Dziennik gajowego Maruchy

"Blogi internetowe zagrażają demokracji" – Barack Obama

Św. męcz. Edward – król Anglii

Posted by Marucha w dniu 2012-09-22 (Sobota)

Najstarszy syn króla Anglii Edgara I Spokojnego, Edward, narodził się w ok. 962 roku. Matka, Ethelfleda Piękna zmarła kilka lat po wydaniu na świat przyszłego świętego. Gdy Edward liczył sobie zaledwie dwanaście wiosen, ojciec jego zmarł. Edward został królem Anglii, królem, który żył w przyjaźni z duchowieństwem (św. Dunstan będący biskupem Canterbury popierał młodego władcę).

Druga żona Edgara, macocha Edwarda o imieniu Elfrida, na tronie widziała swojego dziesięcioletniego syna – Ethelreda. Weszła w zmowę z pogańskimi możnowładcami, którym nie podobała się polityka prochrześcijańska nowego jak i starego króla (ojciec Edwarda ufundował wiele świątyń i klasztorów).

Według kronik Edward był młodym mężczyzną o wielkiej pobożności i wspaniałym zachowaniu. Prowadził prawowierne, dobre i święte życie. Ponad wszystko umiłował Boga i Kościół. Był hojny dla biednych, przystępny dla dobrych, wierny wierze chrystusowej, był naczyniem wypełnionym wszelkimi darami Boga.

Śmierć.

Gdy razu pewnego roku Pańskiego 978 miesiąca marca dnia osiemnastego młody król oddawał się sztuce łowów niedaleko zamku Corfe, gdzie przebywał jego przyrodni brat z macochą. Postanowił odwiedzić ich. Wyprzedził przyboczną straż i pierwszy dojechał do zamku. Tam odegrała się tragedia. Elfrida poczęstowała kielichem miodu pitnego Edwarda, a gdy ten spożywał napój, siedząc jeszcze na koniu, jeden z jej podwładnych dokonał zdradzieckiego ugodzenia króla w plecy. Edward niechybnie spadłby z konia, lecz noga ugrzęzła mu w strzemieniu. Koń przestraszony poniósł bezwładnie zwisające na jednej nodze ciało.

Pierwszy cud jaki dokonał się za sprawą udziału św. Edwarda to ten, który został zesłany na pewną niewidomą kobietę od urodzenia mieszkającą niedaleko zamku Corfe. Zobaczyła niesamowicie jasne światło, przestraszona wyrzekła „Panie, zmiłuj się!” i po tym odzyskała wzrok. Niebawem też odnalazła ciało zamordowanego króla. Następcą Edwarda został jego przyrodni brat, intryga uknuta przez macochę udała się…

Patron Anglii.

W miejscu odnalezienia zwłok stoi dziś kościół pw. św. Edwarda. Został początkowo pochowany w Wareham, a miejsce to szybko stało się miejscem kultu, pielgrzymek jak i licznych cudów. Św. Dunstan w 980 roku przeniósł uroczyście relikwie św. Edwarda do żeńskiego klasztoru Skephtonia w Shaftesbury. Tam również historia zanotowała liczne cuda wyproszone za wstawiennictwem św. Edwarda.

Za czasów powstawania kościoła anglikańskiego, gdy Henryk VIII prowadził wojnę z papieżem klasztor został w 1539 roku doszczętnie zniszczony. Relikwie świętego zostały jednak uratowane i ukryte. Odnaleziono je dopiero w 1931 roku, co przyczyniło się do renesansu kultu św. Edwarda w Anglii. Relikwie zostały przekazane Rosyjskiej Zagranicznej Cerkwi Prawosławnej. Obecnie znajdują one w męskim klasztorze pw. św. króla Edwarda w Brookwood (Londyn).

Adres strony internetowej klasztoru: saintedwardbrotherhood.org

W ikonografii ukazywany jest w koronie, w królewskim płaszczu, z kielichem (z ostatnim miodem pitnym w jego życiu), krucyfiksem, sztyletem, niekiedy przedstawiany w chwili przed śmiercią, pijący miód, siedzący na koniu z zabójcą skradającym się za plecami.

Za http://prawoslawnypartyzant.wordpress.com
T
amże wiele zdjęć i film

Komentarze 2 do “Św. męcz. Edward – król Anglii”

  1. Jones said

    A Gdzie sa Relikwie Sw Kanuta?

  2. Kapsel said

    W KK mamy dwóch Świętych Edwardów Króli

    św. Edward Męczennik (962-978) – król Anglii
    św. Edward Wyznawca (ok. 1002-1066) – król Anglii

    ŚWIĘTY EDWARD WYZNAWCA, KRÓL

    Święty król, wyznawca (1002-1065 ).

    Syn Ethelreda II i Emmy, córki Ryszarda Nieustraszonego, króla Normandii, urodził się w angielskim Islip. W 1013r. musiał uciekać wraz z matką do Normandii przed najazdami wojsk duńskich. Pozostawał tam na dworze swojego dziada przez 27 lat. Zasłynął już wtedy ze swoich cnót i niezwykłej pobożności. Po śmierci Hardekanuta, swojego przyrodniego brata, został powołany na tron ojcowski, przy wielkim wsparciu ze strony księcia Godwina, którego córkę Edytę poślubił w 1044r

    Ceremonię koronacyjną w katedrze w Winchester poprowadził arcybiskup Canterbury św. Eadsin i arcybiskup Yorku Aelhic. Edward jako panujący odznaczał się dobrocią, jako chrześcijanin – dobrocią i szczodrobliwością w stosunku do ubogich, przywiązaniem do Kościoła, wielkim nabożeństwem do św. Piotra, którego sobie obrał za patrona, bezgraniczną miłością ku Chrystusowi, któremu czystość w małżeństwie poświęcił. Wśród ludu jego imię opromienione było aureolą mądrego prawodawcy i męża skromnego i surowych obyczajów.

    Jako, że nie mógł się udać na pielgrzymkę do grobu św. Piotra, do czego się zobowiązał, papież zwolnił go ze ślubów, ale pod warunkiem, że przebuduje kościół p.w. św. Piotra w Westminster. Przebudowa miała miejsce w latach 1045-1050, wzorem było francuskie opactwo w Cluny. Świątynię konsekrowano na tydzień przed śmiercią Edwarda, 28 grudnia 1065r.

    Edward zmarł 5 stycznia 1065r. Papież Aleksander III zaliczył go w poczet świętych w 1161, a papież Innocenty VI nakazał jego święto obchodzić w całym Kościele w dniu 13 października, w rocznicę uroczystego przeniesienia jego relikwii w 1163r. przez arcybiskupa św. Tomasza Becketa przy obecności króla Henryka II. Z tej okazji kazanie wygłosił św. Elred z Rievaulx, opat cystersów.

    Serce św. Edwarda pozostało od samego początku w tym samym miejscu, w jakie je uroczyście przeniesiono po kanonizacji – w Opactwie Westminster, a 13 października jest obchodzone jako główne święto. W Opactwie znajdowały się również regalia królewskie, traktowane jako relikwie i były one używane przy wszystkich koronacjach począwszy od XIII w. aż do momentu, gdy Oliwer Cromwell nakazał ich zniszczenie w 1641r.

    Patron:
    Anglii i królów angielskich, rozdzielonych małżonków.

    Ikonografia:
    Przedstawiany jako wysoki mężczyzna z brodą, w królewskim płaszczu. Czasami niesie chorego lub uzdrawia trędowatego. Jako król w podeszłym wieku, oferujący złoty pierścień lub monetę św. Janowi przebranemu za żebraka. Jego atrybutami są: anioł, berło, miecz i kubek.

    Legenda:
    Pewnego dnia Edward jechał konno na uroczystą ceremonię do kaplicy św. Jana Ewangelisty w Essex i po drodze spotkał żebraka, błagającego go o pomoc. Niestety król nie miał przy sobie pieniędzy, więc zdjął z ręki drogocenny złoty pierścień i wręczył go starcowi.
    Kilka lat później dwóch angielskich pielgrzymów podróżujących przez Ziemię Świętą znalazło się w tarapatach. Pomógł im starszy mężczyzna, który powiedział im że jest św. Janem Ewangelistą. Miał na palcu piękny złoty pierścień, ten sam który przed kilkoma laty Edward dał żebrakowi. Podał im go prosząc, aby oddali go królowi Edwardowi i przekazali mu, że w ciągu sześciu miesięcy spotka się ze św. Janem Ewangelistą w niebie.

    http://martyrologium.blogspot.com/2010/01/sw-edwarda-wyznawcy.html

    Święty Edward Wyznawca jest patronem tylko jednej parafii w Polsce a prawdopodobnie i na świecie.Tak mi mówił budowniczy nowej świątyni św.p. ks. kan. Tadeusz Woch ,ówczesny proboszcz.Ogromnymi ofiarodawcami byli zaś imiennicy z Polski ale nie tylko ,do których ś.p. ks.Tadeusz pisał całe mnóstwo listów,życzeń świątecznych i imieninowych.Dobrze pamiętam rozmowę z ś.p.ks Tadeuszem …. , mamy okazję zrobić tutaj sanktuarium św.Edwarda. Ja już mam kontakty z nadzorcą Kolegiaty św. Piotra w Westminsterze o relikwie św.Edwarda….zmarł nagle, jest pochowany na terenie świątynnym.

    Pruszków, kościół św. Edwarda

Sorry, the comment form is closed at this time.