Dziennik gajowego Maruchy

"Blogi internetowe zagrażają demokracji" – Barack Obama

  • The rainbow symbolizes the Covenant with God, not sodomy Tęcza to symbol Przymierza z Bogiem, a nie sodomii


    Prócz wstrętu budzi jeszcze we mnie gniew fałszywy i nikczemny stosunek Żydów do zagadnień narodowych. Naród ten, narzekający na szowinizm innych ludów, jest sam najbardziej szowinistycznym narodem świata. Żydzi, którzy skarżą się na brak tolerancji u innych, są najmniej tolerancyjni. Naród, który krzyczy o nienawiści, jaką budzi, sam potrafi najsilniej nienawidzić.
    Antoni Słonimski, poeta żydowski

    Dla Polaków [śmierć] to była po prostu kwestia biologiczna, naturalna... śmierć, jak śmierć... A dla Żydów to była tragedia, to było dramatyczne doświadczenie, to była metafizyka, to było spotkanie z Najwyższym
    Prof. Barbara Engelking-Boni, kierownik Centrum Badań nad Zagładą Żydów, TVN 24 "Kropka nad i " 09.02.2011

    Państwo Polskie jest opanowane od wewnątrz przez groźną, obcą strukturę, która toczy go, niczym rak, niczym demon który opętał duszę człowieka. I choć na zewnatrz jest to z pozoru ten sam człowiek, po jego czynach widzimy, że kieruje nim jakaś ukryta siła.
    Z każdym dniem rośnie liczba tych, których musisz całować w dupę, aby nie być skazanym za zbrodnię nienawiści.
    Pod tą żółto-błękitną flagą maszerowali żołnierze UPA. To są kolory naszej wolności i niezależności.
    Petro Poroszenko, wpis na Twiterze z okazji Dnia Zwycięstwa, 22 sierpnia 2014
  • Kategorie

  • Archiwum artykułów

  • Kanały RSS na FeedBucket

    Artykuły
    Komentarze
    Po wejściu na żądaną stronę dobrze jest ją odświeżyć

  • Wyszukiwarka artykułów

  • Najnowsze komentarze

    Krystian Szeliga o Izolacja Zełenskiego
    osoba prywatna o Wolne tematy (08 – …
    Bezpartyjna o Stara krew – opowieść o J…
    misio o Wolne tematy (08 – …
    osoba prywatna o Wolne tematy (08 – …
    Bezpartyjna o Stara krew – opowieść o J…
    Yagiel o Wolne tematy (08 – …
    osoba prywatna o Wolne tematy (08 – …
    osoba prywatna o Wolne tematy (08 – …
    Bezpartyjna o Ukraińscy lekarze nie muszą zn…
    osoba prywatna o Wolne tematy (08 – …
    Bezpartyjna o Wolne tematy (08 – …
    osoba prywatna o Izolacja Zełenskiego
    Głos Prawdy o Izolacja Zełenskiego
    osoba prywatna o Wolne tematy (08 – …
  • Najnowsze artykuły

  • Najpopularniejsze wpisy

  • Wprowadź swój adres email

Dlaczego szkoły nie edukują

Posted by Marucha w dniu 2022-11-29 (Wtorek)

Fragment książki Johna Taylora Gatto pt. „Dumbing Us Down”

2. Szkoła psychopatyczna

Przemówienie to zostało wygłoszone przez autora w dniu 31 stycznia 1990 r., przyjmując nagrodę od Senatu stanu Nowy Jork, przyznając mu tytuł Nauczyciela Roku w Nowym Jorku.

Przyjmuję tę nagrodę w imieniu wszystkich wspaniałych nauczycieli, których znałem przez lata, którzy walczyli, aby ich interakcje z dziećmi były honorowe, mężczyzn i kobiet, którzy nigdy nie są zadowoleni, zawsze kwestionują, zawsze zmagają się z definiowaniem i ponownym definiowaniem tego, co słowo “edukacja” powinno oznaczać.

Nauczyciel Roku nie jest najlepszym nauczycielem w okolicy, tacy ludzie są zbyt cisi, by łatwo ich odkryć, ale jest on nosicielem standardów, symbolem tych zwykłych ludzi, którzy z radością spędzają swoje życie w służbie dzieciom. Jest to nagroda zarówno dla nich, jak i dla mnie.

Żyjemy w czasach wielkiego kryzysu szkolnego. Nasze dzieci zajmują najniższe miejsce wśród dziewiętnastu krajów przemysłowych w czytaniu, pisaniu i arytmetyce. Na samym dole. Światowa gospodarka narkotykowa opiera się na naszej własnej konsumpcji tego towaru, gdybyśmy nie kupowali tylu sproszkowanych snów, biznes by upadł – a szkoły są ważnym punktem sprzedaży. Nasz wskaźnik samobójstw wśród nastolatków jest najwyższy na świecie, a dzieci o skłonnościach samobójczych to w większości bogate dzieci, a nie biedne. Na Manhattanie pięćdziesiąt procent wszystkich nowych małżeństw trwa krócej niż pięć lat. Więc coś jest nie tak, to na pewno.

Nasz kryzys szkolny jest odbiciem tego większego kryzysu społecznego. Wydaje się, że straciliśmy naszą tożsamość. Dzieci i starcy są zamknięci w sobie i odcięci od świata w stopniu nie mającym precedensu – nikt już z nimi nie rozmawia, a bez dzieci i starców mieszających się w codzienne życie społeczność nie ma przyszłości ani przeszłości, a jedynie ciągłą teraźniejszość.

W rzeczywistości nazwa “społeczność” prawie nie odnosi się do sposobu, w jaki wchodzimy ze sobą w interakcje. Żyjemy w sieciach, a nie w społecznościach i każdy, kogo znam, jest z tego powodu samotny. W jakiś dziwny sposób szkoła jest głównym aktorem w tej tragedii, tak jak jest głównym aktorem w poszerzaniu winy między klasami społecznymi. Używając szkoły jako mechanizmu sortującego, wydaje się, że jesteśmy na drodze do stworzenia systemu kastowego, z nietykalnymi, którzy wędrując po pociągach metra żebrząc i śpiąc na ulicach.

W ciągu moich dwudziestu pięciu lat nauczania zauważyłem fascynujące zjawisko – że szkoły i szkolnictwo są coraz bardziej nieistotne dla wielkich przedsięwzięć naszej planety. Nikt już nie wierzy, że naukowców kształci się na lekcjach przedmiotów ścisłych, polityków na lekcjach wychowania obywatelskiego, a poetów na lekcjach języka angielskiego.

Prawda jest taka, że szkoły tak naprawdę nie uczą niczego poza tym, jak słuchać rozkazów. Jest to dla mnie wielka zagadka, ponieważ tysiące ludzkich, troskliwych ludzi pracuje w szkołach jako nauczyciele, pomocnicy i administratorzy, ale abstrakcyjna logika instytucji przytłacza ich indywidualny wkład. Chociaż nauczyciele troszczą się i pracują bardzo ciężko, to ta instytucja jest psychopatyczna – nie ma sumienia. Dzwoni dzwonek i młody człowiek w trakcie pisania wiersza musi zamknąć zeszyt i przenieść się do innej celi, gdzie musi zapamiętać, że człowiek i małpy pochodzą od wspólnego przodka.

Nasza forma obowiązku szkolnego jest wynalazkiem stanu Massachusetts z około 1850 roku. Opierało się mu – czasem z użyciem broni – około osiemdziesięciu procent populacji Massachusetts, a ostatnia placówka w Barnstable na Cape Cod nie poddała swoich dzieci temu obowiązkowi szkolnemu aż do lat osiemdziesiątych XIX wieku, kiedy to teren został zajęty przez milicję, a dzieci maszerowały do szkoły pod strażą.

Teraz mamy ciekawy pomysł do rozważenia. Biuro senatora Teda Kennedy’ego wydało nie tak dawno temu dokument, w którym twierdzi, że przed wprowadzeniem obowiązku szkolnego stanowy wskaźnik alfabetyzacji wynosił 98%, a po wprowadzeniu tego obowiązku nigdy już nie osiągnął poziomu powyżej 91%, na którym stoi w 1990 roku. Mam nadzieję, że to Państwa zainteresuje.

Oto kolejna ciekawostka do przemyślenia. Ruch edukacji domowej po cichu urósł do rozmiarów, w których półtora miliona młodych ludzi jest kształconych całkowicie przez własnych rodziców. W zeszłym miesiącu prasa edukacyjna podała zdumiewającą wiadomość, że dzieci uczone w domu wydają się wyprzedzać swoich formalnie wykształconych rówieśników o pięć, a nawet dziesięć lat w zdolności myślenia.

Nie sądzę, byśmy w najbliższym czasie pozbyli się szkół, na pewno nie za mojego życia, ale jeśli mamy zamiar zmienić to, co szybko staje się katastrofą ignorancji, musimy zdać sobie sprawę, że instytucja szkoły bardzo dobrze “uczy”, ale nie “wychowuje” – jest to wpisane w jej konstrukcję. Nie jest to wina złych nauczycieli czy zbyt małych nakładów finansowych, po prostu niemożliwe jest, by edukacja i szkolnictwo kiedykolwiek były tym samym.

Szkoły zostały zaprojektowane przez Horace’a Manna, Barnarda Searsa, Harpera z Uniwersytetu w Chicago, Thorndyke’a z Columbia Teachers College i kilku innych ludzi jako instrumenty naukowego zarządzania masową populacją. Szkoły mają produkować poprzez stosowanie wzorów, formuły istot ludzkich, których zachowanie można przewidzieć i kontrolować.

W bardzo dużym stopniu udaje się to szkołom. Ale nasze społeczeństwo się rozpada, a w takim społeczeństwie jedynymi ludźmi odnoszącymi sukcesy są ludzie samodzielni, pewni siebie i indywidualiści – ponieważ życie wspólnotowe, które chroni zależnych i słabych, jest martwe. Produkty szkolnictwa są, jak już powiedziałem, nieistotne. Dobrze wykształceni ludzie są nieistotni. Mogą sprzedawać filmy i żyletki, przekładać papier i rozmawiać przez telefony, albo siedzieć bezmyślnie przed migoczącym ekranem komputera, ale jako istoty ludzkie są bezużyteczni. Bezużyteczni dla innych i bezużyteczni dla samych siebie.

Losy najlepszych absolwentów szkół średnich – napisy PL

Uważam, że codzienne nieszczęście, które nas otacza, jest w dużej mierze spowodowane tym, że – jak trzydzieści lat temu ujął to Paul Goodman – zmuszamy dzieci do absurdalnego dorastania. Każda reforma szkolnictwa musi się zmierzyć z jego absurdami.

Absurdem i anty-życiem jest bycie częścią systemu, który zmusza cię do siedzenia w zamknięciu z ludźmi w dokładnie tym samym wieku i z tej samej klasy społecznej. Ten system skutecznie odcina cię od ogromnej różnorodności życia i synergii różnorodności, w istocie odcina cię od twojej części i przyszłości, sprowadza cię do ciągłej teraźniejszości, podobnie jak czyni to telewizja.

Absurdem i anty-życiem jest bycie częścią systemu, który zmusza cię do słuchania obcego człowieka czytającego poezję, gdy chcesz nauczyć się konstruować budynki, lub do siedzenia z obcym człowiekiem dyskutującym o konstruowaniu budynków, gdy chcesz czytać poezję.

Absurdem i anty-życiem jest przechodzenie z celi do celi na dźwięk gongu przez pięć dni w tygodniu w czasie twojej naturalnej młodości w instytucji, która nie pozwala ci na żadną prywatność, a nawet podąża za tobą do sanktuarium twojego domu, żądając, byś wykonał zadaną “pracę domową”.

“Jak nauczą się czytać?”, pytacie, a moja odpowiedź brzmi: “Pamiętajcie o lekcjach z Massachusetts”. Kiedy dzieci dostają całe życie, a nie podzielone na kategorie wiekowe w lochach, uczą się czytać, pisać i wykonywać arytmetykę z łatwością, jeśli te rzeczy mają sens w rodzaju życia, które rozwija się wokół nich.

Ale pamiętaj, że w Stanach Zjednoczonych prawie nikt, kto czyta, pisze lub wykonuje arytmetykę, nie jest szanowany. Jesteśmy krajem gaduł, najwięcej płacimy gadułom i najbardziej podziwiamy gaduły, a więc nasze dzieci mówią bez przerwy, naśladując publiczne wzorce telewizji i nauczycieli. Bardzo trudno jest już uczyć “podstaw”, bo one naprawdę nie są podstawowe dla społeczeństwa, które stworzyliśmy.

Dwie instytucje obecnie kontrolują życie naszych dzieci – telewizja i szkolnictwo, w tej kolejności. Obie redukują realny świat mądrości, męstwa, umiarkowania i sprawiedliwości do niekończącej się, nieprzerwanej abstrakcji. W minionych wiekach czas dziecka i nastolatka był zajęty prawdziwą pracą, prawdziwą dobroczynnością, prawdziwymi przygodami i realistycznym poszukiwaniem mentorów, którzy mogliby uczyć tego, czego naprawdę chciało się nauczyć. Wiele czasu poświęcano na działania społeczne, praktykowanie uczuć, poznawanie i studiowanie każdego poziomu społeczności, uczenie się, jak stworzyć dom, i dziesiątki innych zadań niezbędnych do stania się pełnym mężczyzną lub kobietą.

Ale oto rachunek czasu, z którym muszą sobie radzić dzieci, które uczę:

Ze 168 godzin w każdym tygodniu moje dzieci śpią około 56. Pozostaje im 112 godzin tygodniowo, z których mogą stworzyć siebie.

Według ostatnich raportów moje dzieci oglądają 55 godzin telewizji tygodniowo. To pozostawia im 57 godzin tygodniowo, w których mogą dorastać.

Moje dzieci uczęszczają do szkoły 30 godzin tygodniowo, zużywają około 6 godzin na przygotowanie się, wyjście i powrót do domu oraz spędzają średnio 7 godzin tygodniowo na odrabianiu lekcji – w sumie 45 godzin. W tym czasie są pod stałym nadzorem, nie mają prywatnego czasu ani prywatnej przestrzeni i są dyscyplinowane, jeśli próbują zapewnić sobie indywidualność w korzystaniu z czasu lub przestrzeni.

Pozostaje 12 godzin tygodniowo, z których można stworzyć unikalną świadomość. Oczywiście moje dzieci jedzą, a to zajmuje trochę czasu – niewiele, bo straciły tradycję rodzinnych posiłków, ale jeśli przeznaczymy 3 godziny tygodniowo na wieczorne posiłki, otrzymamy 9 godzin netto prywatnego czasu dla każdego dziecka.

To za mało. Nie wystarczy, prawda? Im bogatsze dziecko, oczywiście, tym mniej ogląda telewizję, ale czas bogatego dziecka jest tak samo wąsko wyznaczony przez nieco szerszy katalog komercyjnych rozrywek i jego nieunikniony przydział do serii prywatnych lekcji w dziedzinach, które rzadko są jego rzeczywistym wyborem.

A te rzeczy są, o dziwo, tylko bardziej kosmetycznym sposobem tworzenia zależnych istot ludzkich, niezdolnych do wypełnienia własnych godzin, niezdolnych do zainicjowania linii znaczenia, aby nadać treść i przyjemność ich egzystencji. To narodowa choroba, ta zależność i bezcelowość, i myślę, że szkolnictwo, telewizja i lekcje – cała idea Chautauqua – ma z tym wiele wspólnego.

Pomyślcie o rzeczach, które zabijają nas jako naród – narkotyki, bezmózgie współzawodnictwo, rekreacyjny seks, przesycenie przemocą, hazard, alkohol i najgorsza pornografia ze wszystkich – życie poświęcone kupowaniu rzeczy, akumulacja jako filozofia – wszystko to są uzależnienia uzależnionych osobowości, i to jest to, co nasza marka szkolnictwa musi nieuchronnie produkować.

Chcę wam powiedzieć, jaki wpływ na dzieci ma zabieranie im całego czasu – czasu, którego potrzebują, aby dorosnąć – i zmuszanie ich do spędzania go na abstrakcjach. Musicie to usłyszeć, ponieważ żadna reforma, która nie atakuje tych konkretnych patologii, nie będzie niczym więcej niż fasadą [zasłoną dymną].

1. Dzieci, które uczę, są obojętne na świat dorosłych. To przeczy doświadczeniu tysięcy lat. Ścisłe badanie tego, co knują wielcy ludzie, było zawsze najbardziej ekscytującym zajęciem młodzieży, ale w dzisiejszych czasach nikt nie chce dorosnąć i kto może go za to winić? Zabawki to my.
2. Dzieci, które uczę, prawie w ogóle nie mają w sobie ciekawości, a to, co mają, jest ulotne; nie potrafią się skupić przez bardzo długi czas, nawet na rzeczach, które sobie wybiorą. Czy widzisz związek między dzwonkami, które raz po raz dzwonią, by zmienić klasę, a tym zjawiskiem ulotnej uwagi?
3. Dzieci, które uczę, mają słabe poczucie przyszłości, tego, że jutro jest nierozerwalnie związane z dniem dzisiejszym. Jak już wspomniałam, mają ciągłą teraźniejszość, dokładny moment, w którym się znajdują, jest granicą ich świadomości.
4. Dzieci, które uczę są ahistoryczne, nie mają poczucia, jak przeszłość predestynuje ich własną teraźniejszość, ograniczając ich wybory, kształtując ich wartości i życie.
5. Dzieci, które uczę, są okrutne wobec siebie, brak im współczucia dla nieszczęścia, śmieją się ze słabości, mają pogardę dla ludzi, których potrzeba pomocy pokazywana jest zbyt wyraźnie.
6. Dzieci, które uczę, są niechętne względem intymności lub szczerości. Przypuszczam, że pod tym względem są jak wielu adoptowanych ludzi, których znam – nie mogą poradzić sobie z prawdziwą intymnością z powodu trwającego całe życie nawyku zachowania sekretnego wewnętrznego “ja” wewnątrz większej zewnętrznej osobowości złożonej ze sztucznych kawałków zachowań zapożyczonych z telewizji lub nabytych w celu manipulowania nauczycielami. Ponieważ nie są tym, za kogo się podają, przebranie zużywa się w obecności intymności, więc trzeba unikać intymnych związków.
7. Dzieci, które uczę są materialistami, podążającymi za przykładem nauczycieli, którzy materialistycznie “oceniają” wszystko – i telewizyjnych mentorów, którzy oferują wszystko na świecie za darmo.
8. Dzieci, które uczę są zależne, pasywne i nieśmiałe w obliczu nowych wyzwań. Często jest to maskowane przez powierzchowną brawurę, złość lub agresywność, ale pod spodem jest próżnia bez męstwa.

Mógłbym wymienić jeszcze kilka innych rzeczy, z którymi reforma szkolna musiałaby się zmierzyć, jeśli nasz narodowy upadek ma zostać zatrzymany, ale do tej pory zrozumieliście moją tezę, niezależnie od tego, czy się z nią zgadzacie, czy nie. Albo szkoły spowodowały te patologie, albo telewizja, albo jedno i drugie. To prosta sprawa [arytmetyki], pomiędzy szkołą a telewizją cały czas, jaki dzieci mają do dyspozycji, jest przejadany. To właśnie zniszczyło amerykańską rodzinę, nie ma ona już wpływu na edukację własnych dzieci. Telewizja i szkoła, w tych rzeczach musi leżeć wina.

Co można zrobić? Po pierwsze, potrzebujemy gwałtownej narodowej debaty, która nie ustanie, dzień po dniu, rok po roku. Musimy krzyczeć i kłócić się o tę sprawę ze szkołą, aż zostanie naprawiona lub zepsuta do cna, jedno lub drugie. Jeśli możemy to naprawić, to dobrze; jeśli nie możemy, to sukces edukacji domowej pokazuje inną drogę, która jest bardzo obiecująca. Pakowanie pieniędzy, które teraz przeznaczamy na edukację rodzinną może upiec dwie pieczenie na jednym ogniu, naprawiając rodziny, a przy okazji dzieci.

Prawdziwa reforma jest możliwa, ale nie powinna nic kosztować. Musimy ponownie przemyśleć podstawowe założenia szkolnictwa i zdecydować, czego chcemy, aby wszystkie dzieci się uczyły i dlaczego. Przez 140 lat ten naród próbował narzucić cele w dół z wyniosłego centrum dowodzenia złożonego z “ekspertów”, centralnej elity inżynierów społecznych. To nie zadziałało. Nie zadziała. I jest to rażąca zdrada demokratycznej obietnicy, która kiedyś uczyniła z tego narodu szlachetny eksperyment. Rosyjska próba stworzenia platońskiej republiki w Europie Wschodniej eksplodowała na naszych oczach, nasza własna próba narzucenia tego samego rodzaju centralnej ortodoksji przy użyciu szkół jako instrumentu również rozpada się w szwach, choć wolniej i boleśniej. Nie działa, ponieważ jej podstawowe założenia są mechaniczne, antyludzkie i wrogie życiu rodzinnemu. Życie może być kontrolowane przez maszynową edukację, ale zawsze będzie stawiać opór i walczyć bronią patologii społecznej – narkotykami, przemocą, autodestrukcją, obojętnością i objawami, które widzę u dzieci, które uczę.

Najwyższy czas spojrzeć wstecz, by odzyskać filozofię edukacji, która działa. Jedna, którą szczególnie lubię, była ulubioną przez klasy rządzące w Europie od tysięcy lat. Stosuję ją w moim własnym nauczaniu w takim stopniu, w jakim mogę to zrobić, biorąc pod uwagę obecną instytucję obowiązku szkolnego. Uważam, że działa to równie dobrze w przypadku dzieci biednych, jak i bogatych.

U podstaw tego elitarnego systemu edukacji leży przekonanie, że samowiedza jest jedyną podstawą prawdziwej wiedzy. Wszędzie w tym systemie, w każdym wieku, można znaleźć ustalenia dotyczące umieszczenia dziecka w samotności, bez przewodnika, z problemem do rozwiązania. Czasami problem ten jest obarczony wielkim ryzykiem, jak na przykład problem galopu na koniu lub zmuszenia go do skoku, ale oczywiście jest to problem z powodzeniem rozwiązany przez tysiące elitarnych dzieci przed ukończeniem dziesiątego roku życia. Czy można sobie wyobrazić, by komuś, kto opanował takie wyzwanie, kiedykolwiek zabrakło wiary w swoje możliwości? Czasami problemem jest opanowanie samotności, jak to zrobił Thoreau nad Stawem Walden, czy Einstein w szwajcarskiej komorze celnej.

Dr Mattias Desmet i Psychologia Totalitaryzmu

Jeden z moich byłych studentów, Roland Legiardi-Lura, choć oboje jego rodzice nie żyli, a on sam nie miał żadnego spadku, przejechał samotnie rowerem przez Stany Zjednoczone, gdy ledwie wyszedł z wieku chłopięcego. Czy można się więc dziwić, że kiedy w wieku męskim zdecydował się nakręcić film o Nikaragui, choć nie miał pieniędzy ani żadnego doświadczenia w kręceniu filmów, został on nagrodzony międzynarodową nagrodą – mimo że na co dzień pracował jako stolarz.

Obecnie zabieramy naszym dzieciom cały czas, którego potrzebują, aby rozwinąć samoświadomość. To musi się skończyć. Musimy wymyślić doświadczenia szkolne, które oddadzą im wiele z tego czasu, musimy powierzyć dzieciom od najmłodszych lat samodzielną naukę, być może zorganizowaną w szkole, ale odbywającą się z dala od środowiska instytucjonalnego. Musimy wymyślić program nauczania, w którym każde dziecko ma szansę rozwinąć prywatną wyjątkowość i samodzielność.

Niedawno temu wzięłam siedemdziesiąt dolarów i wysłałam dwunastoletnią dziewczynkę z mojej klasy wraz z jej nieanglojęzyczną matką autobusem na wybrzeże New Jersey, by zabrała szefa policji z Sea Bright na lunch i przeprosiła za zanieczyszczenie [jego] plaży wyrzuconą butelką po napoju marki Gatorade. W zamian za te publiczne przeprosiny umówiłem się z szefem policji, że dziewczyna będzie miała jednodniową praktykę w procedurach policyjnych w małym miasteczku. Kilka dni później dwoje kolejnych moich dwunastolatków pojechało samotnie na West First Street z Harlemu, gdzie rozpoczęło praktyki u redaktora gazety, a w przyszłym tygodniu troje moich dzieci znajdzie się na środku bagien Jersey o szóstej rano, studiując umysł prezesa firmy transportowej, który wysyła osiemnastokołowe [ciężarówki] do Dallas, Chicago i Los Angeles.

Czy te “specjalne” dzieci są w “specjalnym” programie? Cóż, w pewnym sensie tak, ale nikt nie wie o tym programie poza dziećmi i mną. To po prostu miłe dzieci z centrum Harlemu, bystre i czujne, ale tak źle uczone, że większość z nich nie potrafi płynnie dodawać i odejmować. I ani jedno z nich nie znało liczby ludności Nowego Jorku ani odległości z Nowego Jorku do Kalifornii.

Czy to mnie martwi? Oczywiście, ale jestem przekonany, że w miarę jak będą zdobywać wiedzę o sobie, staną się również samoukami – a tylko samouctwo ma trwałą wartość.

Musimy od razu dać dzieciom czas niezależny, bo to jest klucz do samowiedzy, i musimy jak najszybciej ponownie zaangażować je w realny świat, aby czas niezależny mógł być poświęcony na coś innego niż kolejne abstrakcje. To jest sytuacja nadzwyczajna, wymaga drastycznych działań naprawczych – nasze dzieci padają jak muchy w szkolnictwie, dobre szkolnictwo czy złe, to wszystko jedno. Nieistotne.

Czego jeszcze potrzebuje zrestrukturyzowany system szkolnictwa? Musi przestać być pasożytem na społeczności robotniczej. Ze wszystkich stron w ludzkiej księdze tylko nasza udręczona instytucja przechowuje dzieci i nie prosi ich o nic w służbie dla dobra ogólnego. Przez chwilę myślę, że musimy uczynić pracę społeczną wymaganą częścią edukacji szkolnej. Oprócz doświadczenia w bezinteresownym działaniu, które będzie uczyć, jest to najszybszy sposób, aby dać młodym dzieciom prawdziwą odpowiedzialność w głównym nurcie życia.

Przez pięć lat prowadziłem program partyzancki, w którym kazałem każdemu dziecku, bogatemu i biednemu, mądremu i głupiemu, poświęcić 320 godzin rocznie na ciężką pracę społeczną. Dziesiątki z tych dzieci wróciły do mnie po latach, dorosłe, i powiedziały mi, że jedno doświadczenie pomagania innym zmieniło ich życie. Nauczyło ich widzieć w nowy sposób, przemyśleć cele i wartości. Stało się to, gdy mieli po trzynaście lat, w moim programie Lab School – możliwym tylko dlatego, że w mojej bogatej dzielnicy szkolnej panował chaos. Kiedy “stabilizacja” powróciła, Laboratorium zostało zamknięte. Odnosiło zbyt duże sukcesy z dziko wymieszaną grupą dzieci, przy zbyt małych kosztach, by pozwolić mu na kontynuację. Sprawiliśmy, że drogie elitarne programy wyglądały źle.

Nie brakuje prawdziwych problemów w mieście. Dzieci mogą być poproszone o pomoc w ich rozwiązaniu w zamian za szacunek i uwagę całego świata dorosłych. Dobre dla dzieci, dobre dla całej reszty z nas. To program nauczania, który uczy Sprawiedliwości, jednej z czterech cnót kardynalnych w każdym systemie elitarnej edukacji. To, co jest sosem dla bogatych i potężnych, jest z pewnością sosem dla reszty z nas – co więcej, pomysł jest całkowicie darmowy, tak jak wszystkie inne prawdziwe pomysły na reformę w edukacji. Dodatkowe pieniądze i dodatkowi ludzie włożeni do tej chorej instytucji sprawią, że będzie ona tylko bardziej chora.

Niezależne studia, praca społeczna, przygody z doświadczeniem, duże dawki prywatności i samotności, tysiąc różnych praktyk, jednodniowych lub dłuższych – to wszystko są potężne, tanie i skuteczne sposoby na rozpoczęcie prawdziwej reformy szkolnictwa.

Ale żadna reforma na dużą skalę nigdy nie będzie w stanie naprawić naszych zniszczonych dzieci i naszego zniszczonego społeczeństwa, dopóki nie zmusimy idei “szkoły” do otwarcia się – do włączenia rodziny jako głównego motoru edukacji. Szwedzi zdali sobie z tego sprawę w 1976 roku, kiedy to skutecznie porzucili system adopcji niechcianych dzieci, a zamiast tego poświęcili czas i skarb państwa na wzmocnienie pierwotnej rodziny, tak aby dzieci urodzone przez Szwedów były chciane. Nie udało im się to całkowicie, ale udało im się zmniejszyć liczbę niechcianych szwedzkich dzieci z 6000 w 1976 roku do 15 w 1986 roku. Tak więc da się to zrobić. Szwedom po prostu znudziło się płacenie za społeczne zniszczenia spowodowane przez dzieci niewychowywane przez naturalnych rodziców, więc coś z tym zrobili. My też możemy.

Rodzina jest głównym motorem edukacji. Jeśli użyjemy szkolnictwa do oderwania dzieci od rodziców – nie miejcie złudzeń, to była główna funkcja szkół od czasu, gdy John Cotton ogłosił to jako cel szkół w Bay Colony w 1650 roku, a Horace Mann ogłosił to jako cel szkół w Massachusetts w 1850 roku – będziemy nadal mieć ten horror, który mamy teraz.

Program nauczania o rodzinie jest sercem każdego dobrego życia, odeszliśmy od tego programu, czas do niego wrócić. Drogą do rozsądku w edukacji jest to, by nasze szkoły przejęły inicjatywę w uwalnianiu się od kontroli instytucji nad życiem rodzinnym, by promować w czasie szkoły spotkania rodzica z dzieckiem, które wzmocnią więzi rodzinne. To był mój prawdziwy cel w wysłaniu dziewczynki i jej matki na wybrzeże Jersey, by spotkały się z szefem policji.

Mam wiele pomysłów na stworzenie rodzinnego programu nauczania i przypuszczam, że wielu z was również będzie miało wiele pomysłów, gdy tylko zaczniecie o tym myśleć. Naszym największym problemem w uruchomieniu tego rodzaju oddolnego myślenia, które mogłoby zreformować szkolnictwo, jest to, że mamy duże interesy, które z góry opróżniają cały czas antenowy i czerpią zyski ze szkolnictwa dokładnie takiego, jakim ono jest, pomimo retoryki mówiącej coś przeciwnego. Musimy domagać się, aby nowe głosy i nowe pomysły zostały wysłuchane, moje i twoje. Wszyscy mamy już dość autoryzowanych głosów zapośredniczonych przez telewizję i prasę – teraz potrzebna jest dziesięcioletnia wolna debata, a nie kolejne opinie “ekspertów”. Eksperci w edukacji nigdy nie mieli racji, ich “rozwiązania” są drogie, samowystarczalne i zawsze wiążą się z dalszą centralizacją. Dość. Czas na powrót do demokracji, indywidualności i rodziny. Powiedziałem swoje. Dziękuję.

https://wybudzeni.com

Komentarzy 15 do “Dlaczego szkoły nie edukują”

  1. NICK said

    Wyobrażam.
    Sobie.
    A jest to dozwolone.
    Szkoła.
    Sami.
    Uczcie, nauczajcie swoje dzieci.
    W domu.
    Spokojnie i naturalnie.

  2. CBA said

    re 1 Jęzorem to wszystko łatwe i proste. 1. Nie pozwolą na to. 2. Na to trzeba mieć kasę. 3. Kilka dobrych lat temu w Norymberdze rodzice chcieli kształcić córkę /14/15 lat/ w domu wg programu szkoły. Po panienkę przyszło kilka policjantów i cywile z tzw. opieki.

  3. NICK said

    CBA.
    Kasę?
    Siedź cicho i nauczaj,
    najbliższych,
    głupcze.

    Wedle rozumu i duszy.

  4. Emilian58 said

    Ten bałagan zaczął jakieś 60 lat wcześniej przed przemówieniem tego pana. Z czasem stało się modne nakładanie klapek na oczy. Owszem w dobrej szkole można w ten sposób wyuczyć dobrego chemika, fizyka i matematyka ale to właśnie dlatego ameryckie zbóje dowiadują się że jakiś kraj istnieje, dopiero jak go napadną i ograbią!!!

  5. Dla Amerykanów nie ma ratunku. Bez armii, bez życia na koszt innych państw, stoczą się na dno. Jedyna droga, to zwrócenie się ku prawdziwej humanistyce i czekanie efektów. Komu na tym u nich zależy? – NIKOMU. Oni mają w głowie tylko pragmatyzm – ile ja mogę na tobie zarobić?

    Powtórzę za Ezrą Poundem: Nic nie jest tak niszczące dla rozwoju, jak jego czysto pragmatyczne ukierunkowanie.

  6. NC said

    „Prawda jest taka, że szkoły tak naprawdę nie uczą niczego poza tym, jak słuchać rozkazów.”

    „Szkoły zostały zaprojektowane (…) jako instrumenty naukowego zarządzania masową populacją. Szkoły, poprzez stosowanie formuł, mają produkować schematyczne istoty ludzkie, których zachowanie można przewidzieć i kontrolować.”

    Re 2, CBA:
    1. „Nie pozwolą na to.”
    To już jest legalne od dawna.
    2. „Na to trzeba mieć kasę.”
    Niby tak, ale to kwestia priorytetów w życiu. Jedno z rodziców pozostaje w domu i kształci dzieci. Drugie zarabia na utrzymanie. Ci rodzice nie są sami – w domu w 2022 uczy się ponad 3.1 miliona amerykańskich dzieci, czyli prawie 6% wszystkich uczniów, ten odsetek rośnie z roku na rok. Istnieją szeroko rozwinięte i sprawnie działąjące sieci samopomocy dla rodziców, materiały instruktażowe, a nawet wspólne wycieczki do muzeów czy innych interesujących miejsc, które mają na celu stworzenie okazji do socjalizacji, a także pokazanie tym dzieciom, że nie są same i mają całą masę podobnych im rówieśników. Z mojego doświadczenia jako długoletniego wykładowcy wyższych uczelni mogę stwierdzic, że ci szkoleni w domu byli z reguły najlepszymi i naiinteligentniejszymi studentami.

  7. mate29 said

    ad 1. Większość rodziców nie potrafi pomóc dziecku w odrabianiu zadań domowych . Musi zatrudniać korepetytorów .
    Nauka przez rodzica powodowała by , że dziecko adwokata było by adwokatem
    dziecko piekarza – piekarzem : dziecko sprzątaczki – sprzątaczką

  8. CBA said

    re 7 B. dobra uwaga..! Bo czego można wymagać od niedouczonego pospólstwa.!! ps Przy okazji można wspomnieć; podróże kształcą, ale…wykształconych. ps Zresztą ludzie zapracowani, zagonieni, kto ma czas i siły, aby siedzieć z dzieckiem i pomagać w lekcjach.

  9. Anal-fabetyzm

    jest główną cechą rozwiniętego społeczeństwa w systemie kapitalistycznej demokracji. Taki system jest bowiem formą okupacji:

    https://pppolsku.wordpress.com/2016/08/07/slowni/

    okupant narzuca nie tylko pojęcia i ich rozumienie, ale także to co każdy powinien konsumować, tzn. kupować, najlepiej na kredyt tzn. płacąc lichwę. Podstawą kapitalizmu nie jest bowiem kapitał tylko lichwa.

    CIA podaje stan anal-fabetzmu w różnych krajach, n.p. w Polsce (Poland)

    https://www.cia.gov/the-world-factbook/field/literacy

    szacuje go CIA na 0,2%, CIA wie nawet ilu analfabetów można znaleźć nawet w Ghanie: 21%, ale nie wie ilu w RFN (Germany), USA czy innych tzw. rozwiniętych krajach. Z wcześniejszych publikacji Wordl Factbook CIA wiadomo jest, że dziesięć lat temu było w RFN ok. 1 % analfabetów, podobnie we Francji, w USA było anal-fabetyzm daleko wyższy, sytuacja raczej nie uległa poprawie.

    Stwierdza się, że liczba analfabetów w tzw. rozwiniętych krajach Zachodu jest co najmniej 5 razy wyższa niż w Polsce. III RP przejęła kraj wg. danych CIA z 0% analfabetów, jak widać demokracja zachodnia czyni postępy także w zakresie analfabetyzmu. Z wzrostem anal-fabetyzmu nie przypadkiem wzrosły także inne anale sprawności.

  10. Boydar said

    rozesłałem to przemówienie znajomym nauczycielom … 🙂

  11. NICK said

    Które?
    Rodzic mądry – nauczy.
    Nieuk – wytatuuje ; tatuażem.
    Jakież to powszechne.
    Smutne… .

  12. Boydar said

    „… Przemówienie to zostało wygłoszone przez autora w dniu 31 stycznia 1990 r., przyjmując nagrodę od Senatu stanu Nowy Jork, przyznając mu tytuł Nauczyciela Roku w Nowym Jorku …”

  13. Joannus said

    Aby zawładnąć światem, trzeba koniecznie całkowicie podporządkować sobie Kościół katolicki i szkoły.

    Dodam nie jat to wymyśliłem, tylko przypominam.

  14. Greg said

    Lektura obowiązkowa, albo ON, albo on.
    Zamówiłem, jestem na 150str. i nie mogę się oderwać.

    .https://www.youtube.com/watch?v=9jEPGRNW4uo

  15. Halifax said

    ad.14 – Brawo! ta ksiazka czytana w naszej rodzinie juz ponad 20 lat temu – polecam! Natomiast, co do szkoly domowej to przekonaly nas , mnie i moja zone, dwie osoby – Dr. William Marra i Dr. Alicja von Hildebrand (zona Dietricha) z ktorymi mialem okazje jesc obiad kilka razy. W efekcie wszystkie nasze dzieci poznaly szkole i system praktycznie dopiero na uniwersytecie, zona dokonala wielkiego wysilku przez 13 lat, Ale oplacalo sie! Deo Gratias!

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d blogerów lubi to: