Dziennik gajowego Maruchy

"Blogi internetowe zagrażają demokracji" – Barack Obama

Dzienniki petersburskie. Dziennik warszawski Zinaidy Gippius.

Posted by Marucha w dniu 2014-07-19 (Sobota)

Wybuch wojny światowej w 1914 roku wywołał wzrost uczuć patriotycznych. We wszystkich uczestniczących w konflikcie państwach – wbrew oczekiwaniom Włodzimierza Lenina – na bok zeszły kwestie antagonizujące społeczeństwa a zastąpiła je jedność pod sztandarami państwa wobec wroga.

Przed wojną rosyjsko-japońską Sergiusz Witte, ówczesny premier Rosji, miał mówić o ,,małej, zwycięskiej wojnie’’, która mogłaby ,,uspokoić’’ sytuację w kraju.

Niespełna dziesięć lat później sytuacja była bardzo podobna (oczywiście nie mogło być mowy o ,,małej wojnie’’): zwycięska, a przede wszystkim szybka kampania, mogłaby przynieść uspokojenie sytuacji w kraju. Porażka natomiast, a nader wszystko przeciągająca się wojna (należy pamiętać o tym, że Niemcy skapitulowały gdy ich wojska stały daleko poza granicami kraju) musiała doprowadzić do zaognienia sytuacji w kraju.

Świadomość, prawie pewność tego miała Zinaida Gippius, uznana poetka, która w momencie wybuchu wojny (uznając jej wielką wagę) zaczęła prowadzić dziennik. Nie miała też wątpliwości, że wojna dla Rosji skończy się źle:

,,Dla nas, nie polityków, ludzi nieoślepionych plątaniną wewnętrznych nici, dla nas, którzy nie zatraciliśmy jeszcze zdrowego rozsądku – jedno było pewne: dla Rosji, w jej obecnej sytuacji politycznej, wojna nie może zakończyć się w sposób naturalny; przed jej końcem dojdzie do rewolucji (…) Będzie tak, niewątpliwie. Ale co będzie? Ona, rewolucja prawdziwa, potrzebna, słuszna czy żywiołowe Ono bez oblicza, krach – co będzie?”

,,Dzienniki petersburskie. Dziennik warszawski’’ są kronikarską relacją, z ,,dni, które wstrząsnęły Rosją’’. Jednak w odróżnieniu od apologetycznej relacji Johna Reeda ,,Dzienniki…’’ są relacją obiektywną (na ile dziennik może być pisany w sposób obiektywny). Rozpoczęte w momencie wybuchu wojny, przeprowadzone przez obalenie caratu, obie rewolucje rosyjskie, wojnę domową, zostały doprowadzone do momentu wyjazdu autorki, wraz z mężem Dymitrem Mereżkowskim, do Paryża i chyba, pogodzeniem się z tym, że stan uznany za chwilowy (triumf bolszewików) wcale chwilowy nie będzie.

Bo Zinaida Gippius walczyła o Rosję: walczyła u boku Kiereńskiego, czy Sawinkowa, walczyła pisząc odezwy dla Czernowa na Zgromadzenie Konstytucyjne (w które i tak nie wierzyła), Czernowa, którego nie znosiła ale uważała, że istniejącą szansę na odsunięcie bolszewików trzeba wykorzystać (,,Ktokolwiek walczy z bolszewikami, ważne jest tylko by zwyciężył; ktokolwiek ruszyłby przeciwko nim trzeba mu pomagać. Bowiem KAŻDY DODATKOWY DZIEŃ BOLSZEWICKIEJ WŁADZY – TO DODATKOWY ROK HAŃBY ROSJI.’’), wreszcie, już w Polsce uczestniczyła w działaniach Rosyjskiego Komitetu Politycznego.

Dyktatura obroną rewolucji?

Szans na uratowanie rewolucji (albo inaczej: szans na to by rewolucja nie przekształciła się w anarchię) Zinaida Gippius widziała kilka; najpoważniejsza rysowała się w momencie zawezwania przez Kiereńskiego wojsk pod dowództwem Korniłowa do Piotrogrodu. Wydarzenie, które przeszło do historii jako tzw. ,,bunt Korniłowa’’ (w historiografii sowieckiej pisano, że Korniłow chciał zdławić rewolucję czy nawet otworzyć drogę do stolicy wojskom niemieckim), doprowadziło tylko do wzmocnienia bolszewików (praktycznie rozbitych po załamaniu demonstracji lipcowych), początku procesu ,,bolszewizacji’’ rad oraz całkowitemu upadkowi autorytetu Rządu Tymczasowego, a faktycznie Kiereńskiego. Premier Rządu Tymczasowego najwyraźniej – pod wpływem doradców i opinii publicznej – przestraszył się, że marsz Korniłowa na stolicę doprowadzi do objęcia przez głównodowodzącego władzy dyktatorskiej i – co więcej – odsunięcia Kiereńskiego od władzy.

Wydarzenia związane z tzw. ,,buntem Korniłowa’’ – abstrahując od tego jak się zakończyły – prowokują do postawienia pytania: czy jedyną szansą na uratowanie rewolucji była dyktatura?

W ,,Białej Gwardii’’ jest taka scena: Turbinowie błyszcząc zamieszanie u swojego sąsiada Wasylisy natychmiast tam zbiegają. Okazuje się, że na mieszkanie Wasylisy napadli jacyś ludzie podający się za petlurowców. Po całym zdarzeniu Wasylisa mówi:

,,Istota sprawy zasadza się na tym, że zanikło najważniejsze: szacunek dla własności. A skoro tak, to koniec z nami. Jeżeli tak – to zginęliśmy. Jestem z przekonań demokratą, rodem wywodzę się z ludu. Mój ojciec był zwyczajnym rewizorem na kolei. Wszystko, pan tu widzi, wszystko, co mi dziś zabrali ci szubrawcy… wszystkiego tego dorobiłem się wyłącznie pracą własnych rąk. I proszę mi wierzyć, że nigdy nie byłem zwolennikiem starego reżymu, przeciwnie, wyznam panu w sekrecie, że jestem kadetem, teraz jednak, kiedy na własne oczy zobaczyłem, do czego to wszystko prowadzi, przysięgam panu, nabieram złowieszczej pewności, że uratować nas może tylko jedno (…) Samodzierżawie. Tak… Najbezwzględniejsza dyktatura jaką tylko można sobie wyobrazić… Samodzierżawie…’’

,,Nie daj Boże widzieć bunt rosyjski, bezmyślny i bezlitosny’’ – pisał w Córce kapitana Aleksander Puszkin. Taki bunt, bunt na miarę Pugaczowa, w tym co się działo w Kijowie widział Wasylisa a w tym co się miało dziać w Piotrogrodzie po zwycięstwie bolszewików widziała Zinaida Gippius. Wasylisa w zwycięstwie bolszewików widział – w przeciwstawieństwie do ciągłych zmian władzy – jakiś element stałości.

Takie oczekiwanie nie było tylko fikcją literacką: wśród rosyjskiej emigracji istniał ruch smienowiechowski postulujący uznanie Rosji bolszewickiej jako nowego wcielania państwowości rosyjskiej, wierzący, że po zwycięstwie w wojnie domowej komunizm wojenny zostanie zarzucony na rzecz normalizacji sytuacji w kraju. Takie myślenie nie było odosobnione także w kraju, wystarczy przywołać opowiadanie Michała Bułhakowa Fatalne jaja, w którym przedstawia Rosje w roku 1929 (opowiadanie napisane zostało w roku 1924) jako Rosje, w której nadal rozwija się Nowa Ekonomiczna Polityka a życie toczy się w stylu – przypominającym choć trochę – styl amerykański.

I Wasylisa i Gippius uważali, że tylko radykalne decyzje mogą uratować sytuację, zapobiec rozprzestrzenianiu się anarchii. Wasylisa jako rozwiązanie problemu widział przejęcie władzy przez kogokolwiek byle na stałe; a za najpoważniejszą ku temu siłę uznawał bolszewików (Józef Stalin po obejrzeniu sztuki teatralnej Dni Turbinów, zrealizowanej na podstawie Białej Gwardii miał powiedzieć: ,,Jeśli tacy ideowi ludzie jak Turbinowie uznają siłę bolszewików to nikt nas nie pokona’’), Gippius – wprost przeciwnie – widziała sprzymierzenia w każdej sile, która mogła przeciwstawić się bolszewikom.

Oba podejścia łączy jedno: myśl, że jedynym ratunkiem dla Rosji jest zapobieżenie anarchii (Z tym, że Gippius widziała anarchie w dojściu bolszewików do władzy, Wasylisa w trwającej cały czas wojnie domowej, która prowadziła do ,,bandycenia’’ się stron walczących – Wasylisę obrabowali przecież bandyci podający się za petlurowców).

Lecz czy na takie radykalne decyzje ze strony rewolucjonistów (oprócz bolszewików) było stać? Czy Aleksander Kiereński stojący na czele Rządu Tymczasowego mógł ,,uratować’’ rewolucję poprzez radykalne rozprawienie się z bolszewikami?

Najdogodniejszym ku temu momentem był kryzys lipcowy. Bolszewicy po demonstracjach lipcowych zostali praktycznie rozbici. Siedzieli w więzieniach bądź uciekli z kraju, nałożyły się na to również oskarżenia Włodzimierz Lenina o agenturalność. Leninowi – gdyby udało się go złapać i postawić przed sądem (co do sposobu postępowania nawet w łonie KC bolszewików zdania były podzielone: czy stanąć przed sądem i odeprzeć wszelkie zarzuty – co doradzał m.in. Stalin – czy też uciec z kraju) – groziła nawet śmierć. Czy to nie był najlepszy moment na rozprawienie się z nimi?

Wydaje się, że ówcześni – nie mający przecież takiej wiedzy jak my – nie uważali bolszewików (po ich rozbiciu w lipcu) za realne zagrożenie, a niedługo na horyzoncie ,,pojawił’’ się przecież Korniłow i to on zajął uwagę rządzących. Do tego dochodziło to co zauważył w książce Bolszewizm i bolszewicy w Rosji Jan Parandowski:

,,Kiereński zakochany był w wielkich słowach. Ale nie on jeden. Wszyscy ci, którzy wzięli władzę po obaleniu caratu, należeli do najszlachetniejszych, najwybrańszych kół inteligencji rosyjskiej. Wnieśli oni ze sobą na swe stanowiska cały idealizm wypieszczony na pokrzepienie serca i ducha w dobie niewoli carskiej. Wnieśli również przesądy zrodzone z owego idealizmu. Jedyną ich myślą był lud i jego wyzwolenie, jego prawa, których dotychczas nie miał. Nie myśleli o prawach rządu i administracji. Wszelka myśl o silnej władzy zbyt trąciła niedawnym despotyzmem. Obawiali się używać powierzonej im władzy, aby się nie okazać niegodnymi wielkiej chwili powstania narodu. Woleli raczej, aby im gwałt zadano, niż aby ich posądzono o chęć gwałcenia woli ludu. Oni byli bojaźliwi. (…) Klasycznym przykładem słabości rządu poprzedniego była pobłażliwość karygodna wobec bolszewików i afera z Korniłowem, którego Kiereński wydał na potępienie, mimo że przedtem sam z nim stał w sojuszu’’

Czy Niemcy mogły obronić Rosję przed bolszewikami?

Zawarty 3 marca 1918 roku pokój w Brześciu między Niemcami a Rosją, został siłą narzucony bolszewikom. Jednym z pierwszych dekretów bolszewickiego organu władzy Rady Komisarzy Ludowych był ,,dekret o pokoju’’. Miał on być zapowiedzią natychmiastowego wycofania Rosji z wojny, bez ,,aneksji i kontrybucji’’ oraz sugerował społeczeństwom państw biorących udział w wojnie, wywarcie nacisku na własne rządy celem wymuszenia podobnego pokoju.

Absurdalne hasło ,,ani pokoju, ani wojny’’ z którym delegacja bolszewicka pojechała na rokowania do Brześcia nie mogło liczyć na akceptacje delegacji niemieckiej. Trocki, ludowy komisarz obrony, liczył na to, że bolszewicy wysuwając takie hasło odkryją przed całym światem perfidie Niemiec, to, że Niemcom nie zależy wcale na pokoju tylko na zdobyczach terytorialnych. Taka postawa Trockiego doprowadziła do impasu i w końcu zerwania rokowań. Wobec tego armia niemiecka ruszyła z potężną ofensywą, zmuszając tym samym do podpisania przez bolszewików pokoju już z rzeczywistymi cesjami terytorialnymi na rzecz Niemiec.

Niemcy, tym samym osiągnęli to o czym marzyli od początku wojny (zakończenie wojny na jednym z frontów) i całą swoją uwagę mogli skupić na Zachodzie.

Zinaida Gippius zastanawia się czy wśród inteligencji rosyjskiej istniało coś w rodzaju orientacji niemieckiej, orientacji mającej przeciwstawić się bolszewikom i doprowadzić z pomocą Niemiec do obalenia bolszewizmu:

,,To zadręczona, zagłodzona przez bolszewików, zdychająca Rosja. Otumaniona, ogłupiała, chwytająca się tego co widzi przed sobą. Co tam sojusznicy! Sojusznicy są daleko. Mają swoje sprawy. Niemcy zaś są tutaj, blisko. Mogą urządzić nam władzę, dać porządek, dać jutro chociaż kawałek chleba’’

Dochodzi do wniosku, że wszelkie mrzonki o ,,orientacji niemieckiej’’ są pozbawione sensu bo interesy Niemiec nie mogą być tożsame z interesami Rosji (rozumianej jako wolnej od bolszewików) i w interesie Niemiec jest trwanie partii Lenina przy władzy bo ona jedyna jest gwarantem trwania pokoju brzeskiego. Wszelka zmiana władzy nie byłaby po myśli Niemiec bo wymagałaby zmiany ich podejścia do Rosji (wykorzystanie gospodarki na potrzeby prowadzenia wojny, utrzymanie anarchii, słabego rządu lub wprowadzenie dyktatury wojskowej na wzór hetmanatu Skoropadskiego na Ukrainie w zależności od rozwoju wewnętrznej sytuacji), w pierwszym rzędzie rewizji pokoju brzeskiego. (Można tylko dodać, że Niemcom na tyle odpowiadali bolszewicy, że nawet po zamachu na ambasadora Mirbacha nie zmienili formy uzależnienia rządów w Rosji. Na marginesie: czy zabójstwo Mirbacha – powodowane niezgodą lewicowych eserowców na pokój brzeski – miało na celu sprowokowanie Niemców do zaprowadzenia dyktatury i obalenia bolszewików?)

Koniec złudzeń

Ucieczka z komunistycznego ,,raju’’ do Polski stanowiła tylko przystanek na drodze do dalszej emigracji do Paryża. Ale nie tak miało być. Ostatnie nadzieje na pokonanie bolszewików Gippius (nie ona jedyna) wiązała z Polską. Zwycięstwo wojsk polskich musiało być całkowite, Polacy powinni, po sukcesie w bitwie warszawskiej, nie zawierać pokoju, a dążyć, przy współpracy z ,,białymi’’, do całkowitego rozbicia bolszewików. To, zdaniem Gippius, był ratunek nie tylko dla Rosji, ale i dla Rosji [chyba Polski – admin]:

,,Czyżby było jakiekolwiek państwo, jakikolwiek rząd (niebolszewicki), który by sądził, że można, że fizycznie można – zawrzeć z nimi pokój? Pal licho moralność. Mówię teraz o konkretach . podpiszą każdy papierek. Przyjmą wszelkie warunki, wszelkie granice. Co to dla nich? Są bezgraniczni. Co znaczą dla nich warunki (nie ) rządu? Same ich założenia wymagają nieliczenia się z podobnymi warunkami. Jednak fikcja pokoju leży w ich interesach. Odurzą nią naród, doprowadzą do rozbrojenia, a potem podstępnie wedrą się do bezbronnego kraju… wszak jest to przede wszystkim partia działań . W ich kieszeniach zaś gotowe są już składy bolszewickich rządów każdego państwa. Tylko osłabić i usadzić. Odczekać, ile trzeba. Przewrót z woli narodu!’’

Gippius miała, przy tym wszystkim świadomość, że zjednoczenie wszystkich (a przede wszystkim Polski z ,,białymi’’) do walki z bolszewikami nie jest takie proste. Wymaga przede wszystkim wyrzeknięcia się przez ,,białych’’ idei ,,jednej i niepodzielnej Rosji’’, na co nie było zgody w kręgach przywódczych ,,białych’’. Dużo złego w tym względzie zrobiła także, formująca się dopiero, rosyjska emigracja:

,,Z nieubłagalną, fatalną powtarzalnością każda rosyjska siła, która występowała przeciwko bolszewikom, zaczynała od tego, że kogoś ‚nie uznawała’,  nawet Finlandii (niesłychane arcygłupstwo!), nie mówiąc już o Łotwach, Estoniach itp.’’

Podpisanie pokoju 18 marca 1921 roku oznaczało koniec złudzeń, nawet nie już na walkę, ale na jakiekolwiek stawianie oporu bolszewikom (wojska Wrangla już dogorywały na Krymie). W ostatnich zdaniach ,,Dziennika warszawskiego’’ pobrzmiewa ton podobny do tego jaki znamy z ,,Pożogi’’ Zofii Kossak-Szczuckiej, żal za tym, że wojsko zatrzymało się w połowie drogi, nie kończąc swojego zadania…

Patryk Pietrasik
/ame/
http://konserwatyzm.pl

Komentarze 22 do “Dzienniki petersburskie. Dziennik warszawski Zinaidy Gippius.”

  1. Pokręć said

    Akurat Wrangel był jedynym chyba „Białym”, który uznawał Polskę i jej prawo do niepodległości. Ale to był tylko jeden Wrangel… Reszta „Białych” to zwolennicy caratu i imperializmu carskiego. Poza tym Polska wtedy była dosłownie wykończona i skrwawiona po I WŚ…

  2. Boydar said

    Nieszczęsna Zinaida i nieszczęsna Rosja. Zbrakło kilku dioptrii.

  3. hawo said

    ad.1

    i tym sie chyba kierował Piłsudski ze „postawił” na bolszewie

  4. Boydar said

    Mój „cienias” też się kieruje w stronę cepeenu jak mu pomarańczowa zaczyna migać …

  5. hawo said

    wszystkim cos miga cos miga, jednym na czerwono innym na czarno i to jest problem

  6. feliks said

    ad.3 Piłsudski kierował sie tym za co Niemcy mu płacili,nawet mu wartę honorową sprawili na Wawelu

  7. Boydar said

    No przeca ja akuratnie o tym (6).

  8. semperparatus said

    Denikin był w połowie Polakiem z pochodzenie…jego matka była z domu Wrzesińska…chrzczono go w kościele katolickim jako Antoni a nie Anton…w jego otoczeniu byli inni oficerowie pochodzenia polskiego np.gen.Maj-Majewski.Optował za sojuszem polsko-rosyjskim przeciwko bolszewikom…Bezwarunkowo uznawał prawa Polski do ziem b.Królestwa…a w sprawie Kresów miała wypowiedzieć się przyszła rosyjska Konstytuanta…Ale we wrześniu 1919 roku miał „nóż na gardle”i można było go „przycisnąć do muru” i wymusić na nim np.”linię Dmowskiego”.A to wszystko w imię likwidacji powstającego wówczas zbrodniczego bolszewizmu…który zagrazał nie tylko Rosji ale całemu światu…Niestety…Piłsudskiemu było bliżej do zbrodniarzy-Lenina i Trockiego niż do rosyjskiego patrioty i chrześcijanina_Denikina…Bo sam się wywodził się z tego samego…antychrześcijańskiego i antyludzkiego pnia…co bolszewicy…A także był „zainstalowany”w Warszawie przez Niemców…tak samo jak Lenin w Moskwie…

  9. akej said

    Gippius wyraznie pisze, ze rosyjscy biali sami pogrzebali siebie gdy uparli sie przy idei „jednej i niepodzielnej Rosji”. Jak wiec Polacy mogli bialym pomoc? Nie gadajcie nam wiec o t.zw. klatrwie Denikina! Gdyby biali uznali nasze prawo do linii Dmowskiego, Selman, nolens volens, nie mialby wyjscia i nusialby podjac wspolprace z bialymi.

  10. plausi said

    Wstęp do II Wojny

    Jeśli się głębiej zastanowić, to I Wojna była jedynie wstępem do II Wojny, próbą półtechniczną.

    Sprawdzono n.p. w szczególności mechanizmy kierowania masami, teoria n.p. Le Bon została opracowana już w XIX wieku, znakomity przykład to manipulacja mas aby osiągnąć „wzrost uczuć patriotycznych”.

    Traktat Wersalski był zaczynem II Wojny.

    Innym ważnym celem I Wojny było odsunięcie pogrobowców feudalizmu (monarchii) od władzy, i utworzenie łatwych do kontroli państw narodowych m.in. Polski, przy czym narzucony system tzw. demokracji dawał wielokroć cytowanej przez nas MWF sposobność doboru kadr z pospólstwa, łatwiejszego do sterowania, jako że pozbawionego więzów kręgów postfeudalnych.

    Rozważanie na tym tle tzw. rewolucji sowieckiej, w gruncie zorganizowanej przez Judejczyków, którzy stali się w XIX wieku szczególnie aktywni w Rosji, wręcz eksplodowali jak szarańcza: syjonizm, komunizm i inne ruchy, ułatwia zrozumienie logiki jej genezy i źródeł jej finansowania i wsparcia.

    ZSRR był przy tym eksperymentem stworzenia nowoczesnego człowieka na potrzeby globalnego imperium, którego jesteśmy sami cząstką..

  11. Romank said

    Rosja zostalaby jedna , niepodzielna i Imperialna..gdyby car Mikolaj nie powiedzial NIE!
    Kiedy grzecznie i ladnie poproszono go, aby Rosja przeszla na bankowosc ulamkowa….
    TO kosztowalo go tron, zycie calej rodziny i masakre milionow Rosjan, rzuconych do bratobojczej wlaki o///no wlasnei o co???? w 1913 roku..Rosja byla w czolowce swiatowej 6 najbogatszych i najszybciej rozwijajacych sie panstw….
    Za to placi dzis Putin sprzedajac Rothschildom …CEGLE..tzn BRIC)k….kto tego nie widzi… jest kiep,.

  12. Zdziwiony said

    Czy Rosjanie mogą zrezygnować z Imperium? Z imperializmu – zrezygnować mogą, ale nie z Imperium (wielikoj dierżawy), mającego istotny wpływ na politykę światową. To tylko w naszych polskich mrzonkach Rosja przestała być Imperium, lecz nie w świadomości Rosjan.

    Imperium – jako „wielkie mocarstwo; cesarstwo; prawn. władza, zwierzchnictwo, moc wydawania zarządzeń i stosowania sankcji” (słownik wyrazów obcych Kopalińskiego) – pozostanie dla Rosjan wartością. Tak są „zaprogramowani kulturowo” – od wieków. I nic na to nie poradzimy. Mało tego, by „być” z nimi bez konfliktów, powinniśmy z tym faktem się pogodzić, a nawet go zaakceptować, tak jak zaakceptowaliśmy wielkomocarstwowość Stanów Zjednoczonych. Trudno nam to przyjdzie. Dla mieszkańców Rosji Imperium jest wartością, dla nas zagrożeniem. I to nawet nie dla nas jako „polskich patriotów”, lecz dla naszych egoistycznych Ja. W naszej świadomości Imperium zniewala, w ich – wyzwala. Putin dlatego ma dzisiaj takie poparcie społeczne (nie tylko samych Rosjan, ale i innych narodowości Federacji), gdyż zapanował nad rozwalającym się Państwem=Imperium=Mocarstwem. I my też powinniśmy za to go chwalić, gdyż dzięki temu możemy być bezpieczni. Klęska idei Imperium doprowadziłaby Rosję wyłącznie do anarchizmu, gdyż Prawo ma tam wartość mizerną.

    Mrożkowi kiedyś się rzekło, że Polska leży „na wschód od Zachodu i na zachód od Wschodu”. Zakpił sobie, ale miał rację. Bo gdzież my jesteśmy, jeśli nie we własnej świadomości?

  13. Marucha said

    Re 11:
    Rosja była wśród 6 pierwszych najbogatszych i rozwijających się państw przed Rewolucją?
    No co Pan, Panie Romanie…. Panu też płacą w rublach za propagandę?
    Przecież każdy wie, że kacapy wtedy nie umieli nawet produkować walonków i onuc.

  14. semperparatus said

    W 1913 roku zajmowała 4 miejsce w globalnym PKB…po USA,W.Brytanii i Niemczech…z udziałem ok.8%…

  15. Plausi said

    CIA jest innego zdania

    @semperparatus

    USA, Chiny, Indie, Japonia, RFN, Rosja, Brazylia, W.Brytania …
    , inne aspekty (10).

  16. Romank said

    Ech panie Gajowy…oliparchatym i tak nie bede:-)choc nie powiem na nowe walonki marki Saratowskaja Czajka:-_)___ mi sie za sluzbe uzbieralo:-))))
    KTo dzis wie, ze pierwszymi kolorowym fotgrafiami byly zdjecia carskiej rodziny>>>najszybsze koleje o doskonalych osiagach maszyn parowych…pierwsze spawane szyny…etc etc etc..

    Panie Zdziwiony przykro mi, ale nie jest to tak- jak pan tlumaczy:-)))
    Miesza pan trzy odmienne pojecia :
    Mocarstwo
    Suweren
    Imperium….
    Mocarstwo moze byc wielkie , srednie i male, ale nie musi byc Imperium….
    Roznica miedzy tym czym jest Imperium, a nie jest prosta… Suwerenne panstwo mocarstwo, czy nie- utrzymuje sie z podatkow wlasnych obywateli i wlasnych srodkow exploatujac wlasne zasoby.
    Imperium w odroznieniu narzuca swoja hegemonie innym panstwom , mocarstwom i nie mocarstwom i sciaga z nich characz, oraz exploatuje ich zasoby naturalne , ludzkie i niematerialne tylko i wylacznei na swoich warunkach.
    Takim panstwem od I wojny sa USA, wyprzedzajac Anglie..likwidujac je kolonie zaminiajc w podlegle sobie wolne demokratycznie rzadzone pastwa..
    Swiadectwem najlepszym imperializmu jest waluta czyli dolar..jako rezerwowa waluta swiata i jedyna waluta w handlu nosnikami energii..gazu, paliw i elektrycznosci.
    Zmagania na ukrainie sa zmaganiami o dollarb i Hegemonie USA…

  17. Guła said

    Dwa są takie imperia na Świecie na Bożym. Pierwsze to Izrael a drugie, to Wschodnie Wybrzeże.

  18. Guła said

    Piłsudski realizował własną idee.
    Dmowski gdyby miał ochotę wprowadzać w życie własną myśl, drogę miał przecież wolną. Ale , gdy realizację tych koncepcji warunkuje się zgodą jej antagonistów, no to wybaczcie …sobie też. Dla własnego zdrowia w ogólnym zakresie.

    Współpraca z Białymi w ogóle nie wchodziła w grę z przyczyn ekonomicznych, terytorialnych i … militarnych. Tylko ktoś niezbyt sprawny z punktu widzenia medycyny w ogólnym zakresie, mógł takie koncepcje rozważać. Wówczas.

    Dziś nie takie androny wypisuje się.

  19. hawo said

    ad7.

    w ten sposob to armie polska po 1918 zasilili agenci austryjaccy , niemieccy i rosyjscy … jakos Pilsudskiemu nikt nie wytyka ze byl agentem austryjackim a chyba zaczynal z tego pulapu…

    ad.13

    tylko pytanie kto korzystal z tego wzrostu?

  20. semperparatus said

    Re .15…Piszę o 1913 roku…proszę się skupić…

  21. Plausi said

    @20
    Przepraszamy, przeoczenie. Link do Fact Book jednak polecamy, można wiele wyczytać.

  22. Zdziwiony said

    Re. 16. Pan Romank

    „imperium” a „imperializm”

    Polityka imperialna, a także samo pojecie „imperium” związane jest z dążeniem do politycznej zwierzchności, pogłębienia wzajemnej zależności, emanowwania swoją kulturą i tym, co posiada najlepszego w imię „wyższego dobra”, jakim jest szerzenie wolności i demokracji. Zbigniew Herbert pisząc o żołnierzach Cyrusa w wierszu „Anabaza” ujmuje dążenia imperium tymi słowami: ” rozjątrzeni bezsilnością szli przez dzikie kraje {…} wyrąbując swoją drogę w żywym ciele ludów, na szczęście nie kłamali, że bronią cliwizacji”.

    Pojęcie „imperializmu” jest związane z nadużywaniem siły, a więc agresywną polityką uprawianą przez mocarstwo w celu rozszerzenia swego terytorium. Związane jest ono z takimi terminami jak „ekspansja” i „dominacja”. Polityka imperialistyczna oznacza obszar poddany władzy, w którym to mocarstwo hegemonistyczne sprawuje najwyższe rządy, a zarazem ma ona na celu aneksje terytorialne, a nie emanowanie kulturalne, polityczne, czy też gospodarcze. Jest to więc tylko zwykła ekspansja prowadzona przez silne państwa wobec słabszych.

    Z dedykacją dla Pana: wiersz Z. Herberta „Anabaza”

    Kondotierzy Cyrusa legia cudzoziemska
    przebiegli bezwzględni – tak jest – mordowali
    dwieście piętnaście marszów dziennych
    – zabijcie nas nie możemy iść dalej –
    trzydzieści cztery tysiące sześćset pięćdziesiąt stadiów

    rozjątrzeni bezsilnością szli przez dzikie kraje
    niepewne brody przełęcze w śniegu i słone płaszczyzny
    wyrąbując swoją drogę w żywym ciele ludów
    na szczęście nie kłamali że bronią cywilizacji

    słynny okrzyk na górze Teches
    błędnie interpretują sentymentalni poeci
    znaleźli po prostu morze to znaczy wyjście z lochu

    odbyli podróż bez Biblii proroków krzaków płonących
    bez znaków na ziemi bez znaków na niebie
    z okrutną świadomością – że życie jest wielkie

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d blogerów lubi to: