Dziennik gajowego Maruchy

"Blogi internetowe zagrażają demokracji" – Barack Obama

Biogram Prof. Czesława Bobrowskiego

Posted by Marucha w dniu 2015-06-08 (Poniedziałek)

Z inicjatywy uczestnika „Student” przypominamy postać wiele zasłużonego dla Polski prof. Czesława Bobrowskiego.  Jego tzw. Plan Trzyletni (1947-1949) był najlepszym planem gospodarczym w historii Polski i doprowadził do odbudowy ekonomii polskiej ze zniszczeń wojennych w niezwykle krótkim czasie.
Admin

Prof. Czesław Bobrowski urodził się 17 lutego 1904 r. we wschodniej części Polski w miejscowości Sarny. Zmarł w Warszawie 17 maja 1996 r.

W 1921 r. ukończył gimnazjum w Lublinie i rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W tym samym roku przeniósł się do Warszawy, gdzie w 1925 r. ukończył studia i uzyskał magisterium na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Bezpośrednio po ukończeniu studiów został zatrudniony jako referent prawny Konsulatu Generalnego RP w Pradze a następnie odbył kilkunastomiesięczny staż naukowy w Ecole des Sciences Politique w Paryżu.

W okresie 1927-1929 pracował w Departamencie Ekonomicznym w Ministerstwie Przemysłu i Handlu RP, pełniąc między innymi funkcję zastępcy komisarza rządowego Polskiego Towarzystwa Handlu z Rosją (POLROS). Natomiast w latach 1931–1932 prowadził działalność w Moskwie jako dyrektor polsko-radzieckiej firmy handlowej „Sowpoltorg S.A.”.

Na początku lat trzydziestych XX wieku Cz. Bobrowski wystąpił z ideą wydawania dwutygodnika „Gospodarka Narodowa”, którego został redaktorem naczelnym, przyciągając do współpracy wybijających się absolwentów wyższych studiów ekonomicznych, którzy widzieli potrzebę nowego podejścia do spraw rozwoju gospodarczego Polski.

W okresie 1935-1939 sprawował funkcję dyrektora Departamentu Ekonomicznego w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych, wspierając aktywnie program ministra Juliusza Poniatowskiego, a zwłaszcza jego działania na rzecz reformy rolnej.

W 1939 r. brał udział na terenie kraju w kampanii wrześniowej w obronie Ojczyzny. W l940-1944 uczestniczył w walkach z hitlerowskim najeźdźcą prowadzonych przez Armię Polską na terenie Francji a następnie w działalności Czerwonego Krzyża oraz w nielegalnej Polskiej Organizacji Walki o Niepodległość.

Zakończenie wojny zastało Cz. Bobrowskiego w Londynie, do którego musiał uciekać z Francji jako wróg Trzeciej Rzeszy, wsławiony brawurowymi akcjami uwalniania więźniów z obozów niemieckich na terenie Francji i intensywnie poszukiwany przez gestapo. W Londynie Cz. Bobrowski włączył się do prac komisji działającej pod przewodnictwem Ludwika Grosfelda, ministra skarbu w rządzie emigracyjnym, których celem było określenie programu odbudowy i rozwoju oraz modelowych rozwiązań dla gospodarki w powojennej Polsce.

Realia polityczne nie dały szans na ich realizację. Cz. Bobrowski znalazł się w obliczu dylematu: pozostać w Londynie czy wracać do Polski. Uznał, że niewłaściwe byłoby uchylanie się a priori od pracy w nowym ustroju społeczno-politycznym, jaki w owym czasie zapanował w Polsce. Dlatego też w sierpniu 1945 r. zdecydował się na powrót do kraju, gdzie podjął się zorganizowania Centralnego Urzędu Planowania, którego został prezesem w listopadzie 1945. Jednocześnie objął funkcję zastępcy przewodniczącego Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. Był głównym autorem Trzyletniego Planu Odbudowy i Rozwoju (1947– 1949).

W lutym 1948 r. z udziałem najwyższych władz państwowych odbyła się „dyskusja w sprawie metod planowania stosowanych w CUP”, będąca w istocie rozprawą z kierownictwem tej instytucji, której efektem było odejście Cz. Bobrowskiego ze stanowiska prezesa CUP.

W okresie marzec-grudzień 1948 Cz. Bobrowski pełnił funkcje szefa placówki dyplomatycznej RP w Szwecji, a następnie udał się na bezterminowy urlop (emigrację) do Francji, gdzie sprawował funkcje pracownika naukowego w Instytucie Nauk Politycznych w 1953 r. a następnie (w okresie 1954-1956) w Centre Nationale de la Recherche Scientifique w Paryżu.

W rezultacie intensywnie prowadzonych prac badawczych Cz. Bobrowski opublikował we Francji kilka oryginalnych prac rzucających nowe światło na funkcjonowanie gospodarki w warunkach socjalizmu.

Po przełomie październikowym jaki miał miejsce w Polsce w 1956 r. Czesław Bobrowski zdecydował się na powrót do kraju. W listopadzie 1956 r. stanął ponownie do pracy przerwanej w 1948 r. W okresie 1957-1963 jako urzędujący wiceprzewodniczący był rzeczywistym szefem Rady Ekonomicznej przy Radzie Ministrów, która przygotowała propozycje reform gospodarczych („Tezy Rady Ekonomicznej”), opublikowanych w 1957 r. uznawanych za doniosłe źródło przemian rynkowo-demokratycznych.

Po uzyskaniu tytułu profesora Cz. Bobrowski przez okres dziesięciu lat aktywnie uczestniczył w pracy naukowo-dydaktycznej na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1959–1968 był kierownikiem Katedry Planowania i Polityki Gospodarczej na Wydziale Ekonomii Politycznej, a ponadto w okresie 1966-1968 sprawował funkcje dziekana tego Wydziału. Jednocześnie, w okresie 1964-1968 był prezesem Towarzystwa Wiedzy Powszechnej.

Po wydarzeniach marcowych 1968 r. Profesor Bobrowski złożył rezygnację z funkcji dziekana i pozostawał na Uniwersytecie Warszawskim jako osoba przebywająca na urlopie bezpłatnym. Oficjalne rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w listopadzie 1973 r. W okresie 1967-1971 Prof. Bobrowski kontynuował pracę naukowodydaktyczną jako wykładowca na Uniwersytecie Paris I – La Sorbonne.

W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX w. Prof. Cz. Bobrowski intensywnie uczestniczył w pracach mających na celu przezwyciężenie zacofania gospodarczego krajów słabo rozwiniętych. W okresie 1961-68 był członkiem Rady Naukowej Zakładu problemowego Gospodarki Krajów Słabo Rozwiniętych przy UW i SGPiS. W tym samym czasie był również członkiem Rady Naukowej Wyższego Kursu Planowania Gospodarczego dla planistów i ekonomistów z państw gospodarczo słabo rozwiniętych, funkcjonującego w ramach SGPiS.

W latach 1965-1975 Prof. Cz. Bobrowski był z ramienia ONZ doradcą do spraw ekonomiczno-planistycznych rządu Algierii oraz jako konsultant FAO i UNESCO przygotowywał ekspertyzy dotyczące polityki społeczno-gospodarczej w Ghanie, Iraku i Syrii.

W latach osiemdziesiątych prof. Cz. Bobrowski odegrał doniosłą rolę jako członek Komisji do Spraw Reformy Gospodarczej w przygotowaniu koncepcji przemian systemowych oraz ich urzeczywistnianiu. W okresie 1982-1987 sprawował funkcję Przewodniczącego Konsultacyjnej Rady Gospodarczej oraz w latach 1986-1989 aktywnie uczestniczył w pracach Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa. W 1986 r. był ponadto honorowym prezesem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego.

Działalność Prof. Cz. Bobrowskiego w znacznym stopniu przyczyniła się do podjęcia inicjatywy oraz treści porozumień społeczno-ekonomicznych i politycznych Okrągłego Stołu, jakie miały miejsce w pierwszej połowie 1989 r. Prof. Cz. Bobrowski jest autorem licznych publikacji zarówno w języku polskim, jak i francuskim, na temat problematyki społeczno-gospodarczej. Wymienić zwłaszcza należy następujące publikacje książkowe: „Warunki i drogi rozwoju gospodarczego wsi” (1936); „Polityka społeczna na tle gospodarczym” (1944); „U źródeł planowania socjalistycznego” (1956); „Jugosławia socjalistyczna” (1957); „Modele gospodarki socjalistycznej” (1957); „Planowanie gospodarcze. Problemy podstawowe” (1965) „O gospodarce mieszanej w krajach Trzeciego Świata” (1967); „Źródła, problemy i tendencje przemian planowania gospodarczego” (1981); „Wspomnienia ze stulecia” (1985).

Działalność Prof. Cz. Bobrowskiego była wysoka oceniania zarówno za granicą, jak i w kraju, co znalazło między innymi potwierdzenie w nadaniu Prof. Bobrowskiemu w 1977 r. doktoratu honoris causa Uniwersytetu Sorbona- Paris.I oraz w 1986 r. doktoratu honoris causa Akademii Ekonomicznej w Krakowie oraz licznych odznaczeń państwowych, w tym zwłaszcza: Złotego Krzyża Zasługi z Mieczami (Londyn), Medalu Zwycięstwa i Wolności (Warszawa); Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski (Warszawa); Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą Orderu Białego Lwa (Praga czeska), Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą OOP (Warszawa), Orderu Budowniczych Polski Ludowej (Warszawa), a także wielu nagród i wyróżnień z tytułu pracy naukowej i publicystycznej.

Za http://www.pte.pl/pliki/1/94/Biogram%20Prof.%20Cz.%20B.pdf

Tu mieszkał prof. Czesław Bobrowski

Smiala 36

Ul. Śmiała 36 w Warszawie

Żoliborz Oficerski, osiedle o niezwykłym klimacie, spokojnych uliczkach z piękną zielenią, był i jest miejscem, gdzie mieszkali i mieszkają wybitne osoby.

Przed II wojną światową spotkać tu można było na spacerze generalicję i wysokich oficerów Wojska Polskiego. Po wojnie stał się miejscem zamieszkania wybitnych przedstawicieli polskiej kultury i nauki. Jedną z tych osób był profesor Czesław Bobrowski, który mieszkał w willi przy ulicy Śmiałej 36.

Czesław Bobrowski (1904-1996) był profesorem ekonomii, politykiem i działaczem społecznym. W dwudziestoleciu międzywojennym zajmował stanowiska w rządzie. Wraz z nim po wybuchu wojny ewakuował się do Rumunii, a stamtąd do Francji i Wielkiej Brytanii, gdzie doczekał końca wojny. Na Zachodzie zajmował się organizowaniem pomocy dla uchodźców z Polski.

W 1945 r. wrócił do kraju, gdzie otrzymał funkcję prezesa Centralnego Urzędu Planowania. Był głównym twórcą opracowanego i realizowanego w latach 1947-1949 trzyletniego Planu Odbudowy Gospodarczej. Dzięki przyjętym w nim założeniom udało się w znacznej mierze reaktywować zniszczoną wojną gospodarkę.

Na kilka lat wrócił na emigrację, obawiając się represji ze strony komunistycznych władz, z której wrócił po odwilży w 1956 r. Przez lata powojenne zajmował się pracą naukową z zakresu ekonomii, konsultacjami na rzecz rządu PRL oraz doradztwem z ramienia ONZ. W 1986 r. pełnił funkcję Honorowego Prezesa Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego.

Profesor Czesław Bobrowski mieszkał w latach 1957-1996 przy ulicy Śmiałej 36. W 2008 r. staraniem członków Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego odsłonięta została na ścianie domu pamiątkowa tablica.

http://www.polskaniezwykla.pl

Komentarze 2 to “Biogram Prof. Czesława Bobrowskiego”

  1. NICK said

    Ha. Przeczytałem. Też nie będę komentował gdyż lepsi milczą.

  2. Dictum said

    Nie czuję się lepszy, więc się wypowiem. Nieliczni ludzie tacy, jak ten Profesor z przedwojennej elity, wykorzystani zostali pozytywnie do odbudowy Polski. Chwała im za to. Niestety większość takich została przez ubectwo wykończona.

Sorry, the comment form is closed at this time.