polskojęzyczny “Prawda” (następnie “Polska Prawda”), który był wydawany przez bolszewicki Komitet Wojskowo-Rewolucyjny Frontu Zachodniego w celu sowietyzowania Polaków mieszkających na Białorusi. Po zajęciu środkowej części Białorusi przez wojska niemieckie, budował komunizm w Smoleńsku. Po wycofaniu się Niemców z Białorusi, w grudniu 1918 powrócił do Mińska i został członkiem Mińskiego Gubernialnego Komitetu Rewolucyjnego. Po ogłoszeniu Sowieckiej Republiki Białoruskiej (1 I 1919) został komisarzem (ministrem) kontroli państwowej, a 30 stycznia t.r. został jednocześnie przewodniczącym Grodzieńskiego Komitetu Rewolucyjnego; na tym stanowisku dał się poznać jako wróg Polaków i polskości. W lutym 1919 wybrany do Wielkiego Prezydium Centralnego Komitetu Wykonawczego Republiki Białoruskiej. Po utworzeniu sowieckiej republiki białorusko-litewskiej LITBIEŁ (27 II 1919) został w jej rządzie komisarzem kontroli państwowej z siedzibą w Wilnie. Po zdobyciu Wilna przez Wojsko Polskie w kwietniu 1919 Berson dostał się do niewoli. Za swoje potworne zbrodnie popełnione na Polakach na Białorusi został 22 kwietnia t.r. rozstrzelany w Rudominie pod Wilnem. BIALER Seweryn, działacz komunistyczny, stalinista, pułkownik Milicji Obywatelskiej (MO). W okresie stalinowskim szef departamentu w Komendzie Głównej MO w Warszawie. Współodpowiedzialny za ówczesne zbrodnie reżymu. Następnie był pracownikiem naukowym Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR i Polskiej Akademii Nauk oraz lektorem Komitetu Centralnego PZPR. Członek Komitetu Centralnego PZPR. W 1956, w okresie wydarzeń polskiego Października 1956 i XXII zjazdu partii sowieckiej czując osobiste zagrożenie, uciekł do USA. W Stanach Zjednoczonych nie dosięgła go kara; stał się ekspertem od zagadnień komunizmu, zwłaszcza w Europie Wschodniej. BIBROWSKI Zdzisław, działacz komunistyczny, pułkownik Ludowego Wojska Polskiego. W okresie stalinowskim – do 1954 był zastępcą dowódcy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW) do spraw politycznych; na tym stanowisku dał się poznać jako gorliwy stalinowiec – wierny partii (PRPR) i Związkowi Sowieckiemu, a do Polaków odnosił się z pogardą. W 1954 został członkiem Komisji Kontroli i Nadzoru w Korei wraz z żoną Anną, która z tej przyczyny została specjalnie powołana do służby czynnej. Za popełnione nadużycia finansowe zostali oboje zwolnieni z wojska w 1956 r. BICZ Henryk, właśc. nazw. Bitner; z rodziny niemieckich Zydów (1887 Łódź – 1937 ZSRR), stolarz, działacz komunistyczny, historyk ruchu robotniczego, wydawca. Od 1905 związany z ruchem socjalistycznym (PPS później PPS-Lewica), a po 1918 z Komunistyczną Partią Polski, której był jednym z przywódców. Podczas I wojny światowej w armii rosyjskiej. Brał udział w rewolicji bolszewickiej, a w lutym 1918 był organizatorem i następnie dowódcą Polskiej Czerwonej Baterii w Mohylowie Podolskim. Po zajęciu Ukrainy przez wojska niemieckie, we wrześniu 1918 wrócił do polski. Jako komunista działał w Łodzi, Zagłębiu Dąbrowskim (w Sosnowcu organizował Czerwoną Gwardię). Zagrożony aresztowaniem, w maju 1919 wyjechał do Lublina, gdzie 21 VII t.r. został aresztowany za współudział w organizowaniu żydowskiego wiecu protestującego przeciwko wojnie Polski z Rosją Sowiecką; oskarżony o zdradę stanu, był więziony przez 2 lata. 1922-23 i 1924 więziony ponownie za działalność antypaństwową. Był następnie jednym z głównych działaczy Stowarzyszenia Wolnomyślicieli w Łodzi. W 1928 został wybrany do sejmu RP z listy komunistycznej w Łodzi (dzięki popraciu Zydów), jednak już w 1929 pozbawiono go immunistetu poselskiego za działalność antypaństwową. Został skierowany przez partię do pracy partyjnej w Czechosłowacji (skąd został wydalony za działalność wywrotową), a potem do Berlina, skąd wyjechał wkrótce na stałe do ZSRR – swojej prawdziwej ojczyzny. Przeszedł przeszkolenie w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej w Moskwie i od 1932 był pracownikiem w Instytucie Marksa-Engelsa-Lenina. W archiwach sowieckich zebrał i następnie opublikował zbiory dokumentów: Proletariat, pierwsza socjalno-rewolucyjna partia w Polsce (1934) i Rady Delegatów Robotniczych w Polsce 1918-1919 (1934), za które w 1935 otrzymał stopień kandydata nauk historycznych. W okresie czystek stalinowskich w partii w 1937 aresztowany przez sowiecką tajną policję (NKWD) i stracony. BIER Janina Mira (1912 Kołomyja – 1944 Warszawa), mgr prawa (ULwow.), działaczka komunistyczna. Podczas studiów działała w Zrzeszeniu Akademików Zydów. Wstąpiła wówczas do Komunistycznej Partii Polski. Działała na szkodę państwa polskiego i w wielkim procesie toczącym się przed SO w Lublinie od 12 XI do 10 XII 1937, została skazana na 8 lat więzienia. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 popierała okupacyjne władze sowieckie. Pracowała do czerwca 1941 w Sądzie Obwodowym we Lwowie, współpracując z sowieckią machiną ludobójczą, odpowiedzialną za śmierć wielu setek tamtejszych Polaków. Po zajęciu Lwowa przez Niemców wyjechała do ponoć antysemickiej Warszawy, aby ratować swe życie na polskiej ziemi i wśród Polaków, których nienawidziła, a nawet skazywała na śmierć we Lwowie, o czym milczy się nawet w dzisiejszej Polsce! Zydzi natomiast nie tylko że wyciągają na światło dzienne wszystkie grzechy Polaków wobec Zydów, ale także szkalują naród polski na całym świecie – a nawet i w Polsce! – w oparciu o fabrykowane przez siebie kłamstwa). W 1942 nawiązała kontakt z komunistyczną PPR. Współuczestniczyła w zakładaniu i redagowaniu wydawnictw KC PPR: “Trybuny Wolności” i “Okólnika PPR”. Organizowała jaczejki PPR we Lwowie, Drohobyczu, Borysławiu, Samborze i Łodzi. W 1944 szef Wydziału Zeńskich Jednostek Bojowych komunistycznej Armii Ludowej w Warszawie. W pierwszych dniach maja 1944 aresztowana przez Niemców i 17 VI rozstrzelana. BILLIG Wilhelm (1906 – 1985), działacz komunistyczny, agent sowiecki, członek sowieckiej partii komunistycznej WKP(b). Podczas II wojny światowej w pionie propagandowym komunistycznych organizacji żydowsko-polskich w Związku Sowieckim. M.in. był współpracownikiem polskojęzycznej gadzinówki “Sztandar Wolności” wydawanej w Mińsku przed 1941, po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 był pracownikiem polskojązycznej sekcji radia Kominternu. Działał również w Centralnym Komitecie Zydów w ZSRR, a po wojnie w Polsce. Do 1968 członek Komitetu Centralnego PZPR. Po wojnie, od 1944, pierwszy dyrektor Polskiego Radia. II 1949 – V 1951 prezes Centralnego Urzędu Radiofonii, V 1951 – III 1955 wiceminister poczt i telegrafów, III 1955 – VII 1956 wiceminister łączności. Odpowiedzialny za sowietyzację polskiej radiofonii. Po upadku stalinizmu odsunięty na boczny tor; do 1968 był pełnomocnik rządu do spraw wykorzystania energii atomowej. Usunięty po wydarzeniach marcowych 1968. Dzisiaj cynicznie jest przedstawiany jako ofiara polskiego antysemityzmu! BLINCZYKOW Marek, właśc. imię Mark (1896 Krasław, Łotwa – 1935 Warszawa), działacz komunistyczny. Od 1912 należał do żydowskiego Bundu w Witebsku (Białoruś). Wiosną 1919 zaciągnął się ochotniczo do Armii Czerwonej i, wraz z innym Zydami z Witebska, został skierowany 1 V 1919 na Front Zachodni, czyli do walki z powstającym niepodległym państwem polskim. Służył jako zastępca kierownika Wydziału Politycznego 17 dywizji. Po zwycięstwie Wojsk Polskich nad Armią Czerwoną, w końcu 1920 został zastępcą komisarza (ministra) ludowego pracy sowieckiej Białorusi. W końcu 1921 został skierowany, pod nazwiskiem Abram Lew, przez Międzynarodówkę Komunistyczną do pracy partyjnej w Polsce jako sekretarz partyjny w Białymstoku. Aresztowany za działalność antypaństwową i antypolską, 19 IX 1923 został skazany na 5 lat więzienia. Po zwolnieniu w 1928 został wybrany do KC Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi (KPZB) w Wilnie, a od 1929 był członkiem Biura Politycznego KPZB; 1933-34 kierował Sekretariatem Krajowym KC KPZB. Ciężko chory, zmarł 11 XI 1935. W PRL w 1955 prochy Blinczykowa, który w latach 1919-20 walczył w szeregach Armii Czerwonej przeciwko właśnie co odrodzonej Polsce i który dążył do oderwania od Polski Wileńszczyzny, Polesia i Podlasia (a więc i Białegostoku), przeniesione zostały do grobu w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie. BIRECKI Henryk, działacz komunistyczny, dyplomata. Ambasador, przedstawiciel PRL w Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ), a następnie dyrektor departamentu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Po wydarzeniach marcowych 1968 otrzymał zgodę na wyjazd emigracyjny do Izraela. BIRECKI Stanisław, syn >Henryka (ur. 1947), student. Do maja 1969 redaktor w redakcji tygodnika “Forum” w Warszawie (już w tak młodym wieku przygotowywano nowe kadry Zydów do przejmowania przez nich czwartej siły politycznej (mediów) w Polsce w swoje ręce!). Na fali wydarzeń marcowych 1968 wyjechał z rodzicami do Izraela. BIRNBAUM Izaak (1890 Częstochowa – ? ZSRR), działacz komunistyczny. 1905-06 członek organizacji anarchistów-komunistów w Polsce. Wziął udział w rewolucji bolszewickiej w Rosji po stronie bolszewików. Od 1919 członek sowieckiej partii komunistycznej WKP(b). 1919 członek partyjnej Komisji Rewizyjnej w 7 dywizji 14 Armii. W sierpniu 1919 oddelegowany do roboty partyjno-dywersyjnej na terenie Polski. Został członkiem Komunistycznej Partii Robotniczej Polski i organizował akcje wywrotowe na terenie Łodzi podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Aresztowany w lutym 1921 i skazany na 8 lat więzienia. Zwolniony w czerwcu 1923. W grudniu 1924 wrócił do Związku Sowieckiego. Był kierownikiem działu w Banku Państwa w Krzywym Rogu na Ukrainie i działaczem partyjnym tamże. Zginął prawdopodobnie podczas wielkich czystek w partii przeprowadzanych przez Stalina. BLICHER Adolf, szwagier >Jakuba Bermana. Do 1952 dyrektor firmy reżymowej Polasco w Nowym Jorku. Przyniosła ona straty gospodarce polskiej na kilkaset tysięcy ówczesnych dolarów amerykańskich. Pozostał w Stanach Zjednoczonych. BLUM Ignacy, genarał Ludowego Wojska Polskiego, historyk. W okresie stalinowskim przez długi czas szef Zarządu Propagandy Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego w stopniu pułkownika i członek zespołu redakcyjnego jego organu, miesięcznika “Nasza Myśl”. Na tym stanowisku udowodnił ponad wszelką wątpliwość, że jest z krwi i kości stalinowcem i wrogiem narodu polskiego. Tymczasem w okresie Października 1956 zmienił chorągiewkę – ze stalinowca stał się rzecznikiem rzekomej “demokratyzacji” WP i poparł W. Gomułkę, za co ten wynagrodził go stopniem generalskim. Jako “historyk” świadomie fałszował dzieje komunistycznego Wojska Polskiego. Wydał m.in. Utworzenie polskich sił zbrojnych w ZSRR (1965) i Z dziejów Wojska Polskiego w latach 1944-1958 (1968). BOBI.ŃSKA Helena, z d. Brun, siostra >Juliana Bruna, żona Stanisława Feliksa Bobińskiego, w latach 1917-37 działacza sowieckiego pochodzenia polskiego (1887 Warszawa – 1968 tamże), literatka, tłumaczka prac Juliana Marchlewskiego na język rosyjski, działaczka komunistyczna. Za młodu związana ze środowiskiem SDKPiL. W latach 1918-45 mieszkała w Moskwie, zajmując się sowietyzacją Polaków mieszkających w Związku Sowieckim. Była współredaktorem lub redaktorem szeregu pism polskojęzycznych, m.in. “Trybuna Komunistyczna” (1921-24), “Kultura Mas” (1929-36), “Trybuna Radziecka” (1927-31). W 1936 była kierownikiem literackim Państwowego Teatru Polskiego w Kijowie. W 1937 aresztowana wraz z mężem (który został zgładzony) i trzymana w łagrze do 1943. W tymże roku zwolniona została oddelegowana przez władze sowieckie do pracy w komunistycznym Związku Patriotów Polskich (ZPP), pracując w redakcji pisma “Nowe Widnokręgi”, organie Związku. W 1945 znalazła się w Polsce. Była członkiem PPR, a następnie PZPR oraz Związku Literatów Polskich, w którym prowadziła robotę partyjną. Do jej twórczości literackiej należą takie propagandowe pozycje/szmiry jak: Ludzie z “Czerwonego Frontu”. Powieść z życia kolektywów polskich na Białorusi z r. 1930 (Mińsk 1932) , Wielki wychowawca mas, Feliks Dzierżyński (Mińsk 1934) Lipniacy (1948) czy Pionierzy (1951). W 1953 otrzymała nagrodę państwową III stopnia za powieść Soso (1953, kilka wydań do 1955) – książkę o dziecięcych i szkolnych latach Józefa Stalina, której fragment był drukowany do 1956 w podręczniku szkolnym do nauki języka polskiego dla klasy IV. BOBROWICKI Chona (1906 Białystok – 1941 ZSRR), krawiec, działacz komunistyczny. Od 1922 w Związku Młodzieży Komunistycznej Zachodniej Białorusi w Białymstoku; następnie sekreatrz tych organizacji w Białymstoku i Wilnie. 1933-34 sekretarz Komitetu Okręgowego KPZB w Wilnie. Zagrożony aresztowaniem, wyjechał do ZSRR. Po nielegalnym powrocie w 1936 kontynuował działalność komunistyczną w Białymstoku. 1928-31 i ponownie 1936-39 we więzieniu za działalność antypaństwową i antypolską. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 służył wiernie sowieckiej władzy okupacyjnej. Do 1941 był oficerem milicji sowieckiej w Białymstoku. Zasłynął z sadyzmu wobec Polaków. Zginął zaraz po napadzie Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941, prawdopodobnie zlinczowany przez pokrzywdzonych ludzi. BOGUSŁAWSKI Konstanty, właśc. nazw. Izenberg (1891 Szczuczyn – 1948 Łódź), dziennikarz, działacz komunistyczny od 1916 (SDKPiL, następnie Komunistycznej Partii Robotnicza Polski). Do 1939 redaktor techniczny łódzkiego dziennika “Republika” i współpracownik “Głosu Polskiego”. W l. 30-ych wchodził do ZG Syndykatu Dziennikarzy Łódzkich. W 1936 napisał sztukę Król bawełny, wystawioną w teatrze łódzkim. Podczas okupacji niemieckiej przebywał do sierpnia w getcie warszawskim, gdzie był pracownikiem archiwum Rady Zydowskiej. Po ucieczce z getta ukrywał się u polskiego gospodarza k. Warszawy. Po zajęciu wschodnich obszarów dzisiejszej Polski przez Armię Czerwoną udał się do Lublina i zaoferował swą współpracę reżymowi lubelskiemu, którego nie życzył sobie naród polski; wstąpił do komunistycznej PPR. Od stycznia 1945 pracował w redakcji organu KC PPR “Głos Ludu”, wydawanego w Lublinie, a następnie w Łodzi. Tam został sekretarzem redakcji organu łódzkiego PPR – “Głosu Robotniczego”, a następnie redaktorem naczelnym łódzkiego “Expressu Ilustrowanego”. Od 1945 wchodził w skład zarządu Głównego Zw. Zaw. Dziennikarzy Polskich oraz był wiceprezesem oddziału łódzkiego tego Związku. Był wyjątkowo gorliwym stalinowcem. BOREJSZA Jerzy, właśc. nazw. Beniamin Goldberg, syn ortodoksyjnego i antypolsko nastawionego Zyda – Abrahama Goldberga, redaktora naczelnego żydowskiej gazety “Hajnt” w Warszawie (1905 Warszawa – 1952 tamże), publicysta, działacz kulturalny i komunistyczny. Za młodu w żydowskim harcerstwie. 1924-27 przebywał we Francji i Hiszpanii, gdzie kształcił się i działał w lewicowych organizacjach anarchistycznych. W 1926 brał udział w przygotowaniach do rewolty katalońskiej (Hiszpania), redagując dla tej grupy anarchistów pisemko “Accion”. W 1927 wrócił do Polski i w 1929 wstąpił do Komunistycznej Partii Polski. Kilkakrotnie więziony za działalność antypaństwową. Należał do grona czołowych lewicowych publicystów krajowych (“Lewar”, “Dziennik Popularny”, “Sygnały”, “Wiadomości Literackie”, “Skamander”, “Dziennik Poranny”, “Czarno na Białym”, “Robotnik”). Wydał także książkę Hiszpania. 1873-1936 (1937). Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 współpracował z sowieckimi władzami okupacyjnymi. 1939-40 był dyrektorem Ossolineum we Lwowie, a następnie opracował w duchu sowieckim podręczniki dla polskich szkół średnich na terenie okupacji sowieckiej. W 1940 zapisał się do Związku Pisarzy Radzieckich i wysławiał Stalina. W 1943 wziął czynny udział w organizowaniu komunistycznego Związeku Patriotów Polskich (ZPP) i 1 Dywizji im. T. Kościuszki oraz był redaktorem ich organu “Wolnej Polski”. Po zajęciu Polski przez Armię Czerwoną został redaktorem naczelnym “Rzeczypospolitej” (organ PKWN 1944-45), posłem do Krajowej Rady Narodowej i organizatorem i prezesem komunistycznej Spółdzielni Wydawniczej “Czytelnik” w Warszawie. 1947-50 redaktor naczelny czasopisma społ.-liter. “Odrodzenie”. Pełnomocnik rządu ds. Ossolineum we Wrocławiu (przeniesionego w połowie ze Lwowa). Współorganizator i sekretarz generalny Swiatowego Kongresu Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu w sierpniu 1948, który miał być i był wykorzystywany przez Związek Sowiecki dla celów propagandowych. Od 1948 zastępca członka KC PZPR i kierownik Wydziału Kultury i Nauki KC PZPR oraz sekretarz generalny komitetu do Spraw Kultury przy Prezydium Rady Ministrów. Zapoczątkował sowietyzację nauki i kultury polskiej, którą nienawidził. Wydał m.in. Na rogatkach kultury polskiej (1947). > Julian Tuwim napisał wiersz na jego cześć. BORKOWSKI Ignacy, właśc. nazw. Burek, prawdopodobnie pochodzenia żydowskiego (1907 Mińsk Mazowiecki – 1970 Warszawa), ślusarz, działacz komunistyczny. Od 1933 członek Komunistycznej Partii Polski (KPP) w Mińsku Mazowieckim. Na polecenie partii w 1937 wyjechał do Hiszpanii, aby brać udział w wojnie domowej po stronie komunistów; był żołnierzem w żydowsko-polskiej Brygadzie im. J. Dąbrowskiego; był wówczas także członkiem Hiszpańskiej Partii Komunistycznej. Po przegranej komunistów przebywał w obozach jenieckich we Francji, a w styczniu 1941 wyjechał do Związku Sowieckiego. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 został skierowany do Międzynarodowej Szkoły Partyjnej Komitetu Wykonawczego Międzynarodówki Komunistycznej w Kusznarenkowie. Jesienią 1943 został zrzucony w żydowskiej grupie >Leona Kasmana na tereny polskie (Polesie, później Lubelszczyzna), aby dla Sowietów kontrolować działalność polskich grup komunistycznych i ich oddziałów zbrojnych. Oficjalnie był żołnierzem i później dowódcą I Brygady AL im. Ziemi Lubelskiej (od tej pory używał nazwiska Borkowski). Po objęciu władzy przez komunistów w Polsce (opartej na bagnetach sowieckich) był kolejno, w stopniu pułkownika, komendantem wojewódzkim Milicji Obywatelskiej (MO) w Lublinie (do lutego 1945), w Łodzi (do 1946) i w Gdańsku (do 1948). Jednocześnie wchodził w skład egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego komunistycznej Polskiej Partii Robotniczej (PPR) w tych miastach. 1948-51 komendant MO m.st. Warszawy, 1951-57 inspektor główny Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej (ORMO) w Komendzie Głównej MO, 1957-61 szef oddziału kadr KG MO. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. BORKOWSKI-BIRENCWAJG Ignacy (1904 Warszawa – 1968 tamże), działacz komunistyczny. Od 1920 związany z ruchem komunistycznym. Za działalność antypaństwową był aresztowany w 1921, 1922 i 1924. W 1925 skierowany został przez partię do Francji i tam wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej, z której został wykluczony w 1937 za różnego rodzaju przekroczenia. Wojnę przeżył w obozach jenieckich (w 1940 był żołnierzem armii francuskiej). W grudniu 1946 przyjechał do Polski. 1948-53 pracownik organów bezpieczeństwa w Warszawie, skąd przeszedł do pracy w Ministerstwie Przemysłu Chemicznego. Od 1957 do 1968 redaktor w zespole programów dla zagranicy w Komitecie do Spraw Radiofonii “Polskie Radio” w Warszawie. BOROWSKI Wiktor, właśc. nazw. Aron Berman (1905 Warszawa – 1976 tamże), działacz komunistyczny. Związany z ruchem komunistycznym od 1920; od 1926 członek Komunistycznej Partii Polski (KPP). 1927-29 i 1931-32 członek Centralnego Wydz. Zawodowego KC KPP. Sekretarz KO KPP na Górnym Sląsku (1928-29) i Radomiu (1933). 1932-33 przebywał na przeszkoleniu w ZSRR. 1929-31 i 1933-39 przebywał w więzieniu za działalność antypaństwową i antypolską. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 współpracował z okupacyjną władzą sowiecką. Był m.in. pracownikiem politycznym Państwowych Kursów Budowlanych w Wilnie. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 uciekł aż do Czuwaskiej Republiki Autonomicznej. W 1944 skierowany przez władze sowieckie do I Korpusu Polskiego w Sumach na Ukrainie. Został członkiem Polskiej Partii Robotniczej (PPR) i był oficerem politycznym 4 DP. Jesienią 1944 został przydzielony do grupy politruków skierowanych do działalności polityczno-propagandowej wśród ludności cywilnej zajętej właśnie prawobrzeżnej części Warszawy. Inicjator wydawania dziennika “Zycie Warszawy”, którego był redaktorem naczelnym do marca 1951. Po odejściu z “Zycia Warszawy” organizował redakcję dziennika “Głos Pracy”. 15 IV 1951 – 19 XII 1967 zastępca redaktora naczelnego oficjalnego organu PZPR “Trybuna Ludu”. W styczniu 1949 zorganizował w Szkole Partyjnej przy KC PZPR Wydział Dziennikarski, którym następnie kierował i w którym wśród studentów dominowali Zydzi, przygotowawani do kontroli polskich mass mediów. Jeden z inicjatorów założenia Zw. Zaw. Dziennikarzy PRL i w latach 1945-47 członek jego Wydziału Wykonawczego, a w latach 1961-64 wiceprzewodniczący Prezydium ZG Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. BOTWIN Naftali (1905 Galicja Wsch. – 1925 Lwów), terminator szewski, działacz komunistyczny, terrorysta. W 1922 wstąpił do żydowskiej organizacji Cukunft związanej z Bundem. W 1923 przeszedł do Komunistycznego Związku Młodzieży, a w 1925 został członkiem Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy we Lwowie. Agent sowieckiego GPU. Po aresztowaniu komunistów W. Hibnera, W. Kniewskiego i H. Rutkowskiego po krwawej walce ulicznej w Warszawie 18 VII 1925, wykonał 27 VII 1925 wyrok partii na agencie Polskiej Policji J. Cechnowskim, który rozpracował terrorystyczną agenturę sowiecką w Polsce, zasadniczo przyczyniając się do wykrycia komunistycznej grupy Bagińskiego i Wieczorkiewicza. Uznany winnym zabójsta, Botwin został skazany przez sąd doraźny na śmierć i stracony 6 VIII 1925. Propaganda sowiecka i jej agenci w zachodniej Europie protestowali przeciwko “białemu terrorowi w Polsce”, ignorując fakt, że to Botwin był terrorystą. Po wojnie komuniści nazwali jedną z ulic w Rembertowie jego imieniem (nie zmieniono tej nazwy do 1998!). BRANDYS Kazimierz (1916 Łódź- 2000 Francja), prozaik i eseista. Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Przed wojną należał do lewicowego Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej. Podczas wojny ukrywał się w Warszawie z pomocą Polaków. 1945-50 członek zespołu redakcyjnego reżymowego tygodnika “Kuźnica”, którego naczelnym redaktorem był >Stefan Zółkiewski, a celem popularyzacja marksistowskiej myśli społecznej i kulturalnej. Po połączeniu się “Kuźnicy” z podobnym reżymowym tygodnikiem “Odrodzenie” i powstaniu w ich miejsce “Nowej Kultury”, Brandys był w jej zespole redakcyjnym w latach 1950-52 i 1956-60. Laureat nagród reżymowych (II st. w 1950 i II st. w 1955). 1970-71 wykładowca literatur słowiańskich na paryskiej Sorbonie. W 1978 opuścił Polskę. Jego twórczość z okresu stalinowskiego odznaczała się arbitralnymi rozstrzygnięciami ideowo-moralnymi. Wydał m.in. powieść socrealistyczną Obywatele (1954; nagrodzony). BRANIEWSKI Edward, właśc. nazw. Brandsteter; generał LWP. Był współzałożycielem i pierwszym komendantem głównym masowej stalinowskiej organizacji młodzieżowej “Służba Polsce”. Później (do 1968) komendant Wojskowej Akademii Politycznej w Warszawie. Według Małej Encyklopedii Wojskowej (t. 3 1971), Powszechna Organizacja “Służba Polsce” była masową (w 1949 r. 1 milion członków) paramilitarną organizacją przysposobienia zawodowego, wojskowego i sportowego, skupiającą (pod przymusem) całą młodzież obojga płci od 16 do 21 lat, którą władze reżymowe powołały do życia w lutym 1948 roku. Głównym zadaniem “Służby Polski” było organizowanie udziału młodzieży w realizacji reżymowych planów gospodarczych (tzw. planu 6-letniego) i wychowywanie młodzieży w duchu komunistycznym (“SP” uznawała przywództwo ideowe komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej) oraz przygotowanie do jego obrony w razie zagrożenia. Była to organizacja typowo stalinowska, i wraz z upadkiem stalinizmu została rozwiązana w 1955 roku. “Służbą Polsce” kierowali Zydzi. Henryk Pająk w książce Strach być Polakiem (Lublin 1997) pisze: “W młodzieżowej organizacji Służba Polsce… skoncentrowała się większość oficerów i pracowników narodowości żydowskiej. Zajmowali oni w tej organizacji kluczowe stanowiska. I tak: komendamtemi głównymi tej organizacji byli po sobie: płk Edward Braniewski (Brandsteter) – późniejszy generał i płk. Aleksander Sław. Szefem sztabu był do maja 1949 r. Otto Fiński (Finkenstein), a od maja 1949 r. płk Jerzy Siódmak. Kwatermistrzem – płk Herc Antopolski, szefem Zarządu Polityczno-Wychowawczego – mjr Michał Górski, szefem Oddziału Organizacyjnego sztabu – mjr Henryk Umiński (Keff), szefem Oddziału Propagandy Zarządu Politycznego – mjr M. Sawicki, szefem Wydziału wydawnictw – mjr Józef Sliwiński (Flaumanbaum) i szefem Wydziału Prawnego – dr Jerzy Łęcki. Wielu z tych oficerów nie miało nie tylko właściwego przygotowania zawodowego, ale i często wartości moralno-etycznych, co potwierdzają następujące fakty: płk Otto Fiński, kosmopolita, wykształcony w Austrii i Niemczech, matka na stałe mieszkała w Wiedniu; płk Jerzy Siódmak – syn krakowskiego kamienicznika należał do 1939 r. do syjonistycznej organizacji “El-Al”; mjr Henryk Umiński fałszywie podawał w dokumentach, że był w Komunistycznym Związku Młodzieży Polskiej (i) rodzinnie powiązany z z konfidentem policji w polskim ruchu robotniczym, czego nie ujawnił w dokumentach personalnych; mjr Michał Górski – aresztowany (potem) pod zarzutem współpracy z okupantem (był policjantem w getcie); ppłk Henryk Nachsatz – bez żadnego przygotowania fachowego, a w 1957 r. wyjechał do Izraela; ppłk Albert Galina – syn bogatego kuśnierza warszawskiego o bardzo niskim poziomie umysłowym, w 1957 r. (wyemigrował) do Francji; ppłk Leon Blacharski – wrogo ustosunkowany do Polaków, w 1957 r. wyjechał do Izraela; mjr Józef Sliwiński – o niezwykle niskim poziomie umysłowym, nie potrafił poprawnie mówić po polsku; ppłk Dawid Lerner – syn żydowskiego kapitalisty, nieprzyjaźnie ustosunkowany do Polaków; kpt Samuel Lewin – tyran swoich podwładnych, zastrzelił oficera, za co nie poniósł żadnych konsekwenycji”. BRATMAN Ignacy (1881 Warszawa – 1957 tamże), inżynier elektryk (Nancy), działacz komunistyczny. Od 1902 działacz Polskiej Partii Socjalistycznej “Proletariat”, a od 1905 Socjal-Demokracji Królestwa Polskiego i Litwy w Warszawie; współpracował wówczas z Feliksem Dzierżyńskim i >Różą Luksemburg. Wydalony w 1907 z granic Królestwa Polskiego, wyjechał do Francji, gdzie studiował. Od 1918 należał do Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (KPP) w Warszawie. Podczas okupacji hitlerowskiej ukrywał się z pomocą Polaków jako Ignacy Kulesza (żona i syn zginęli w getcie warszawskim albo Treblince). Od 1945 członek Polskiej Partii Robotniczej (następnie PZPR). Skierowany do sektora ekonomicznego; m.in. 1948-55 dyrektor elektrowni w Krakowie. W czasie wyborów do sejmu PRL w 1947 był przewodniczącym Komisji Wyborczej na terenie Krakowa; właśnie w Krakowie dokonano najbardziej jaskrawych szachrajstw z wynikami wyborów, co później wyszło na jaw. Od 1951 członek Komisji Rewizyjnej Komitetu Wojewódzkiego PZPR. 1951-54 prezes Zarządu Okręgowego komunistycznego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Krakowie. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. BRODZKI Stanisław (1916 Kraków – 1990), działacz komunistyczny, dziennikarz. Pochodził z bogatej i raczej zasymilowanej rodziny krakowskiej. Od ok. 1934 członek Związku Młodzieży Komunistycznej w Krakowie. Wkrótce potem wyjechał za granicę. Był w Wiedniu, Londynie i najdłużej w Palestynie, gdzie brał udział w działalności Komunistycznej Partii Palestyny (wg >Swiatły pracował ponoć dla polskiego wywiadu). W 1947 lub 1948 przyjechał do Polski i został jednym z czołowych publicystów organu KC PZPR “Trybuny Ludu”. Wydał kilka broszur-paszkwili na marsz. J. Broz-Titę, na marsz. J. Piłsudskiego i na amerykański Głos Wolnej Polski. XII 1956 – XI 1958 był prezesem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. BRAUDE Zygmunt (ur. 1903), prawnik, działacz komunistyczny (jeszcze sprzed wojny – KPP), pułkownik Milicji Obywatelskiej (MO). 1944-45 kierownik Biura Prawnego Resortu Bezpieczeństwa Publicznego; 1945-48 wicedyrektor Gabinetu Ministra BP; 1948-52 p.o. dyrektora Gabinetu Ministra BP. Następnie dziennikarz prasy komunistycznej. Przeszedł do mediów, podobnie jak większość zbirów żydowskich ze stalinowskiego aparatu terroru. Po wydarzeniach marcowych 1968 otrzymał zgodę na wyjazd emigracyjny do Izraela. BROMBERG Adam (ur. 1912), wydawca, działacz komunistyczny. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939, poszedł na współpracę z okupacyjną władzą sowiecką. Zasłużył się w sowietyzacji polskiej kultury we Lwowie; współpracownik komunistycznej polskojęzycznej gadzinówki “Czerwony Sztandar”. Od 1943 pracował w aparacie komunistycznej oświaty w 1 Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki. Jednocześnie od tego samego roku działacz Centralnego Komitetu Organizacyjnego Zydów najpierw w ZSRR, a potem w Polsce. Czuł się więc Zydem i jako wróg Polski i Polaków pracował na rzecz zniewalania Polski przez Związek Sowiecki i niszczenia kultury polskiej. Członek PPR, później PZPR. Zajmował wysokie stanowiska w wydawnictwach PRL-u, był m.in. dyrektorem Państwowych Wydawnictw Naukowych (PWN) oraz wicedyrektorem Państwowych Zakładów Wydawnictw Szkolnych w Warszawie, do których ściągnął wielu Zydów, nawet takich partyjniaków-stalinowców, jak zdegradowanego po Październiku 1956 Stefana Staszewskiego. Członek Komitetu Redakcyjnego Wielkiej Encyklopedii PWN (wydawanej od 1962), za redakcję której był bardzo krytykowany. Po wypadkach marcowych 1968 wykluczony z PZPR. Otrzymał zgodę na wyjazd emigracyjny do Izraela (mieszkał w Szwecji). BRONIATOWSKI Mieczysław (ur. 1912), działacz komunistyczny, pułkownik Urzędu Bezpieczeństwa (UB). 1945-47 dyrektor Centralnej Szkoły Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) w Łodzi; 1947-54 p.o. dyr. Centrum Wyszkolenia MBP w Legionowie; 1954-58 dyr. Departamentu Społeczno-Administracyjnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (MSW); 1958-64 zastępca dyr. Dep. Społeczno-Administracyjnego MSW. BRUN Eugenia, z d. Hejman (1903 Kalisz – 1981 Warszawa), działaczka komunistyczna. W ruchu komunistycznym w Warszawie od 1921; jedna z czołowych agentek sowieckich. W 1927 była zatrudniona w poselstwie sowieckim w Warszawie, a w latach 1931-32 ukończyła szkołę partyjną w Moskwie, a dodatkowe kursy w 1934. W 1936 wyjechała wraz z mężem do Brukseli (Belgia), gdzie prowadziła administrację i wysyłkę wydawanego tam organu KPP “Przegląd” (1936-37). Pracowała także w organizacjach żydowskich w Belgii, m.in. w brukselskiej Radzie Stowarzyszeń Zydowskich. Po zajęciu Belgii przez wojska niemieckie w 1940, wyjechała do Francji, a stamtąd do ZSRR (VIII 1941). Została skierowana do sowieckiej działalności propagandowej w języku polskim (“Nowe Widmokręgi”, “Wolna Polska” w Moskwie oraz polski program radia w Saratowie). Jesienią 1945 przyjechała do Polski, zostając naczelnikiem wydziału w Departamencie Prasy Ministerstwa Spraw Zagraniczych (II 1946 – IV 1947). IV 1947 – VIII 1949 w Nowym Jorku zorganizowała Polską Służbę Informacyjną i objęła stanowisko zastępcy dyrektora. VIII 1949 -III 1950 zastępca naczelnika Wydz. Organizacji Międzynarodowych w MSZ. III 1950 – 1953 kolejno dyrektor działu społecznego, biura listów i “Fali 49” w Polskim Radio w Warszawie. 1953-54 sekretarz polskiej delegacji w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei. 1954-55 kierownik redakcji telewizji polskiej. 1955-57 redaktor w redakcji “Zycia Partii”. 1958-67 współpracowała z Zakładem Historii Partii przy KC PZPR. Odznaczona m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. BRUN Julian, szwagier Józefa Unszlichta (1886 Warszawa – 1942 Saratow, ZSRR), działacz komunistyczny, publicysta, krytyk literacki, nieprzejednany przeciwnik niepodległości Polski. 1905-08 działacz SDKPiL w Warszawie. W 1908 wyjechał z Polski, przebywając głównie we Francji i Bułgarii. Do Polski wrócił w 1919 i wstąpił do Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (później KPP). Stał się jednym z teoretyków i czołowych działaczy partii. Współredaktor “Nowego Przeglądu”. 1923-25 członek KC, a w latach 1930-38 zastępca członka KC KPP. 1920-21 więziony za prosowiecką działalność. Aresztowany ponownie 8 VIII 1924 za działalność antypaństwową i skazany na 8 lat więzienia. W lutym 1926 w drodze wymiany więźniów politycznych wyjechał do ZSRR. W 1927 został korespondentem sowieckiej agencji prasowej TASS w Paryżu, jednak jeszcze tego samego roku został wydalony z Francji. 1927-29 korespondent TASS w Wiedniu. Jako sowiecki dziennikarz szkalował w prasie europejskiej kraj, w którym się urodził (J.A. Starostecki). 1936-38 kierował ośrodkiem wydawniczym KC KPP w Brukseli. W 1940 internowany przez władze belgijskie, został przewieziony do obozu St. Cyprien we Francji, z którego uciekł. W czerwcu 1941 wraz z ewakuowanymi pracownikami ambasady sowieckiej w Vichy wyjechał do ZSRR. Został skierowany do sowieckiej machiny propagandowej w języku polskim (polska redakcja przy radiostacji ukraińskiej w Saratowie 1941-42). Jego spuścizna propagandowa obejmuje ponad 200 pozycji, w tym takie jak: Prawda o Związku Sowieckim (1930), O jednolity front proletariatu (1936) czy Obrona Polski czy obrona przywilejów. Odpowiedź komunisty na deklarację Koca (1937). W 1955-56 wydano w Warszawie w dwóch tomach jego Pisma wybrane. BRUNOWA Stefania, z domu Unszlicht, siostra >Józefa Unszlichta, pierwsza żona >Juliana Bruna (1888 Warszawa – 1947 Łódź), działaczka komunistyczna. Od 1903 działała w Warszawie w szeregach SDKPiL. W Krakowie w 1912 wyszła za mąż za Juliana Bruna i wraz z nim przebywała na emigracji do 1919. Po powrocie do Polski wstąpiła w szeregi KPP. W 1926 wyjechała wraz ze zwolnionym z więzienia mężem do Moskwy. W latach 1926-28 z nim w Niemczech, Paryżu i Wiedniu. W 1928 wróciła do Moskwy, a w 1930 rozwiodła się z mężem. Do 1937 pracowała jako kierownik Sekretariatu Przedstawicielstwa KPP przez Międzynarodówce Komunistycznej. We wrześniu 1938 aresztowana i zesłana do łagru. W 1945 zwolniona z łagru i skierowana do budowy komunistycznej Polski. Wstąpiła do PPR. Jednak nabyta w łagrze choroba uniemożliwiła jej aktywną pracę w szeregach partii. Tłumaczyła więc na język polski dzieła klasyków marksizmu. Zmarła 10 XII 1947. BRUS Włodzimierz, ekonomista marksistowski, działacz komunistyczny. Zaraz po wojnie oficer LWP i pracownik propagandowy Ministerstwa Obrony Narodowej; był członkiem zespołu redakcyjnego organu teoretyczno-politycznego Głównego Zarządu Politycznego WP “Nasza Myśl”. Skierowany następnie do pionu naukowego PZPR. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego; kierownik Wydziału Ekonomii Politycznej. Członek PZPR. Stalinowiec, który w 1956, prawdopodobnie z pobudek czysto koniunkturalnych, zamienił się w neofitę-liberała. Gorąco popierał również frakcję Puławian albo “Zydów” w PZPR, dążącą do zachowania przewodniej roli Zydów w partii i rządzie. Sfrustrowany kurczeniem się tych wpływów po 1956, przeszedł na pozycje antyreżymowe. Wróg Polski, Polaków i Kościoła katolickiego. W 1967 określił bezzasadnie ówczesnego prymasa Polski, kardynała Stefana Wyszyńskiego jako “przywódcę najbardziej reakcyjnego Episkopatu w Europie” (Andrzej Albert). Po wydarzeniach marcowych 1968, 25 III t.r. usunięty z zajmowanego stanowiska, po czym otrzymał zgodę na wyjazd emigracyjny do Izraela (mieszka w Anglii). BRYSTYGIER Julia, pseudonim Luna, nazywana “krwawą Luną”; pochodziła z ortodoksyjnej rodziny, używającej na co dzień języka jidysz (1902 Stryj – 1975 Warszawa), historyk (ULwow.), działaczka komunistyczna, pułkownik Urzędu Bezpieczeństwa (UB), ludobójca. 1928-29 nauczycielka historii w żydowskim gimnazjum C. Epstejna i w żydowskim seminarium nauczycielskim “Tarbuth” w Wilnie. Od 1927 należała do Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy (a nie KPP!), która dążyła do oderwania Galicji Wschodniej i Wołynia od Polski. W 1931 była redaktorem legalnego tygodnika partyjnego “Przegląd Współczesny” we Lwowie. Do 1937 działała w jaczejkach partyjnych we Lwowie, Przemyślu, Drohobyczu, Stryju i Samborze. 3 IV 1937 aresztowana za działalność antypaństwową i antypolską i skazana na 2 lata więzienia (zwolniona 2 IV 1939). Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną, współpracowała z sowieckimi władzami okupacyjnymi. Pracowała w lwowskiej Radzie Związków Zawodowych i jako sekretarz Komitetu Obwodowego Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom oraz współpracowała z lokalną polsko-komunistyczną gadzinówką “Nowe Widnokręgi”. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 uciekła aż do Samarkandy (Uzbekistan). Stamtąd została oddelegowana przez władze sowieckie do tworzonego Związku Patriotów Polskich w Moskwie, obejmując funkcję sekretarza Prezydium ZG ZPP, a kilka dni później kierownika działu personalno-organizacyjnego i zast. sekr. Prezydium ZG ZPP. Od 1944 posłanka do komunistycznej Krajowej Rady Narodowej (1944-47). Po przyjeździe do Polski, w grudniu 1944 rozpoczęła pracę w aparacie komunistycznego terroru. 1945 kierownik Wydziału III Departamentu I Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP); 1945-50 p.o. dyrektora Dep. V (polityczny: nadzór nad organizacjami społ., polit., Kościołem katolickim, środowiskami twórczymi) MBP i w latach 1950-54 dyrektor tego Departamentu, a następnie w Komitecie d/s Bezpieczeństwa Publicznego do 15 XI 1956. Znana sadystka – znęcała się seksualnie nad więźniami politycznymi, za co zapewne została odznaczona m.in. Orderem Sztandaru Pracy I kl. 1960 pod nazwiskiem Julia Prejs wydała powieść Krzywe litery. BUDZYńSKA Regina, z d. Habergryc (1897 Łódź – 1937 ZSRR), działaczka komunistyczna. Od 1919 działała w szeregach Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (KPP) w Warszawie. Aresztowana na początku 1920 za działalność wywrotową, w drodze wymiany więźniów politycznych wyjechała w maju t.r. do Rosji Sowieckiej. Wstąpiła do partii sowieckiej i pracowała w “polskich” organizacjach komunistycznych w Moskwie i Piotrogrodzie (Petersburgu), w przedstawicielstwie sowieckim w Rydze (Łotwa) i Komunistycznym Uniwersytecie Mniejszości Narodowych Zachodu w Moskwie (1922-24). W 1924 skierowana do pracy partyjnej w Polsce, dokąd przyjechała nielegalnie wraz z H. Steinem-Kamieńskim i Z. Unszlicht-Osińską i weszła w skład Tymczasowego Sekretariatu Krajowego. Jednocześnie działała w jaczejkach partyjnych na terenie Warszawy, Łodzi i Zagłębia Dąbrowskiego. 1926-27 na przeszkoleniu w Instytucie Czerwonej Profesury w Moskwie. W tym czasie w Związku Sowieckim rozpoczęła się walka między Zydami a nie-Zydami o wpływy w partii i rządzie. Budzyńska, oczywiście, popierała frakcję żydowską, tzw. grupę opozycyjną G. Zinowjewa. W XII 1927 wykluczona z partii sowieckiej i wydalona z Moskwy; przebywała w Archangielsku, a następnie w Charkowie. Po potępieniu grupy żydowskiej Zinowjewa i trockizmu w 1930 ponownie przyjęta do partii. W 1931 powróciła do Moskwy i pracowała jako wykładowca na uczelniach, następnie jako redaktor w wydawnictwie państwowym. Autorka takich propagandowych publikacji jak: Lenin – zbiorek dla młodzieży (ok. 1924) czy O ruchu wolnomyślicielskim w Polsce (Mińsk 1932). W styczniu 1935 aresztowana i skazana na 5 lat łagru za popieranie opozycyjnych grup żydowskich w partii. Zlikwidowana w 1937. BUKOWICZ Abram (1901 Zamość – 1962 Lwów), działacz komunistyczny. Zmobilizowany do Wojska Polskiego podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920, przeszedł na stronę Armii Czerwonej. Walczył w jej szeregach do końca wojny polsko-bolszewickiej (X 1920), po czym osiadł w Witebsku, a następnie w Piotrogrodzie (Petersburgu). W 1923 rozpoczął studia w Komunistycznym Uniwersytecie Mniejszości Narodowych Zachodu w Moskwie, a w 1924 został członkiem sowieckiej partii komunistycznej WKP(b). W 1929 wysłany nielegalnie jako agent do Polski. Działał w Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi, która dążyła do oderwania od Polski ziem północno-wschodnich, włącznie z Wilnem i Białymstokiem. Aresztowany w Wilnie lipcu 1930, został skazana na 3 lata więzienia. Po wyjściu z więzienia w 1934 działał w Białymstoku (także w związkach zawodowych). W marcu 1936 wysłany do obozu w Berezie Kartuskiej (do VII 1937) i ponownie w marcu 1939. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 został działaczem partyjnym w Komitecie Obwodowym sowieckiej partii w Białymstoku; prześladował Polaków i polskość w tym mieście. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 zgłosił się do Armii Czerwonej; był oficerem zawodowym, w stopniu podpułkownika, do 1956. Wierny ideałom KPZB (oderwania od Polski Ziem Wschodnich), nie wyjechał do Polski w nowych granicach, ani podczas pierwszej repatriacji (1944-48), ani podczas drugiej (1956-58), chociaż pochodził z Zamościa. Inaczej postąpiło setki innych Zydów, nie tylko byłych członków KPZB czy KPZU, ale także pochodzących z terenów, które odpadły od Polski, chociaż do emigracji do Polski nie mieli żadnego prawa (np. ojciec Adama Michnika – Ozjasz Szechter). Tym bardziej do rządzenia Polską i Polakami, i to jeszcze w imieniu Kremla i dla Kremla. BURGIN Juliusz, syn Mojżesza (1906 Otwock – 1973 Warszawa), malarz pokojowy, ślusarz, działacz komunistyczny, pułkownik Urzędu Bezpieczeństwa (UB). Od 1925 członek Związku Młodzieży Komunistycznej i od 1927 członek Komunistycznej Partii Polski (KPP) w Warszawie; pracował w Wydziale Propagandy i Agitacji. W 1928 działał w Krakowie, w 1929 w Dąbrowie Górniczej, 1933-35 i 1935-36 ponownie w Warszawie, w 1935 w Katowicach i w 1936 w Łodzi (sekretarz KO KPP). W grudniu 1935 kierownictwo KPP powierzyło mu rzecz niewykonalną w warunkach polskich: uczynienie z Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR) organizacji masowej, współdziałającej z wszystkimi lewicowymi organizacjami w Polsce; był wówczas współorganizatorem pisma MOPR-u “Oblicze Dnia” oraz uczestniczył w przygotowaniu Kongresu Pracowników Kultury we Lwowie (V 1936) 1926, 1928, 1928-29, 1929-33, 1935 i 1936-39 w więzieniu za działalność antypaństwową. Po zajęciu wschodniej Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 współpracował z okupantem sowieckim, m.in. był w redakcji polsko-komunistycznej gadzinówki “Sztandar Wolności” w Mińsku. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 żołnierz Armii Czerwonej. Jako agent Międzynarodówki Komunistycznej w Moskwie został w lipcu 1943 skierowany do 1 Dywizji im. T. Kościuszki. Od listopada 1944 szef Wydziału Politycznego w 1 Korpusie Pancernym II Armii WP. VI 1945 – VI 1947 n
  8. Kapsel said

    Mocny list Owsiaka do Rzecznika Praw Dziecka. „To kur***”

    „Szanowny Panie Rzeczniku, czy Pan żyje?” – tak Jurek Owsiak zaczął list, który skierował do Rzecznika Praw Dziecka, Marka Michalaka. „Chciałbym od Pana usłyszeć nawet brzydkie słowo w stosunku do rodziców i ludzi, którzy będąc na lotnisku w Pyrzowicach i widząc zachowanie tychże rodziców, nie zareagowali tak jak powinni zareagować normalni ludzie – nie pozwolić, aby mama i tata opuścili swoje dziecko. Powiem to za Pana – to jest kur***!” – pisze w ostrych słowach Owsiak.

    „Czy Pan jest obserwatorem życia, które toczy się w naszym kraju? Czy Pan, z racji swojej funkcji, śledzi sytuacje, które tej funkcji w 100 proc. odpowiadają? Czy z racji Pana urzędu może mi Pan, a także nam poradzić, w którym momencie powinniśmy reagować na niedolę dzieci? Może Pan ruszy się ze swojej zasiedziałości i niebytu, podając mi i rodakom jeśli nie paragraf, to chociaż wiarę w możliwość reakcji, po której nie spadną na mnie wszelkie gromy z jasnego nieba” – pyta Jurek Owsiak.

    Jurek Owsiak, w liście skierowanym do rzecznika pyta, „kiedy należy pyszczyć, aby zamordowane dziecko nie było chowane do tapczanu, nie było zasypywane gruzem, nie było topione, czy na końcu nie zostało pozostawione na lotnisku, bo mama z tatą mkną beztrosko na wakacje?”

    Owsiak uważa, że rzecznik nie staje w obronie żadnych dzieci. „Pana strona internetowa wieje banałem, nie ma na niej Pańskiej osobistej reakcji na to, co się dzieje z dziećmi w Polsce. Chciałbym od Pana usłyszeć nawet brzydkie słowo w stosunku do rodziców i ludzi, którzy będąc na lotnisku w Pyrzowicach i widząc zachowanie tychże rodziców, nie zareagowali tak jak powinni zareagować normalni ludzie – nie pozwolić, aby mama i tata opuścili swoje dziecko. Powiem to za Pana – to jest kure***!” – ostro pisze w liście Owsiak. „Dla mnie jest Pan dziecinnym Rzecznikiem” – dodaje Owsiak.

    „Jako członek Rady Społecznej przy Rzeczniku Praw Obywatelskich na najbliższym spotkaniu wniosę propozycję, aby RPO poparł starania o powołanie na stanowisko nowego Rzecznika Praw Dziecka – osobę znającą prawo, problemy i potrafiącą reagować w sytuacjach, o których ostatnio non stop słyszymy – bijąc na alarm, protestując, dyskutując i zmuszając nas, Polaków, do podejmowania zdecydowanych reakcji” – dodaje na koniec listu Owsiak.

    Jurek Owsiak odniósł się m.in. do sytuacji, która miała miejsce na lotnisku w Pyrzowicach. Rodzice zostawili tam swoją dwuletnią córkę, która miała nieważny paszport, a sami polecieli na wakacje.

    http://biznes.onet.pl/mocny-list-owsiaka-do-rzecznika-praw-dziecka-to-ku,18515,5197259,1,onet-wiadomosci-detal

Sorry, the comment form is closed at this time.