Dziennik gajowego Maruchy

"Blogi internetowe zagrażają demokracji" – Barack Obama

  • The rainbow symbolizes the Covenant with God, not sodomy Tęcza to symbol Przymierza z Bogiem, a nie sodomii


    Prócz wstrętu budzi jeszcze we mnie gniew fałszywy i nikczemny stosunek Żydów do zagadnień narodowych. Naród ten, narzekający na szowinizm innych ludów, jest sam najbardziej szowinistycznym narodem świata. Żydzi, którzy skarżą się na brak tolerancji u innych, są najmniej tolerancyjni. Naród, który krzyczy o nienawiści, jaką budzi, sam potrafi najsilniej nienawidzić.
    Antoni Słonimski, poeta żydowski

    Dla Polaków [śmierć] to była po prostu kwestia biologiczna, naturalna... śmierć, jak śmierć... A dla Żydów to była tragedia, to było dramatyczne doświadczenie, to była metafizyka, to było spotkanie z Najwyższym
    Prof. Barbara Engelking-Boni, kierownik Centrum Badań nad Zagładą Żydów, TVN 24 "Kropka nad i " 09.02.2011

    Państwo Polskie jest opanowane od wewnątrz przez groźną, obcą strukturę, która toczy go, niczym rak, niczym demon który opętał duszę człowieka. I choć na zewnatrz jest to z pozoru ten sam człowiek, po jego czynach widzimy, że kieruje nim jakaś ukryta siła.
    Z każdym dniem rośnie liczba tych, których musisz całować w dupę, aby nie być skazanym za zbrodnię nienawiści.
    Pod tą żółto-błękitną flagą maszerowali żołnierze UPA. To są kolory naszej wolności i niezależności.
    Petro Poroszenko, wpis na Twiterze z okazji Dnia Zwycięstwa, 22 sierpnia 2014
  • Kategorie

  • Archiwum artykułów

  • Kanały RSS na FeedBucket

    Artykuły
    Komentarze
    Po wejściu na żądaną stronę dobrze jest ją odświeżyć

  • Wyszukiwarka artykułów

  • Najnowsze komentarze

    Marucha o Walka z wiatrakami – wal…
    Siekiera_Motyka o Walka z wiatrakami – wal…
    CBA o Dymitriada, czyli jak PiS Rosj…
    osoba prywatna o Wolne tematy (11 – …
    Leo o Dymitriada, czyli jak PiS Rosj…
    lewarek.pl o Wolne tematy (11 – …
    Leo o Walka z wiatrakami – wal…
    Zbigniew Kozioł o Wolne tematy (11 – …
    revers o Wolne tematy (11 – …
    Dziennik 1925 Andre… o Walka z wiatrakami – wal…
    revers o Dymitriada, czyli jak PiS Rosj…
    Krzysztof M o Wolne tematy (11 – …
    Ale dlaczego? o Dymitriada, czyli jak PiS Rosj…
    Siekiera_Motyka o Walka z wiatrakami – wal…
    revers o Dymitriada, czyli jak PiS Rosj…
  • Najnowsze artykuły

  • Najpopularniejsze wpisy

  • Wprowadź swój adres email

Człowiek, który w 1914 roku wygrał z Piłsudskim

Posted by Marucha w dniu 2020-08-07 (Piątek)

6 sierpnia mija kolejna rocznica „wymarszu kadrówki” z Krakowa. W sierpniu 1914 Józef Piłsudski zagrał kartą austriacką i przegrał w zetknięciu z realiami Królestwa Polskiego zdominowanego politycznie przez Narodową Demokrację.

Mimo to wbrew faktom lansuje się tezę o wielkim triumfie Piłsudskiego w Kielcach. Jak było naprawdę?

Był niepozorny, trochę wyciszony, z lekko łysiejącą głową i szarmanckim wąsikiem. W chwili decydującego starcia o kierunek polskiej polityki miał 44 lata. Los sprawił, że nastąpiło ono w Kielcach, rodzinnym mieście Wiktora Jarońskiego, bo o nim tu mowa.

Jaroński był polskim posłem do Dumy Państwowej od 1906 – zasiadał we wszystkich kadencjach jako jeden z niewielu polityków Narodowej Demokracji. Zawdzięczał to poparciu jakie uzyskiwał w Kielcach i okolicy. Nie był działaczem pierwszego szeregu, były nazwiska większe i popularniejsze. Ale to właśnie z nazwiskiem Jarońskiego wiąże się wydarzenie, które zaważyło na losach sprawy polskiej w latach 1914-1918.

W chwili wybuchu wojny niemiecko-rosyjskiej (1 sierpnia 1914 roku) Jaroński przebywał w Petersburgu. Roman Dmowski, wracający z podróży z Francji i Szwajcarii – został zatrzymany przez władze niemieckie w Szczecinie, gdzie spędził noc w areszcie. Do Petersburga dotarł dopiero 12 sierpnia.

Czas naglił, pierwsze polityczne enuncjacje były konieczne ze strony polskiej prawie natychmiast. 6 sierpnia w Krakowa wymaszerowała I Kompania Kadrowa Józefa Piłsudskiego, która kierowała się ku Kielcom, rodzinnej miejscowości Jarońskiego.

Program polityczny z jakim szła do Królestwa był całkowicie sprzeczny z tym, co głosiła Narodowa Demokracja. Jasny i czytelny sygnał dla ludności polskiej Królestwa oraz dla państw ententy (Rosji, Francji i Anglii) – był koniecznością.

Jaroński zdecydował wobec tego, że wyda odezwę Koła Polskiego w Dumie na własną odpowiedzialność. Upublicznił ją 8 sierpnia 1914 roku, kiedy strzelcy Piłsudskiego byli już w drodze do Kielc.

Oto treść tej historycznej odezwy:

„W chwili historycznej, gdy świat słowiański ze światem germańskim — prowadzonym przez odwiecznego wroga Polski, Prusy — staje do rozstrzygającego starcia, położenie narodu polskiego, pozbawionego samoistności i możności odegrania swej roli, jest tragiczne. Tragizm ten dla kraju, będącego teatrem wojny, potęguje się przez to, że naród polski, rozdarty na trzy części, ujrzy swych synów we wrogich sobie nawzajem szeregach.

Rozdzieleni wszakże terytorialnie, my, Polacy, w uczuciach swych, w sympatiach dla Słowian musimy stanowić jedno. Skłania nas do tego nie tylko słuszna sprawa, o którą ujęła się Rosja, ale i rozum polityczny. Wszechświatowe znaczenie chwili obecnej musi usunąć na plan dalszy wszelkie porachunki między nami.

Daj Boże, by Słowiańszczyzna pod przewodem Rosji odparła Teutonów, jak odparła ich przed pięciu wiekami Polska i Litwa pod Grunwaldem. [Toż to jawny agent Putina! – admin]

Oby krew przez nas przelana i okropności bratobójczej dla nas wojny przyniosły połączenie rozdartego na trzy części narodu polskiego”.

Kiedy cztery dni później Roman Dmowski przeczytał odezwę, był dumny ze swojego kolegi. Jak napisał, „nigdy żaden nasz krok polityczny tak mnie nie ucieszył”.

Jaroński nie musiał czekać na dyrektywy od Dmowskiego, wiedział bowiem co trzeba powiedzieć w tym dziejowym momencie.

Kilka dni po deklaracji Jarońskiego, 14 sierpnia 1914 roku, opublikowano podpisaną przez Wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza, „Naczelnego Głównodowodzącego wojskami Jego Cesarskiej Wysokości” odezwę do Polaków:

„Polacy !
Wybiła godzina, w której marzenie święte ojców waszych i dziadów może się urzeczywistnić. Półtora wieku temu żywe ciało Polski rozszarpane zostało na kawałki, lecz dusza Jej nie umarła. Żyła Ona nadzieją, iż nadejdzie godzina zmartwychwstania narodu Polskiego i jego pogodzenia się braterskiego z Wielką Rosją.

Wojska rosyjskie niosą wam błogą wieść tego pogodzenia. Niech znikną granice, które rozdzieliły na kawałki naród Polski ! Niech złączy się On w jedną całość pod berłem Cesarza Rosyjskiego! Pod berłem tym odrodzi się Polska, wolna pod względem swej wiary, języka i samorządu.

Jednego oczekuje Rosja od was: takiegoż poszanowania dla praw tych narodowości, z którymi złączyła was historia. Z sercem otwartym i bratersko podaną dłonią idzie do was na spotkanie Wielka Rosja. Wierzy Ona, iż nie zardzewiał miecz, który rozgromił wroga pod Grunwaldem.
Od brzegów Oceanu Spokojnego do mórz Północnych dążą hufce rosyjskie. Jutrzenka życia nowego świta dla was. Niech zabłyśnie w tej jutrzence znamię krzyża, symbol cierpienia i zmartwychwstania narodów”.

Michał Sokolnicki, jeden z najwybitniejszych piłsudczyków, napisał w swojej książce „Rok czternasty”: „Zanim zajęliśmy Kielce otrzymano tam wiadomość o manifeście wielko-książęcym i tamże pierwszy raz czytaliśmy jego tekst. Doszły też zapewne wiadomości o popartej przez Romana Dmowskiego i zachwalanej przez niego jeszcze w późniejszych latach deklaracji złożonej w Dumie przez posła ziemi kieleckiej, Wiktora Jarońskiego. Poglądy braci szlachty były więc w większości raczej rusofilskie”.

Chłodne, a nawet wrogie przyjęcie strzelców w Kielcach nie było więc, jak często pisze się u nas, wynikiem braku patriotyzmu i świadomości narodowej mieszkańców Kielecczyzny, ale rezultatem wieloletniej pracy politycznej Narodowej Demokracji i autorytetu, jakim cieszył się ten obóz polityczny, w tym także osobiście Wiktor Jaroński.

Szok, jaki przeżyli strzelcy Piłsudskiego znalazł swój ślad w obraźliwych pod adresem Polaków z Królestwa fragmentach pieśni „My, Pierwsza Brygada…”

Po 1926 roku sanacja „zemściła” się na Kielcach czyniąc go miastem na wskroś legionowym, i tak jest i obecnie. Mieszkańcy tego miasta i ogół Polaków nie mają świadomości tego, co naprawdę wydarzyło się w Kielcach w sierpniu 1914 roku. Nie mają też pojęcia kim był Wiktor Jaroński, skromny poseł z Kielc, który wygrał z Józefem Piłsudskim…

Na koniec warto jeszcze powiedzieć znaczeniu jakie dla Polski miała klęska polityczna Piłsudskiego w Kielcach. Po latach tak podsumował to Roman Dmowski w „Polityce polskiej i odbudowaniu państwa”:

„Nie było tragedią powstanie Naczelnego Komitetu Narodowego w Krakowie, w którego „naczelną” rolę nikt ani w kraju, ani za granicą nie wierzył. Nie były nią formacje legionowe w Galicji, a nawet wymaszerowanie z Krakowa do Kielc legionu pod dowództwem Piłsudskiego, jako mianowanego rzekomo przez „rząd narodowy” w Warszawie komendanta polskich sił wojskowych. Nie były nią wreszcie szumne i groźne, zapowiadające bezwzględność dla „zdrajców”, odezwy.

Tragedia rozpoczęłaby się dopiero, gdyby rząd narodowy, wypowiadający wojnę Rosji, naprawdę w Warszawie istniał, gdyby w odpowiedzi na zjawienie się legionu w granicach Królestwa wybuchło tu powstanie. Gdyby był taki ruch się zjawił i ogarnął kraj, cała nasza polityka znalazłaby rychły koniec. Długo byśmy pewnie wtedy nie czekali na pokój między Rosją a Niemcami, pokój, który by uregulował wiele spraw, a przede wszystkim sprawę polską. I to dobrze, na długo…

Odegralibyśmy wtedy niemałą rolę w dziejach Europy. Niemcy, uwolnione od wojny na froncie wschodnim, rzuciłyby wszystkie swe siły na zachód i w krótkim czasie rozbiłyby odosobnioną Francję. Uwolnilibyśmy Europę od długiej wojny, a siebie od kłopotów z własnym państwem.
Gdyby wszakże tak się było stało, uważałbym, że nie mam prawa składać winy na legiony, na ich dowódców, na polityków krakowskich.

Wina byłaby przede wszystkim nasza. Ludzie, którzy od tak dawna zajmowali się sprawą polską i znali jej położenie, którzy w niej sobie wytknęli wyraźną drogę, a nie umieli tyle zorganizować społeczeństwa, żeby ich jako tako rozumiało i żeby w rozstrzygającej chwili przeciw nim nie poszło, złożyliby dowód niesłychanego niedołęstwa i ponieśliby straszną odpowiedzialność przed historią.

Szkodnicy, świadomi czy nieświadomi, istnieją wszędzie, ale przywiązanie do ojczyzny u narodów zdrowych i silnych polega nie na tym, żeby narzekać na szkodników i płakać nad wyrządzoną przez nich szkodą, jeno na przeciwdziałaniu szkodzie, na kierowaniu postępowaniem narodu tak, żeby była ona niemożliwa. Byliśmy wszakże spokojni. Na chwilę nawet nie obawialiśmy się, ażeby ruch galicyjski mógł się przenieść na teren Królestwa. Ci zwolennicy, których miał w Królestwie, nie przedstawiali takiej siły”.

Jan Engelgard
6.08.2020
Tekst opublikowano w Myśli Polskiej w sierpniu 2014 roku. Przypominamy go ku pamięci.
http://mysl-polska.pl

Jedna odpowiedź do “Człowiek, który w 1914 roku wygrał z Piłsudskim”

  1. Yagiel said

    Znałem to z opisu Macieja Giertycha – ton tego artykułu jest b. podobny. Chwała Wiktorowi Jarońskiemu, kt. podjął decyzję i ogłosił apel w zamieszaniu i – miał rację. Potwierdził to sam Dmowski i rzeczywiście mógł być dumny ze swojej wieloletniej pracy politycznej; cała ND mogła być z siebie dumna – jak i ta część Polaków, kt. rozumiała potrzebę Słowiańskiej Solidarności.
    Zwolennicy ND nie musieli rozumieć tego, że Wojna Zaborców rozegra się na planach Jagiełły na Wielka Wojnę 1409-11 (odwróconej o 180 stopni: Hohenzollern jako Jagiełło II) i dalej dyplomacja na Soborze w Konstancji 1414-18, kt. dopiero utwierdziła sukces militarny! Sam Grunwald+Koronowo przeminęłyby tak szybko, jak przeminęły lata 1914-1921 i nastał maj’26 i… wrzesień’39…

    Giertych senior pisał, że celem ND na początek Wojny było związanie jak największych sił Prusaków-NIemiec przez Rosję: żeby Wojna od razu była na 2 fronty! Sztab Prusaków wiedział to, ale liczył, że albo będzie jak za Jagiełły pomysłu, tzn. że II front ruszy pozornie, bo Ścibor ze Ściborzyc był dogadany z Zawiszą Czarnym pozorować atak na Kraków/Wawel… Albo mobilizacja w Rosji zamarudzi jak zwykle i uda się rozegrać kampanię’14 na dwa takty: najpierw Francja – potem Rosja.
    Tymczasem mobilizacja w Rosji była znacznie szybsza – także dzięki ND i ochotnikom-Polakom – i co prawda bitwa zw. przez Prusaków-Niemców ‚TannenBerg II’ (bolał i boli ich Grunwald) to była po chwili masakra Rosjan i Polaków i klęska straszliwa, ale ten tydzień niepewności w Prusiech wystarczył, by Sztab-General wycofał spod Paryża dwie brygady Prusaków, by jechali bronić swych rodzin i domów przed „bestialstwem Kozaków”: to był wielki sukces propagandy francuskiej! zrzuconej z samolotów – zupełnie jak teraz propaganda FAKEdemiczna… Czyj jeszcze był to sukces, że Wojna zatrzymała się na lata w krwawych okopach?
    Więc było tak, że Prusacy rozgrywali Wojnę XXw. na planach Jagiełły – i byliby ją wygrali do Bożego Narodzenia (co wiedział nie tylko Dmowski/ND) – tylko nie mieli charakteru Jagiełły ani nie byli, jednak, jego Drużyną, by wytrzymać nerwowo dezinformację francuską o dziwnie-szybkiej ofensywie rosyjsko-polskiej w Prusiech…

    I w tym kontekście ta uwaga: Dmowski wiedział, że Prusacy-Niemcy mogli wygrać szybko: nie byłoby w Europie długiej-wykrwawiającej wszystkie strony/narody Wojny… Czy to byłoby złe dla Europy? Z p.widz. nad-Żydów szybka wojna w Europie to źle! Nawet wygrana przez Prusako-Niemców… Europa feudalna/chrześcijanska miała się wykrwawiać! I doszło do tego – jeszcze z dodatkiem/niewinnym?/ zarazy tzw. hiszpanki ! Kt. nie wdarła się do Wersalu… (Ciekawe, czy wedrze się na Forum do Krynicy? na BilderBerg?)
    Jak Jagiełło wiedział, że sam Grunwald+Koronowo nie wystarczy, bo dopiero sobór trzeba wygrać, by wygrać ostatecznie – tak Wersal był takim soborem XXw. i Dmowski go nie wygrał… Mimo wybitnego wystąpienia poligloty, wzbudzającego podziw dyplomatów, nawet żydowskich tu-tam! Dlaczego nie wygrał, nie wygrali we dwóch z Paderewskim nawet? Bo Jagiełło, będąc na Wawelu, miał w Konstancji profesorów AK oraz Zawiszę Czarnego: pięścią i gardłem! A Dmowski miał tylko gardło… Piłsudski pięścią Polski? Pokazał się już w 1914 – tu opisane Kielce i nieopis. Oblęgorek Sienkiewicza – i ostatecznie w sierpniu’20; był gen. Haller, był gen. Rozwadowski i łamacze szyfrów, ale – byli też Żydzi, a zwłaszcza nad-Żydzi, kt. mieli, co chcieli: wykrwawienie Rosji/obalenie Romanowów, wykrwawienie Europy, wykrwawienie oraz skłócenie Polaków, niestety!
    O ile Jagiełło rozumiał, że z Watykanem nie wygra (nawet pomagając zlikwidować odłam-Avignon), więc postarał się, by rzymskim papa był wtedy – uwaga – jego osobisty nauczyciel jeszcze z Wilna z lat 1370., franciszkanin, przyjaciel więc i przeciwwaga cesarza niemieckiego… O tyle Dmowski/ND/ nie rozumiał, że papież papieżem, ale rolę cesarza w Wersalu gra…
    grają nad-Żydzi z Żydami, rozstawionymi gdzie było trzeba… Łatwo skłócili Polaków: zabójstwo prez. Narutowicza i zamach majowy’26 to była odwrotność mądrości Jagiełły+Drużyna z udziałem np. wybitnych profesorów AK/Akademii Krakowskiej/…
    (Jaroński co wtedy robił?) Witos był mądry, jak Maćko z Bogdańca – ale to nie król.

    Wiem, dużo gadam… Lecz cesarzami Europy-Wersalu byli nad-Żydzi i Dmowski o tym wiedział! Gdyby pojechał, powiedział swoje wybitne i wrócił do Polski – zostawiwszy Paderewskiego w dobrej obstawie naszych – nie podpisując się pod Traktatem Głównym i tym o Mniejszościach… Traktat podpisany także przez Dmowskiego musiał być – dla zemsty nad-Żydów – gilotyną na Polaków. Już nie muszę przypominać, że Jagiełło miał Żydów zawsze po swej stronie: od Hanula w Wilnie’1377 do…

    Jestem bardzo dobrego zdania o Dmowskim, ale postawiłbym mu 5-, nie 6… i pod wypracowaniem i oceną dodał pytanie:
    co ważniejsze: być w Wersalu, czy być Jagiełłą II ? (patrz np. FOLIA HISTORICA CRACOVIENSIA/Tomasz Graff) Dał się ustawić Piłsudskiemu, kt. został w Polsce i zyskiwał poklask… Jagiełły niemal! Piłsudskiemu dużo dalej do Jagiełły niż Dmowskiemu, wszelako umiał zagrać Jagiełłę – aż do 13 sierpnia’20… I potem – j a k ??? to możliwe było.
    Dmowski dał się ustawić Piłsudskiemu – a pokonali go/ich nad-Żydzi. Czy to pocieszenie, że nie tylko jego, bo całą Europę: począwszy od Romanowych, a skończywszy… CCCP – ? UE ?

    Więc na koniec pytanie: jakie były dalsze losy Wiktora/!/ Jarońskiego, bohatera ponad Dmowskiego i Piłsudskiego razem wziętych…? Z wikipedii wiemy:
    po chwalebnych działaniach w czasie Wojny w Rosji carskiej i lutowej/Kiereńskiej… „W 1918 roku powrócił do Kielc, gdzie objął stanowisko sędziego Sądu Okręgowego, które pełnił do śmierci. Choć wycofał się z czynnego życia politycznego, to nadal angażował się w działalność społeczną(…)” Zmarł na gruźlicę/!/ w 1931r. Pośmiertnie pochwalony przez Dmowskiego…

    Oddaję mu hołd jako Jednemu z Drużyny Jagiełły – Drużynnik Słowiańskiej Polski NIepodległej: Wiktor Jaroński.
    (I dziękuję, Marucho Szanowny, za to wspomnienie.)

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d blogerów lubi to: