Dziennik gajowego Maruchy

"Blogi internetowe zagrażają demokracji" – Barack Obama

Architekt globalizmu

Posted by Marucha w dniu 2017-05-28 (Niedziela)

Artykuł z 2014 roku – admin

Był dość przeciętnym doradcą jednego z najsłabszych prezydentów USA, ale TVN i tak nakręcił o nim film. Dla jednych autorytetem moralnym, dla innych wręcz demonicznym demiurgiem ogólnoświatowego spisku elit. Kim jest naprawdę profesor Zbigniew Brzeziński?

Dość przeciętny doradca jednego z najsłabszych prezydentów USA, Jimmiego Cartera. W jego publikacjach i wywiadach znaleźć można bardzo trafne osądy, świadczące o dużej przenikliwości, zwłaszcza w kwestiach rosyjskich. Można jednak i natrafić na brzmiące dziś śmiesznie, czy wręcz kompromitująco, jak choćby uznanie rozpadu Związku Sowieckiego za mało prawdopodobne przynajmniej do 2017 r. (opinia wyrażona w 1988), bądź w jeszcze większym stopniu, zbagatelizowanie zagrożenia islamskim fundamentalizmem niemal w przededniu wypowiedzenia Zachodowi „świętej wojny” przez Osamę bin Ladena.

Dodajmy, że tego samego bin Ladena, którego fotoreporter ujął na wspólnym zdjęciu z profesorem Brzezińskim podczas wojny w Afganistanie.

Ten zdumiewający kontrast ma też odzwierciedlenie w opiniach Polaków o Brzezińskim. Dla jednych jest autorytetem moralnym (cokolwiek to oznacza), dla innych wręcz demonicznym demiurgiem ogólnoświatowego spisku elit. Kim zatem jest profesor Zbigniew Brzeziński?

Niejednoznaczny

Intuicja podpowiada, że ani jednym, ani drugim, ale by spróbować naszkicować wizerunek tej postaci, warto zatrzymać się nad pytaniem, skąd wzięły się tak rozbieżne opinie. Mnie osobiście nigdy „najsławniejszy Polak amerykańskiego establishmentu” nie ekscytował. Jego kariera, pomieszanie polskości i służby obcemu mocarstwu, zawsze kojarzyły się z osobą doradcy premiera Sikorskiego, masona i agenta wielu wywiadów – Józefa Retingera.

Dla autorów większości wyrażanych w Polsce opinii o profesorze, kluczowe znaczenie ma wywiad, jakiego udzielił dla TVN24 w listopadzie 2012, w którym nawet specjalnie niezachęcany, zdecydował się włożyć “kij w mrowisko” i ocenić aspiracje części narodu do pełnego wyjaśnienia sprawy katastrofy smoleńskiej.

Brzeziński mówił wówczas: Te ciągłe nieodpowiedzialne bzdury o jakimś zamachu smoleńskim, bez wskazania, kto jest za ten zamach odpowiedzialny, ale sugerując, że to jest prawdopodobnie rząd polski, a może i sowieci, może i razem. To jest coś tak wstrętnego i szkodliwego, że, mam nadzieję, osoby bardziej odpowiedzialne w opozycji rządowej jakoś inaczej odniosą się do tego. To jest strasznie wredna robota robiona widocznie przez parę osób cierpiących na jakieś psychologiczne trudności, które, być może, z punktu widzenia ludzkiego są zrozumiałe, ale dla których nie ma miejscu w życiu politycznym.

Nagromadzenie słów wyrażających emocje i to spiętrzone do poziomu sprawiającego, że bystry w końcu politolog myli Rosjan z sowietami mogą wprawdzie świadczyć o wytłumaczalnej wiekiem lekkiej sklerozie, ale dla wielu stają się elementem nieodwołalnie lokującym Brzezińskiego po jednej ze stron sporu.

Stąd też nie dziwi zalew artykułów i miejsc na okładkach w związanych z obozem rządzącym mediach, czyniących z Brzezińskiego ikonę „nowoczesnej i otwartej Polski”. Ten jeden wywiad przekreślił zatem wiele wcześniejszych wypowiedzi, sytuujących Brzezińskiego raczej bliżej Kaczyńskiego i PiS niż Agory.

Przecież jeszcze parę lat przed przytaczaną wyżej rozmową, w 2007 r. ostro skrytykował on rządy Busha za uległość wobec Rosji w kwestii tarczy antyrakietowej: Putin od roku pluje w twarz Stanom Zjednoczonym, a w odpowiedzi dostaje zaproszenie na rodzinne spotkanie – mówił wówczas. Podobnie zbliżył się do polskiej prawicy lobbując w ostatniej dekadzie minionego wieku, wespół z Janem Nowakiem Jeziorańskim, za przyznaniem płk. Kuklińskiemu orderu Orła Białego.

[Antyrosyjskość Brzezińskiego autor artykułu uważa za plus – admin]

Zapomnieć też nie można, że w amerykańskich kołach politycznych był zawsze odbierany, jako “jastrząb” polityki wschodniej. Nowa lewica w USA znienawidziła go za poparcie wojny w Wietnamie, która dla Brzezińskiego była klasyczną proxy war, mającą osłabić ZSRS. Tak się nie stało, lecz wina za to spada na barki ówczesnych adwersarzy Brzezińskiego, nie samego politologa.

Wrogowie to jego specjalność

Obsesja pokonania “Imperium zła”, w której, jeśli pominąć tę jedną wpadkę z błędną oceną trwałości komunizmu, Brzeziński wykazywał się sporym wyczuciem i zdolnością przewidywania, zastąpiona została po 1989 inną obsesją – doprowadzenia do pokoju na Bliskim Wschodzie. Tu już osiągnięcia profesora nie są tak oczywiste.

W 1998, w wywiadzie dla francuskiego „Le Nouvel Observateur”, Brzeziński całkowicie zbagatelizował zagrożenia wynikające z objawiającego się właśnie światu, islamskiego fundamentalizmu, nazywając talibów „lekko wzburzonymi muzułmanami”. Wiele lat wcześniej, doradzając prezydentowi Carterowi podczas kryzysu związanego z zakładnikami uwięzionymi w amerykańskiej ambasadzie w Teheranie, Brzeziński był przeciwnikiem militarnych posunięć, ścierając się na tym tle z ówczesnym sekretarzem stanu Cyrusem Vance.

Z tego konfliktu zwycięsko wyszedł Brzeziński, Vance odszedł z urzędu, ale być może właśnie w tym braku jednomyślności szukać należy najgłębszych przyczyn katastrofy Operacji „Orli Szpon”, podjętej w celu odbicia zakładników.

Przy okazji warto zauważyć, że Zbigniew Brzeziński odznacza się wyjątkową łatwością w pozyskiwaniu wrogów, co po części wynika z formułowania bardzo jasnych sądów, po części zaś z typowo amerykańskiego poczucia wyższości. Nienawidził go Kreml i amerykańska lewica, prawica nie mogła nigdy zapomnieć o słowach uznania wobec marksizmu, skłócił się z Vancem, Kissinger nazwał go „zupełną dziwką”, Polakom podpadł arogancką wypowiedzią o Smoleńsku, a na domiar tego jadowitą nienawiścią darzą go Żydzi, dla których jest „przyjacielem Arabów”.

W Waszyngtonie Brzezińskiemu już dawno przyklejono etykietkę wroga Izraela, a pozbyć się takiego stygmatu niełatwo. Zasłużył na nią ciągłym wytykaniem państwu żydowskiemu błędnej polityki i nie liczenia się z realiami.

Andrzej Lubowski, autor książki Zbig, człowiek, który podminował Kreml, cytuje jedną z jego opinii: Moja wyprawa na Wzgórza Golan i podróże po kraju przekonały mnie o jałowości szukania bezpieczeństwa drogą przejmowania terytorium. Stało się jasne, że Izrael nigdy nie zdobędzie wystarczająco dużo ziemi, aby zrekompensować wrogość Arabów.

Może to niewinne zdanie, ale dobrze wyraża ono przekonanie Brzezińskiego, że droga do pokoju na Bliskim Wschodzie prowadzi przez obustronne wyrzeczenia, międzynarodowy arbitraż i nadzór wojsk ONZ. Jeśli do tego dodać otwarte groźby pod adresem Izraela planującego atak wyprzedzający na Iran, w których posunął się nawet do zasugerowania Izraelowi „rewanżu za Liberty”, niechęć lobby żydowskiego staje się bardziej zrozumiała.

Budowniczy New World Order

Dotychczasowy portret osoby profesora Brzezińskiego można by uznać za w miarę zbilansowany, gdyby nie jeszcze jeden aspekt jego działalności wyraźnie przechylający szalę na korzyść „ciemnej strony”.

Pisałem na wstępie o swych skojarzeniach z Retingerem, który po burzliwej i pełnej znaków zapytania karierze wojennej poświęcił się całkowicie idei globalizmu i rządu światowego, będąc jednym z założycieli osławionej grupy Bilderberg. Należy do niej również Zbigniew Brzeziński, który w idee globalnej władzy wniósł własny wkład, stając się mózgiem i rzeczywistym architektem, założonej w 1973 przez Dawida Rockefellera Komisji Trójstronnej.

Według amerykańskiego senatora Barry’ego Goldwatera, Trilateral ma za zadanie koordynować wysiłki Europy, Ameryki i Azji na rzecz konsolidacji czterech centrów władzy (finansowej, intelektualnej, religijnej i politycznej) w jednym ręku. Narzędziem temu służącym ma być promowanie „obfitego materializmu”, który pokona istniejące różnice w polityce światowej. Twórcy tego ładu, opartego na powszechnym zadowoleniu i zaspokojeniu potrzeb, będą mogli rządzić przyszłością, jako jednolity światowy rząd.

Być może brzmi to fantastycznie, ale wyjaśnieniu prawdziwych celów Komisji na pewno nie służy utajnienie obrad jej członków, skądinąd doskonale znane z corocznych spotkań grupy Bilderberg. Najbardziej wymownym podsumowaniem tego tematu, może być przytoczenie choćby kilku nazwisk aktualnych i byłych członków Trilateral, obywateli naszego kraju: Belka, Olechowski, Rapaczyńska z Agory, Palikot czy też ojciec Maciej Zięba – czy to nie wybitnie jednostronny dobór osób?

Doskonała intuicja i kompletnie nietrafione sądy; doradztwo najsłabszym w historii prezydentom USA, Carterowi i Obamie, wreszcie arogancja i poczucie wyższości w wyrażaniu opinii – to wszystko nie usprawiedliwia czynienia z naszego rodaka w USA postaci wybitnej.

Coś, co może pozwolić Brzezińskiemu zapisać się w historii, odbywa się za zamkniętymi drzwiami tak podejrzanych stowarzyszeń jak Grupa Bilderberg, Komisja Trójstronna czy również związana z Rockefellerami i kojarzona z masonerią CFR – Rada Stosunków Międzynarodowych. W tym przypadku jednak żaden Polak, chrześcijanin, ani nawet ateista szanujący wolność nie powinien Brzezińskiemu życzyć sukcesów.

Piotr Górka
Za: Polonia Christiana – pch24.pl (2014-11-28)

*                        *                         *

Złowrogi klan Brzezińskich

CO PISZĄ INNI: Najbardziej rusofobiczne postawy kojarzą się, niestety, coraz bardziej z Polską i Polakami. Rosyjski publicysta Daniel Zubow przywołuje diaboliczną postać Zbigniewa Brzezińskiego i jego dzieci.

Słynny amerykański „sowietolog” i „kremlolog” wychował godne siebie zastępstwo. Obecnie dzieci Zbigniewa Brzezińskiego kontynuują misję swego ojca, podżegając prezydenta USA i wszystkie możliwe kręgi polityczne za oceanem przeciwko Rosji. W obecnych warunkach w USA za takie talenty dobrze się płaci.

Prezydent Barack Obama pracuje nad swoim wystąpieniem na szczycie NATO w Walii, a także przygotowuje się do wrześniowego przewodnictwa w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Natomiast Zbigniew Brzeziński, były doradca Baracka Obamy podczas jego pierwszej kampanii wyborczej, wychowuje swoje dzieci, zdolne do kontynuowania jego intryg z czasów zimnej wojny.

Syn Zbigniewa Brzezińskiego, Mark, w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego Clintona (w latach 1999-2001) odpowiadał za politykę bezpieczeństwa w kwestiach, dotyczących Rosji, Eurazji, Bałkanów i NATO. Od listopada 2011 roku Mark obejmuje stanowisko ambasadora USA w Szwecji.

Ambasador Mark Brzeziński wykorzystał swoje stanowisko, aby kilka razy wezwać Szwecję do wstąpienia do NATO. W kwietniu tego roku, zabierając głos w miejscowych mediach, powiedział on, że zagrożenie, które ponownie pojawiło się ze strony Rosji, powinno uzasadnić wzrost budżetu wojskowego kraju, ponieważ USA lub NATO nie może zagwarantować Szwecji wsparcia.

Chociaż Szwecja nie jest pełnoprawnym członkiem NATO, jej siły zbrojne uczestniczyły w szeregu ćwiczeń, które pakt przeprowadził w tym roku. W październiku 2013 roku szwedzkie wojska dołączyły do sił wszystkich krajów NATO, a także kontyngentów z Finlandii i Ukrainy podczas ćwiczeń wojskowych Steadfast Jazz. W czerwcu 2014 roku Szwedzi wzięli udział w dwóch dużych ćwiczeniach: Flaming Sword na Litwie i corocznych manewrach BALTOPS.

Drugi syn Zbigniewa Brzezińskiego, Jan, jest obecnie członkiem grupy doradców strategicznych Rady Atlantyckiej – organizacji, stworzonej w 1961 roku i promującej interesy NATO. W latach 2006-2011 pracował on w spółce Booz Allen Hamilton, będącej jednym z największych podwykonawców CIA i NSA. Jan był współautorem reportażu „Decydujący szczyt dla NATO”, który 14 sierpnia 2014 roku został wyemitowany w telewizji CNN. W nim otwarcie oświadczył: „Pakt musi być gotów na udzielenie Ukrainie niezbędnej pomocy w postaci sprzętu bojowego i broni, w tym zestawów antyrakietowych i pocisków przeciwlotniczych a także rozmieścić na jej terytorium platformy wywiadowcze, które pozwoliłyby poprawić odbiór bieżącej sytuacji zarówno przez siły bezpieczeństwa Ukrainy, tak i przez instruktorów wojskowych”.

Te wypowiedzi rozwijają myśli, wyrażone przez Jana w artykule „Trzy sposoby na umocnienie bezpieczeństwa Ukrainy przez NATO”, opublikowanym 24 marca w gazecie Washington Post.

Zatwierdzając dostawy do kraju broni i intensyfikację ćwiczeń, proponuje on przypomnieć Rosjanom o ich roli w Afganistanie – prawdopodobnie zapominając, do jakich wyników doprowadziły wysiłki USA w zakresie przygotowania i uzbrojenia modżahedów.

Wreszcie, trzecie dziecko Brzezińskiego, córka Mika, razem z byłym republikańskim kongresmanem o ultraprawicowych poglądach Joe Scarboroughem prowadzi na kanale MSNBC poranny program, poświęcony plotkom politycznym. Może, na przykład, zaprosić do wypowiedzi politologa Williama Kristola, z Rady Stosunków Zagranicznych, który wzywa do kolejnej wojny z Irakiem.

Sam Brzeziński wykłada obecnie politykę zagraniczną USA w Szkole Wyższych Studiów Międzynarodowych przy uniwersytecie Johna Hopkinsa. 2 maja napisał on artykuł dla czasopisma „Politico” pod tytułem „Co Obama powinien opowiedzieć Amerykanom o Ukrainie”. W tym diabolicznym, pełnym zła materiale, proponuje on zamienić ten kraj w stałą strefę chaosu i arenę miejskich walk partyzanckich: „Ukraińcy będą walczyć wiedząc tylko, że w końcu otrzymają pomoc od Zachodu. Zwłaszcza broń, potrzebną do skutecznej obrony miast”.

Chociaż Barack Obama nigdy nie wspominał o zaleceniach Brzezińskiego, zdania, jakich używa podczas omawiania kwestii suwerenności i integralności terytorialnej bardzo przypominają idee podsuwane przez Brzezińskiego.

Biorąc pod uwagę aktywność klanu Brzezińskich w amerykańskim departamencie stanu, mediach i organizacjach promujących interesy NATO, można mieć pewność: wszyscy członkowie tej rodziny będą odgrywać znaczną rolę w planowaniu i realizacji agresywnej polityki amerykańskiej administracji wobec Rosji.

Bogusław Jeznach
http://jeznach.neon24.pl

http://www.bibula.com

Komentarzy 31 to “Architekt globalizmu”

  1. rola said

    Wreszcie przedwczoraj zrobił coś najlepszego dla Polaków i świata. Podobnie jak niedawno Rockefeler wielosercowy (wiadomo gdzie się podziewają zaginione dziewczęta). Teraz czas na sponsora GW i Batorego. Trzech jeźdźców apokalipsy.

  2. Sebastian said

    Człowiek ten na przykład w wywiadzie udzielonym w 1998 r. przyznał, że oficjalna wersja mówiąca o udzieleniu afgańskiej opozycji pomocy wojskowej przez Stany Zjednoczone dopiero po interwencji radzieckiej w 1979 r. była kłamstwem. Prawda była taka — powiedział Brzeziński — że Stany Zjednoczone zaczęły dostarczać sprzęt wojskowy mudżahedinom na pół roku przed wkroczeniem wojsk radzieckich do Afganistanu. Krytyczny jest zapewne w tym, że poprzednicy Trumpa, gdy na jakiś kraj napadali, robili to kompleksowo, a trup ścielił się gęsto, aż do jego podboju lub całkowitego zniszczenia. Już choćby w stosunku do Obamy, który napadł z innymi członkami NATO na Libię, jawić mu się musi jako dyletant i nieudacznik.

    We wspomnianym wywiadzie, gdy zapytano go, czy nie żałuje decyzji wparcia mudżahedinów i doprowadzenia do krwawej wojny w Afganistanie, cynicznie jak każdy lojalny członek imperium, powiedział: „Czego mam żałować? To był świetny pomysł z tą tajną operacją. Wciągnęliśmy Rosjan w afgańską pułapkę i wy chcecie, żebym tego żałował? W dniu, w którym Rosjanie przekroczyli granicę, napisałem do prezydenta Cartera: Mamy teraz okazję sprawić, aby Afganistan stał się dla Związku Radzieckiego tym, czym dla nas był Wietnam. I tak się stało. Przez prawie 10 lat Moskwa była uwikłana w konflikt niemożliwy do usprawiedliwienia przed własnym społeczeństwem, w rezultacie czego nastąpiła wewnętrzna demoralizacja i wreszcie rozpad radzieckiego imperium”.

    Brzezińskiego nie interesują żadne aspekty moralne. Jak każdy amerykański polityk, humanizmu czy praw człowieka używa jedynie jako słów wytrychów, które mogą być pomocne USA jako pretekst do kolejnych podbojów, zniewolenia kolejnych państw, przywłaszczania ich zasobów naturalnych i podporządkowywania ich gospodarek.

    Noam Chomsky powiedział kiedyś: „Jeśli prawo trybunału norymberskiego zostałoby zastosowane, wówczas każdy powojenny prezydent Stanów Zjednoczonych byłby powieszony. Moralność w sprawach międzynarodowych w USA jest zasadniczo na poziomie nie wyższym niż za czasów Dżyngis-chana”. Potwierdził to ostatnio nowy amerykański prezydent, który pod wpływem „emocji”, bo słabe ma nerwy ale serce „dobre”, zaatakował suwerenny kraj. Całym swoim życiem potwierdzał to również sam Brzeziński. Z tego powodu, że odegrał kluczową rolę w sprowadzeniu na Afganistan tylu nieszczęść, Brzeziński nie miał żadnych wyrzutów sumienia. Ba! Nie ukrywał, że jest z tego dumny! Zwykle o takich ludziach mówi się — psychopata.

    https://pl.sputniknews.com/opinie/201704255318988-Suchajac-bredni-Brzezinskiego-klamal-cale-zycie-i-teraz-robi-to-samo-Jaroslaw-Augustyniak/

  3. Isia said

    „… czynienia z naszego rodaka w USA postaci wybitnej.”

    … Panie Górka … Zbigniew Brzeziński naszym rodakiem ??? … Zbigniew Brzeziński był z pochodzenia żydem i nie miał nic wspólnego z rodowitymi Polakami, z polskością, z wyjątkiem nazwiska … Zbigniew Brzeziński n i e był naszym (etnicznych Polaków) rodakiem … to wprowadzanie ludzi w błąd … Zbigniew Brzeziński należał do, rządzącej Stanami Zjednoczonymi, mafii żydowskiej, czyli do amerykańskiego, czytaj żydowskiego, establishmentu …

  4. Boruta said

    Czy znajdzie sie ktos ?Kto zresetuje tego goscia czy innych typkow Podobnego chowu.

  5. PISKORZ said

    re 3 Dobra uwaga, słusznie i naukowo…Jaki tam on to nasz rodak…śmiechu warte..!

  6. Siggi said

    1Rola said
    ———-
    Faktycznie ,w ramach dobrych uczynków i bravo mu za to.
    A tu przypomnijmy z przed pięciu lat pryncypialne podsumowanie tegoż,co pisuleńce poirytowało.Czymu…?
    http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114873,12823636,Blaszczak_o_Brzezinskim__Powaga_i_powazanie_tego_czlowieka.html

  7. Antares said

    A też skurwiel michnik już szykuje komitet budowy pomnika dla Brzezinskiego. Dla szechtera, Brzeziński i kissinger to jedne z najwybitniejszych postaci XX w.

  8. Plausi said

    „Architekt globalizmu”

    Tytuł wywołuje nasz sprzeciw, nie był żadnym architektem, po drugtie globalizm to po prostu imperializm, pojęcie zagubione, o światowym zasięgu, na co zwracamy uwagę od lat. Globalizacja to inna nazwea dobrze znanego zjawiska, jak widać ulegamy niezmiennie okupacji semantycznej.

    https://pppolsku.wordpress.com/2016/08/07/slowni/

    wojna semantyczna jest jedną z form „silent war”. Aby się nie powtarzać

    https://marucha.wordpress.com/2017/05/27/trumna-giedroycia-i-brzezinskiego/#comment-678493

    Ten link mope być jeszcze nieaktywny.

  9. Wimar said

    Re1 Rola
    Dokładnie. Na placu boju pozostałe jeszcze jeden – G.Soros.

  10. pokrzywa said

    Na przełomie lat 80/90 miałem okazję być słuchaczem „wykładu” pana Brzezińskiego. Odbierał doktorat h.c. jednego z polskich uniwersytetów. Żenujący poziom wiedzy historycznej i myślenia w kategoriach strategii politycznej. Politycznie był to człowiek niewątpliwie zasłużony… w swych antyrosyjskich fobiach. Temu podporządkował całą swą działalność polityczną. Polska w swych antyrosyjskich zapiekłościach idealnie spełniała kryteria nowego członka NATO. Aktywność Brzezińskiego w tej kwestii w znacznym stopniu przyczyniła się do zrealizowania tego zamierzenia. Jemu też w pewnej mierze „zawdzięczamy” przejście ze świata dwubiegunowego (lub wielobiegunowego) do obowiązującego obecnie świata jednobiegunowego – świata „wartości amerykańskich”.

  11. Żeby się w trumnie zes…

  12. ERROR 404 NSZ said

    Epitafium z jakiegoś muru :

    „Niech go kamień mocno trzyma bo to kawał ……..a …”

    Rzeznik największego koncernu mięsnego nie ma tyle krwi na rękach co ten gołąbek pokoju….

  13. Joannus said

    Czy pamiętamy słowa – to ty mnie wybrałeś.

  14. NC said

    Re 3: Artykuł redakcyjny zamieszczony w żydowskim New York Times po śmierci Brzezińskiego określa go jako „polskiego arystokratę”.

    ——
    Nie chcą się do niego przyznać?
    Admin

  15. NICK said

    Pogląd mam ugruntowany.

    Także tylko zapodam co było dziś.
    U p. beaty michniewicz.
    We „polskim radiu trójka”.
    Wszystkie opcje „polityczne” peanowały.
    Na cześć.
    „Brzezińskiego”.

  16. Adam Halik said

    Jednego żydowskiego zbrodniarza i podżegacza wojennego mniej ,miał piękne zdjęcię z Osamą Billadenem

  17. ERROR 404 NSZ said

    Bo to są wszystkie opcje , na dziś…

  18. NICK said

    No więc jak?
    Piszemy o zmarłych.
    Dobrze.
    Źle.
    Neutralnie?

    Naturalnie, że adekwatnie.

  19. ERROR 404 NSZ said

    Jako ludzie wierzący, szarość odrzucamy.Letniość jest Panu obmierzła i hadka…
    Czarne to czarne, białe to białe….
    Pisać…

  20. Boydar said

    Niekiepski dylemat (14). O zmarłych to znaczy konkretnie o czym, że komuś nogi śmierdziały ? No niby już nie śmierdzą. A jeśli on umarł, a nogi zostały ? I śmierdzą dalej ? Mam w dupie obywatela Brzezińskiego; niech go piekło pochłonie albo niech zostanie świętym. Lolek też został, podobno. NIE INTERESUJE MNIE TO ! Ale o tym co taka czy inna nastajaszcza blad’ uczyniła zwykłym durnym ludziom wraz krótko i długookresowymi konsekwencjami mówić należy. Szatan ma licencję na oszustwo, oni nie mieli. Ani Brzeziński ani Wojtyła, ani […], […] … I chuj im wszystkim w dupę. I kołek osinowy tam gdzie ludzie maja serce. I nasrać na grób jak Stephanowi. Bo ziemia powinna ich wypluć.

  21. Proste said

    Sebastian – Amerykanie tez wybudowali autostrade z Kabulu do granicy z Rosja…

  22. Siggi said

    Odszedł jeden z architektów wszelkiego zła na świecie
    https://obserwatorpolityczny.pl/?p=47916

  23. Siggi said

    20/Boydar said
    —-
    Nie mógł pan tamto słowo napisać tak…hooy?Brzmi tak samo,a ile elegancji,po angielsku,światowo.

  24. Boydar said

    Mogłem … ale ja do Rasiaka …

  25. To już mu zapewne Diabeł przygrywa na tamburynie.

  26. makry said

    Ach, panie Sigggi, nie tylko o to slowo chodzi! Ta „propozycja” p.Boydara zabrzmiala jakos tak…homoseksualnie /za przeproszeniem/…

  27. Boydar said

    Też coś … gdybym napisał – „a masz ! ty wstrętny wrogu ! … to jeszcze ewentualnie. Pieszczoch z Pana Makrego, i tyle !

  28. Siggi said

    26/27
    ——–
    Pany,jo żem już za stary na te giglania/łaskotki.Aczkolwiek trza uważać na wypowiadane metafory,bo można być dosłownie zrozumianym.I na hooy Wam to?
    Nieprawdaż…?

  29. Boydar said

    Prawdaż, prawdaż, Panie Siggi; ale dużo też zależy jak długą dębową pałę krzepko trzymamy w rękach.

  30. […] https://marucha.wordpress.com/2017/05/28/architekt-globalizmu/ […]

  31. snag said

    Niefortunny wybór czy message w wyborze? 😉 ,…

Sorry, the comment form is closed at this time.