Dziennik gajowego Maruchy

"Blogi internetowe zagrażają demokracji" – Barack Obama

  • The rainbow symbolizes the Covenant with God, not sodomy Tęcza to symbol Przymierza z Bogiem, a nie sodomii


    Prócz wstrętu budzi jeszcze we mnie gniew fałszywy i nikczemny stosunek Żydów do zagadnień narodowych. Naród ten, narzekający na szowinizm innych ludów, jest sam najbardziej szowinistycznym narodem świata. Żydzi, którzy skarżą się na brak tolerancji u innych, są najmniej tolerancyjni. Naród, który krzyczy o nienawiści, jaką budzi, sam potrafi najsilniej nienawidzić.
    Antoni Słonimski, poeta żydowski

    Dla Polaków [śmierć] to była po prostu kwestia biologiczna, naturalna... śmierć, jak śmierć... A dla Żydów to była tragedia, to było dramatyczne doświadczenie, to była metafizyka, to było spotkanie z Najwyższym
    Prof. Barbara Engelking-Boni, kierownik Centrum Badań nad Zagładą Żydów, TVN 24 "Kropka nad i " 09.02.2011

    Państwo Polskie jest opanowane od wewnątrz przez groźną, obcą strukturę, która toczy go, niczym rak, niczym demon który opętał duszę człowieka. I choć na zewnatrz jest to z pozoru ten sam człowiek, po jego czynach widzimy, że kieruje nim jakaś ukryta siła.
    Z każdym dniem rośnie liczba tych, których musisz całować w dupę, aby nie być skazanym za zbrodnię nienawiści.
    Pod tą żółto-błękitną flagą maszerowali żołnierze UPA. To są kolory naszej wolności i niezależności.
    Petro Poroszenko, wpis na Twiterze z okazji Dnia Zwycięstwa, 22 sierpnia 2014
  • Kategorie

  • Archiwum artykułów

  • Kanały RSS na FeedBucket

    Artykuły
    Komentarze
    Po wejściu na żądaną stronę dobrze jest ją odświeżyć

  • Wyszukiwarka artykułów

  • Najnowsze komentarze

    gd-ap o Wolne tematy (53 – …
    yattakaj o Wolne tematy (53 – …
    Niedźwiedź o Profesjonalizm propagandy PiS
    AniaK o Wolne tematy (53 – …
    Boydar o Zimowy sen Polski
    Kojak o Aktorzy o pedofilii i ofiarach…
    Boydar o Polskie elektrownie produkują…
    Boydar o Wolne tematy (53 – …
    Troll Polonii o Otyłość coraz większym problem…
    Birton o Rozstawiamy figury
    jasiek z toronto o Aktorzy o pedofilii i ofiarach…
    Birton o Rozstawiamy figury
    Troll Polonii o Aktorzy o pedofilii i ofiarach…
    Kwal o Aktorzy o pedofilii i ofiarach…
    Troll Polonii o Reagan też próbował zablokować…
  • Najnowsze artykuły

  • Najpopularniejsze wpisy

  • Wprowadź swój adres email

    Dołącz do 496 obserwujących.

Rokosz

Posted by Marucha w dniu 2016-05-17 (Wtorek)

Rokosz Sandomierski

Polska ma dawną, a ohydną tradycję rokoszową. Magnat niezadowolony z rządów królewskich, urażony o to, że mu odmówiono buławy czy pieczęci, podburzał tłumy szlachty hasłami popularnemi, wypominał królowi i sejmowi popełnione i niepopełnione winy, rzucał czasem słuszne, ale częściej niesłuszne podejrzenia o frymarki i konszachty z zagranicą i wywoływał wojnę bratobójczą.

Nie bywały to walki o zasady i o dobro ojczyzny, ale walki o prywatę i o ambicję. Walki takie nie prowadziły też do ulepszenia organizmu Rzeczypospolitej, ale do zepchnięcia nas w coraz to niższe kręgi zguby.

Od legendarnego, ale jakże charakterystycznego rokoszu gliniańskiego poprzez anarchiczną wojnę kokoszą Kmity, poprzez bunty Zebrzydowskich, obu Radziejowskich, Lubomirskiego – aż do rokoszu targowickiego snuje się smutna nić tradycji polskiej: nić walk bratobójczych bezpłodnych, bezprogramowych, bezcelowych, dyktowanych wygórowana pychą osobistą, kończących się niestety – jak nie mogło być inaczej – śmiercią państwa.

Trzeba by mieć moc słów Izajasza, aby oddać w tej chwili uczucia targające duszę polską. Trzeba by mieć potęgę Skargi, aby wypowiedzieć, co się dzieje w sercu polskiem, patrzącem, jak wszystkie dawne nałogi i grzechy, wychodzą strupieszałe z pod ziemi, aby ssać szpik żywotny i pić krew narodu polskiego. Jak grzech pychy i ambicji, tyle razy triumfujący w naszych dziejach, święci znowu pełne swoje triumfy. Jak wybucha wojna bratobójcza, która nie może doprowadzić do żadnego postępu naprzód, do żadnego uzdrowienia chorych naszych stosunków; okrywa nas tylko niesławą i popycha do upadku.

Jak szyderczo przyglądają nam się od zachodu i wschodu nasi wrogowie, przygotowując coraz wyraźniej atak wzorem Karola Gustawa, Fryderyka czy Katarzyny. Jak sprawiają swoje szeregi nieprzyjaciele wewnętrzni państwa, licząc niecierpliwie czas dojrzewającego coraz szybciej rozkładu.

To, co się w Polsce bowiem dzieje, jest rokoszem i wewnętrznym rozkładem, a nie zamachem stanu. Zamach stanu jest aktem  s t a n u,  a więc aktem rozumu państwowego. Zamach stanu podejmuje polityk, oburzony i zatrwożony pewnym systemem rządów i starający się przeciwstawić mu choćby środkami nielegalnemi jakiś nowy – lepszy jego zdaniem – system rządów.

Bonaparte 18 brumaire’a, Napoleon III w połowie zeszłego wieku, Mussolini w naszych czasach zdecydowali się na czyny nielegalne, ale nieśli ze sobą pewną nową myśl polityczną, pewien plan działania, pewną wyższą ideę, jaką można i warto było przeciwstawić groźnej anarchji gubiącej państwo.

Rządom dyrektorjatu, chaosowi rewolucji 48 roku, bolszewizmowi włoskiemu z r. 1922 przeciwstawili oni śmiało, zręcznie i szybko plan uporządkowania państwa na nowych zasadach, wprowadzenia ładu i podniesienia społecznej pomyślności. Ich czyn – niewątpliwie nielegalny – szukał w tem swojego usprawiedliwienia. Był czynem pozytywnym, a nie czynem destrukcji. Formę złą i groźną zastępował formą lepszą. Nie pogrążał społeczeństwa w bezrząd i w walkę, ale je przed nią ratował. Był aktem racji stanu.

Stosunki nasze polityczne w ostatnich miesiącach przedstawiały się tak rozpaczliwie i groźnie, że z pewnością dojrzeliśmy – podobnie zresztą jak niejedno społeczeństwo europejskie – do rozumnego zamachu stanu. Gdyby był dokonany w imię racji stanu, a nie ambicji osobistej, gdyby dawał rękojmię zastąpienia nieudolnego sejmu i bezsilnego rządu jakimś lepszym, zdrowszym, energiczniejszym sposobem rządzenia Polską, można by patrzeć na niego tak, jak patrzy dzisiaj po pięciu latach cała Europa na zamach Mussoliniego.

Byłby zawsze czynem nielegalnym, niósłby ze sobą wielkie niebezpieczeństwa, przedstawiałby ujemne strony tego rodzaju, jak zaostrzenie nienawiści partyjnych, prejudykat dalszych prób zamachów, zachwianie się kredytu zagranicznego – ale okupywałby te ujemne i groźne strony konsekwencjami dodatniemi.

Niestety, wypadki warszawskie nie przypominają jak dotąd w niczem marszu na Rzym, bo nie mają żadnych dodatnich cech tamtego, a natomiast cechę destrukcji.

Przywódca i twórca warszawskiego rokoszu przygotowywał go od szeregu miesięcy rozpolitykowaniem wojska, rzucaniem podejrzeń na jego zwierzchników, polemikami prasowymi, krytyką swojego odsunięcia od armii i negacją wobec wszelkich pozytywnych prób naprawy, a te negatywne i osobiste cechy nosi też całe jego obecne nielegalne wystąpienie.

Nie zdobył się, jak dotąd, na żaden plan uleczenia rany, którą zadał burząc legalny porządek dotychczasowy. Poza pokrzywdzeniem własnej osoby i poza szeregiem zarzutów rzuconych na przeciwników, nie zdobył się na żadne inne hasło. Dlatego to właśnie czyn jego jest rokoszem, a nie aktem twórczym i państwowym; dlatego to grozi Polsce rozkładem i anarchią, a nie wróży odrodzenia i naprawy. Dlatego przypomina najgorsze tradycje naszej przeszłości i nie odrabia w niczym pierworodnej skazy, tkwiącej w każdym akcie niepraworządnym.

Wypadki warszawskie są i będą też nieszczęściem dla Polski bez względu na to, jak się zakończą. Im dłużej się będą przeciągać, im dłużej będą wywoływać ohydną, bratobójczą walkę, tym silniej będą nas pchać w odmęt rozstroju i anarchii społecznej. Należy też całą siłą wołać o ich jak najszybsze zakończenie.

Legalny przedstawiciel państwa, jego głowa i najwyższa w państwie powaga, po myśli konstytucji – powinien w tej chwili wystąpić z akcją zdolną położyć kres walce i buntowi. Akcja jego znajdzie z pewnością poparcie wszystkich rozumnych i prawych obywateli. Potępiają oni jak najgoręcej i najbardziej stanowczo zarówno sam rokosz, jak i sprowokowaną w ten sposób walkę wewnętrzną. Żądają, aby Prezydent Państwa jako legalny przedstawiciel majestatu Rzeczypospolitej, został uznany przez wojska zbuntowane za organ Narodu, wobec którego wstąpienia na widownię powinni akcji swojej zaniechać.

O ile Prezydent Rzeczypospolitej nie będzie zdolny na czyn tego rodzaju podniosły i stanowczy się zdobyć, albo o ile zaciekłość po stronie przeciwnej byłaby tak wielka, iż raczej rozpali w Polsce pożar wojny domowej, aniżeliby się przed Dobrem i Majestatem Narodu opamiętała, to należałoby się obawiać, że na Polskę przychodzi zmierzch, a na pokolenie nasze spadnie zarzut równie wielkiej hańby jak na tych, którzy w XVIII wieku niepodległość polską niezgodą, anarchią, prywatą i wzajemną nienawiścią zaprzepaścili.

Stanisław Estreicher
„Czas”, nr 110, Kraków, niedziela 16. maja 1926 r.
http://konserwatyzm.pl

Komentarzy 6 to “Rokosz”

  1. Zdziwiony said

    Piłsudczykowskie elity rządzące Polską po 1926 r. były na bardzo niskim poziomie zarówno intelektualnym jak i moralnym. Minister spraw zagranicznych nie znający elementarnych faktów z historii Europy. Premier, którego główną misją państwową była promocja toalet. Dowódca wojsk, który w obliczu kłopotów pierwszy, dosłownie, „dał drapaka” najpierw ze stolicy a potem z kraju. Prezydent, który w chwili próby „przypomniał sobie”, że w ogóle nie jest Polakiem tylko Szwajcarem i w tym spokojnym kraju postanowił przeczekać wojenną zawieruchę.

    Takie a nie inne kierownictwo kraju było skutkiem rokoszu z maja 1926 r. Dlatego przypomnę słowo w słowo to co napisałem w moim poprzednim tekście i będę to przypominał uporczywie:

    Walki rokoszan z obrońcami prawa rozpoczęły się dnia 12 maja u wylotu mostu Kierbedzia, po stronie Placu Zamkowego, o godz. 18:30, kiedy to pododdział zbuntowanego 36 p.p. pod dowództwem majora Korkozowicza starł się z pododdziałem broniącego konstytucyjnego porządku 30 p.p. dowodzonym przez kapitana Szyca. Buntownicy okazali się silniejsi i przebili się do lewobrzeżnej Warszawy. Dzisiaj nie ma już mostu Kierbedzia, nie ma wiaduktu Pancera, wojenne zniszczenia i budowa Trasy W-Z zupełnie przeobraziły miejsce pierwszej bitwy z maja 1926 r. Ocalałym z pożogi, niemym świadkiem tamtych wydarzeń jest jednak dzwonnica kościoła św. Anny przy Krakowskim Przedmieściu 68. Dość blisko tej budowli stało w czasie bitwy o most Kierbedzia jedyne działo obrońców.

    Tam właśnie, przy dzwonnicy, od strony Placu Zamkowego w dniu 13 maja o godz. 18:30 zapalę znicz. W „okrągłą” rocznicę dwa lata temu i w roku ubiegłym robiłem to sam, bo niby jak miałem rozpropagować tę ideę? Teraz, dzięki uprzejmości Nowego Ekranu, mogę powiadomić szersze grono. Wyjątkowo wybrałem datę 13 a nie 12 maja, bo 12 to niedziela, wiosenny weekend i część potencjalnych chętnych może mieć jakieś rodzinne czy towarzyskie plany. Zatem wszystkich zainteresowanych zapraszam 13 maja, w poniedziałek, na godz. 18:30 koło dzwonnicy kościoła św. Anny.

    Może ktoś przyniesie znicz, może kwiat? Proszę jednak pamiętać: to spotkanie nie jest przeciw komuś, tylko w hołdzie i ku pamięci ofiar.

    01.04.2013 Paweł Milczarek

    http://milczarek.neon24.pl/post/90130,rocznica-smierci-walerego-slawka

  2. JO said

    https://gajowka.wordpress.com/jozef-pilsudski/#comment-3011

  3. RomanK said

    Panie Zdziwiony..piekny rozwoj Panstwa jakie Zwano Rzeczypospolita, przerwal wypadek..paskudny wypadek….
    Za Krola Olbrachta..wyginela szlachta…a kanaly uzupelniajace elite//zatkano sztucznymi zakazami….Polowa Rzeczypospolitej gadajaca po rusku i modlaca sie do Ruskiego Boga..jako tako uzupelniale swoje elity, jako ze duchowni pozostawali w zwiazkach malzenskich….wypieranie Prawoslawia z zachodneij lechockiej czeciPolski – Korony sporodowalo ze spoleczenstwo dokonywalo coraz bardziej powiekszajacego sie podzialu na dwie klasy….
    Chlopow i …..Chamstwo:-))))…..z wieloma podgrupami- wlakoni, oszustow, zlodzieji kaznodzieji i lotrow…..i to spowodowalo upadek panstwa i powoduje procesy negatywno gnilne do chwili obecnej….

  4. RomanK said

    ..a jaka kasta wiodaca – taka tradycja:-))))
    Rzeczywiscie ohydna!

  5. Zdziwiony said

    Panie Romanie, może to Pana zainteresuje, choć to smutne.
    O utraconym raju – na Podolu jak w stodole i nie darmo mówi o nim poeta:

    Ziemie czarne, niepochybne,
    Pasze żyzne, wody rybne,
    Mało wprawdzie trochę lasa,
    Ale za to chleb do pasa.

    Władysław Zawadzki – „Obrazy Rusi Czerwonej”.
    Poznań, 1869

    https://books.google.pl/books?id=3AkEAAAAYAAJ&pg=PA1&dq=Juliusz+Kossak&lr=&redir_esc=y#v=onepage&q=Juliusz%20Kossak&f=false

  6. RomanK said

    Tam sie nic nie zmienilo..panie Zdziwiony…nic….a lud dalej gloduje.

Sorry, the comment form is closed at this time.