Dziennik gajowego Maruchy

"Blogi internetowe zagrażają demokracji" – Barack Obama

  • The rainbow symbolizes the Covenant with God, not sodomy Tęcza to symbol Przymierza z Bogiem, a nie sodomii


    Prócz wstrętu budzi jeszcze we mnie gniew fałszywy i nikczemny stosunek Żydów do zagadnień narodowych. Naród ten, narzekający na szowinizm innych ludów, jest sam najbardziej szowinistycznym narodem świata. Żydzi, którzy skarżą się na brak tolerancji u innych, są najmniej tolerancyjni. Naród, który krzyczy o nienawiści, jaką budzi, sam potrafi najsilniej nienawidzić.
    Antoni Słonimski, poeta żydowski

    Dla Polaków [śmierć] to była po prostu kwestia biologiczna, naturalna... śmierć, jak śmierć... A dla Żydów to była tragedia, to było dramatyczne doświadczenie, to była metafizyka, to było spotkanie z Najwyższym
    Prof. Barbara Engelking-Boni, kierownik Centrum Badań nad Zagładą Żydów, TVN 24 "Kropka nad i " 09.02.2011

    Państwo Polskie jest opanowane od wewnątrz przez groźną, obcą strukturę, która toczy go, niczym rak, niczym demon który opętał duszę człowieka. I choć na zewnatrz jest to z pozoru ten sam człowiek, po jego czynach widzimy, że kieruje nim jakaś ukryta siła.
    Z każdym dniem rośnie liczba tych, których musisz całować w dupę, aby nie być skazanym za zbrodnię nienawiści.
    Pod tą żółto-błękitną flagą maszerowali żołnierze UPA. To są kolory naszej wolności i niezależności.
    Petro Poroszenko, wpis na Twiterze z okazji Dnia Zwycięstwa, 22 sierpnia 2014
  • Kategorie

  • Archiwum artykułów

  • Kanały RSS na FeedBucket

    Artykuły
    Komentarze
    Po wejściu na żądaną stronę dobrze jest ją odświeżyć

  • Wyszukiwarka artykułów

  • Najnowsze komentarze

    Boydar o Pół litra do obiadu
    Sarmata o Populizm i Socjalizm
    Szarak o 10 postaw toksycznych osó…
    Boydar o 10 postaw toksycznych osó…
    Szarak o 10 postaw toksycznych osó…
    Boydar o Komunikacja drzew, czyli jak r…
    Szarak o Prof. Nalaskowski: „Bardziej c…
    Anucha o Wolne tematy (46 – …
    Boydar o 10 postaw toksycznych osó…
    Boydar o Czy „katolicki syjonizm” trafi…
    Boydar o Księżniczki i Piotrusie Pany,…
    Sarmata o Prof. Nalaskowski: „Bardziej c…
    Szarak o 10 postaw toksycznych osó…
    Wandaluzja.pl o Wolne tematy (46 – …
    lewarek.pl o Prof. Nalaskowski: „Bardziej c…
  • Najnowsze artykuły

  • Najpopularniejsze wpisy

  • Wprowadź swój adres email

    Dołącz do 493 obserwujących.

Prawda o Wielkiej Żydowskiej Rewolucji Październikowej w Rosji

Posted by Marucha w dniu 2016-05-23 (Poniedziałek)

 

Świetnie udokumentowana i logicznie napisana przez Eugeniusza Kościeszę analiza żydowskiej wielkiej rewolucji październikowej z jednym nieprawdziwym wyjątkiem we wprowadzeniu Autora, że „z tych korzeni wyrasta bezpośrednio totalitarny system władzy Putina”.

Obecny system w Rosji nazwany został totalitarnym – właśnie przez faktycznie totalitarny żydowski Zachód dla odwrócenia uwagi od ogromnej ilości faktów potwierdzających to w Europie i Ameryce Północnej.

Marszałek Wiktor Kulikow – szef tajnej organizacji złożonej z samych Rosjan i założonej przez marszałka Żukowa, na pewno nie doradzałby Władimirowi Putinowi, gdyby to była kontynuacja żydowskich rządów. Także sam prezydent Putin nie wziąłby na doradcę prawą rękę Żukowa, który wybił w Moskwie co do jednego 4000 ludzi w 2 garnizonach NKWD złożonych z samych Żydów, w tym samym czasie, gdy Żukow zastrzelił Berię na posiedzeniu Biura Politycznego KPZR.

To że chazarożydowska V Kolumna ma w dalszym ciągu w Rosji duże wpływy jest faktem, ale nie są to wpływy obecnie decydujące, tak jak było do tej pory – w większym lub mniejszym stopniu – od czasu rewolucji w 1917 r.

Polecamy więc na linku tekst wyjaśniający to, oraz komplementarny i uzupełniający do poniższej ciekawej analizy:
>http://www.klubinteligencjipolskiej.pl/2015/08/uszkujnik-paradoksy-historii-tajna-historia-rosji-europy-i-swiata/.

Dla pełniejszego obrazu polecamy następny tekst pt. „Plan podziału świata na 16 państw – a mit drugiej wojny światowej” oparty dokumencie – na mapie z 1941 r. (mapa Maurycego Gomberga – Żyda z pochodzenia) z biblioteki Kongresu Amerykańskiego. Łączna analiza tego tekstu z poniższym i załączonym na powyższym linku, da „obraz” zupełnie inny na: rolę Stalina i Hitlera, którzy pokrzyżowali te plany stworzenia światowego gułagu. Niestety, historia znana jest mało prawdziwa, a historia prawdziwa jest mało znana, ponieważ jest celowo fałszowana, im dalej od wydarzeń tym więcej!

Redakcja KIP

Oryginalny tytuł: Prawda o tzw. „Wielkiej Rewolucji Październikowej”

Część I

Jak doszła i jak naprawdę odbyła się tzw. „Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa” ?
W okresie, gdy Europa, a w tym szczególnie Polska, oraz Środkowy Wschód są rozgrywane za pomocą zewnętrznie inspirowanego tzw. konfliktu ukraińsko –rosyjskiego, aby zrozumieć z jaką niby anty-rosyjską, a faktycznie anty-polską polityczną grą toczoną ze współudziałem Warszawki i pokrętną dezinformacją mamy do czynienia choćby ze strony polskojęzycznych mediów, warto wrócić do faktycznego pochodzenia obecnej kremlowskiej władzy.

Do korzeni, z których wyrasta bezpośrednio obecny totalitarny system władzy Putina [zob. uwagę redakcji u samej góry – admin]. Władzy sprawowanej od blisko wieku nie tylko nad Rosją i nie tylko nad Rosjanami. Władzy, jak się okazuje nie pochodzącej ani z rosyjskiego nadania i w swej blisko stuletniej, czekistowskiej de facto ciągłości, bynajmniej… nie rosyjskiej, za to w istocie swych działań zawsze traktującej samych nawet Rosjan wyłącznie jako niewolników lub mięso armatnie!

Wbrew obiegowej ,celowo lansowanej przez wszelkie lewactwo wersji historii tzw. „Wielkiej Rewolucji Październikowej”, to nie Lenin, ale rosyjskojęzyczny Żyd Parvus, był pierwszym „rosyjskim” rewolucjonistą – zarówno bezpośrednim inspiratorem i nadzorcą przeprowadzającym przewrót bolszewicki w Rosji. Również on wynalazł „patent” nadania pozorów legalizacji władzy uzurpatorów z pomocą tzw. Rad delegatów robotniczych.

W kilka miesięcy po wybuchu wojny 1914 r. Gelfond-Parvus poprosił o audiencję u ambasadora niemieckiego w Konstantynopolu, deklarując się jako „socjalista” i jednocześnie „niemiecki patriota”, gotów świadczyć swe usługi. Po tym został przyjęty w Berlinie przez wysokiego urzędnika Niemieckiego Sztabu Generalnego, Riezlera.

Wkrótce poprzez niemieckiego ambasadora w Kopenhadze, Gelfond vel Pavrus przedstawił na piśmie rzekomo swój plan dotyczący rewolucji w Rosji. Zakładał on między innymi: sparaliżowanie rosyjskich transportów kierowanych w stronę frontu, ożywienie separatyzmów narodowych na Ukrainie i Kaukazie, zainicjowanie tworzenia komitetów rewolucyjnych i dostarczenie środków umożliwiających zarówno podjęcie kontaktów ze środowiskami rewolucyjnymi Odessy i Nikołajewa jak też pomoc socjaldemokratów i rewolucjonistów z takich krajów jak Szwajcaria, Włochy, Dania i Szwecja.

Jak podsumował niemiecki ambasador w Kopenhadze: „Gelfond oceniał, że potrzeba około 20 milionów rubli, aby zorganizować całkowicie rewolucję w Rosji.” ([3] str. 85-86). Plan został zaakceptowany i w marcu 1915 roku Pavrus- Gelfond otrzymał od bankierów rezydujących w Niemczech pierwszą kwotę 500 000 marek, żądając by koszty następnych pożyczek nadal obciążały rząd niemiecki.

Drugi co do znaczenia w hierarchii przewrotu bolszewickiego „rosyjski” rewolucjonista, najemnik -„rewolucjonista”, kolejny Żyd Lejba Bronstein vel Lew Trocki miał dobre powiązania z międzynarodowymi bankierami poprzez swego krewniaka Abrahama Givatovzo, który za czasów carskich udawał antybolszewika. Przed wybuchem rewolucji bolszewickiej zarządzał on bankiem syberyjskim.

Trocki rozumiał się z Parvusem znakomicie. Nie tylko obaj Żydzi, ale jak się okaże mieli tych samych sponsorów swojego rewolucjonizmu. Dodatkowo, łączyła ich obu nienawiść do Rosji i Rosjan oraz przesadne podkreślanie roli dziejowej Niemiec. To właśnie stamtąd miała ich zdaniem wyjść ta rewolucja, która ogarnie cały świat.

Rosja już wielokrotnie udowodniła, że jest skrajnie kontrrewolucyjna. Z drugiej strony jest politycznie słaba. Jej polityczną słabość braku społecznego zaplecza można wykorzystać do dokonania przewrotu, w wyniku którego dobrze zorganizowana i bezwzględna grupa ludzi zapanuje nad wschodnimi Słowianami, którzy zdaniem onych „rewolucjonistów” nadają się co najwyżej na nawóz historii.

Z góry (całkowicie logicznie) przewidywano, że określona mniejszość, a udająca jedynie reprezentanta większości [„bolsze” – ros. większość, stąd ICH nazwanie się Bolszewikami] władza rewolucyjna w tym wielkim kraju będzie mogła się utrzymać i osiągnąć swoje cele wyłącznie przy pomocy znaczącego wsparcia finansowego zza granicy oraz równoczesnego bezwzględnego spacyfikowania i zastraszenia ogółu ludności.

Po uzyskaniu aprobaty niemieckiego ministerstwa spraw zagranicznych dla swojego planu, Żyd Parvus wyposażony w milion marek, udał się (w maju 1915) do Zurychu, odwiedzić kałmuckiego Żyda Haima Goldmana vel Władimir Uljanow vel Lenin. Zaproponował onemu Leninowi wielkie, niemieckie pieniądze. Zdawał sobie sprawę, że byłoby mu bardzo trudno znaleźć jakiegokolwiek autentycznie rosyjskiego emigranta z Rosji, który zgodziłby się oddać na usługi wroga Ojczyzny.

„Internacjonalne’ pochodzenie, bezgraniczna ambicja Lenina i jego pogarda dla ludzi czyniły go idealnym kandydatem na najważniejszego agenta wszystkich czasów. Lenin zgodził się współpracować z „niemieckimi imperialistami”, ale wyłącznie pod warunkiem, że zostanie to zachowane w tajemnicy.

Lenin i kilkudziesięciu innych emigrantów-bolszewików otrzymało możliwość wykonania swoich planów dzięki obaleniu cara i Niemcom, którzy teraz postanowili przerzucić ich do Rosji ze Szwajcarii przez własne terytorium, Bałtyk i neutralną Szwecję. Bolszewicy wsiedli w Zurychu do specjalnego pociągu podstawionego przez Niemców. Osobnym, zaplombowanym wagonem jechał nim sam Lenin wraz z żoną i kochanką oraz 27 innych osób, przeważnie narodowości żydowskiej.

Po drodze pociąg zatrzymał się w pobliżu Berlina, gdzie Ulianow- Lenin. otrzymał od Parvusa i przedstawicieli niemieckiej Wielkiej Kwatery Głównej wytyczne do swoich tez kwietniowych (precz z wojną, ziemia dla chłopów, fabryki dla robotników) oraz fundusze na rozpoczęcie akcji wywrotowej.

Tylko co, Lenin i spółka znaleźli się w Piotrogrodzie, Parvus zażądał od Niemców 15 milionów rubli w złocie na propagandę bolszewicką. Zażądał i otrzymał! Za te pieniądze bolszewicy kupili najnowocześniejsze maszyny drukarskie; ich prasa ukazywała się w największych nakładach. Użyto ich również do innych celów; przekupywania proletariatu stolicy oraz niektórych innych miast. Za jeden dzień strajku, demonstracji i rozrzucania ulotek płacono 10-70 rubli, czyli więcej niż można było zarobić uczciwie pracując w fabryce. Stawka za wzięcie udziału w strzelaninie była naturalnie znacznie wyższa – 120 do 140 rubli. [16]

Odtąd Lenin poprzez Gelfonda-Parvusa otrzymywał od Niemców stałe wpłaty. Po pierwszym nieudanym zamachu stanu w lipcu 1917 r. , po którego próbie Lenin ukrywał się na przedmieściach Piotrogrodu, a potem przy granicy fińskiej, Rząd Tymczasowy opublikował wiele z tych przechwyconych listów, oskarżając go, że otrzymał „niemieckie pieniądze”. Jak pisze Pierre de Villemarest ([3] str. 91):

„Ten Lenin z lata 1917 roku, po swej pierwszej porażce, jest bardzo różny od swej legendy. Drżący ze strachu, zgolił brodę i niezręcznymi liścikami groził swoim oskarżycielom. Nie jest człowiekiem do walki na barykadach. To dobre dla proletariatu. Jego „geniusz” jest tylko sprytem zmieniającym na taktykę i strategię machinacje i ambicje zasłaniające się doktryną – pretekstem. Rewolucja jego i towarzyszy zawdzięcza wszystko imperialistom i kapitalistom …”

Mimo chwilowych trudności nadal nie brakuje mu środków finansowych z za granicy. I tak przykładowo w grudniu 1917 roku uszczuplone konta Lenina i Trockiego zostają wzbogacone o 15 milionów marek, a „niemieckie pieniądze” będą płynąć ciągle do Petersburga i Moskwy aż do lata 1918 roku ([3] str. 91). O tym jak Niemiecki Sztab Generalny i Bank Rzeszy troszczyli się w tym okresie o bolszewików świadczyć może chociażby treść kilku przykładowych dokumentów przedstawionych poniżej ([13] str. 8) i [17]:

Polecenie Banku Rzeszy z dnia 2 marca 1917 r. do reprezentantów wszystkich niemieckich banków w Szwecji:

„Podajemy niniejszym do wiadomości, że drogą przez Finlandię przyjdą żądania pieniędzy na cele propagandy pokojowej w Rosji. Wyjdą one od osób następujących: Lenin, Zinowiew, Kamieniew, Trocki, Sumenson, Kozłowski, Kołłontaj i Merkalin, dla których otwarto rachunki z naszym poleceniem nr 275, w agencjach prywatnych przedsiębiorstw niemieckich w Szwecji, Norwegii i Szwajcarii. Wszystkie te żądania powinny mieć jeden z następujących podpisów: Distrachu lub Milkenberg. Żądanie zaopatrzone jednym z tych podpisów, winno być spełnione bez zwłoki.

Niemieckie Biuro Wywiadowcze
w sprawie składu Komitetu Wykonawczego Sowietów: 12 stycznia 1918 r.

Do Komisarza Spraw Zagranicznych

Na polecenie miejscowego oddziału Niemieckiego Sztabu Generalnego, oddział wykonawczy podał nazwiska i charakterystyki głównych kandydatów do ponownego wyboru na członków do Centralnego Komitetu Wykonawczego. Sztab Generalny poleca nam domagać się ponownego wyboru następujących osób: Trocki, Lenin, Zinowiew, Kamieniew, Joffe, Swierdłow, Łunaczarski, Kołłontaj, Fabricius, Martow, Stiekłow, Goldman, Frunze, Lander, Milk, Preobrażeński, Sollers, Studer, Goldberg, Afanasow, Wołodarski, Raskolnikow, Stuchka, Peters i Neubut. Proszę poinformować przewodniczącego Rady, o życzeniu Sztabu Generalnego.

Naczelnik Biura: Agasfer (pseudonim mjr Luberta) Adiutant: Heinrich.

Bank Rzeszy nr 2 (bardzo poufne!)
8 stycznia 1918 r.
Do Komisarza Ludowego Spraw Zagranicznych

Otrzymałem dzisiaj wiadomość ze Sztokholmu, że przesłano 50 milionów rubli w złocie do dyspozycji przedstawicieli Komisarzy Ludowych. Kredytu tego udzielono rządowi rosyjskiemu w tym celu, by pokryć koszty utrzymania Czerwonych Gwardii i agitatorów w kraju. Rząd cesarski uważa za rzecz odpowiednią przypomnienie Radzie Komisarzy Ludowych, konieczność wzmożenia jej propagandy w kraju, gdyż wrogie dla obecnego rządu stanowisko w południowej Rosji i Syberii, niepokoi rząd cesarski. Jest bardzo ważnym, by wszędzie wysyłać doświadczonych ludzi w celu umocnienia jednolitego rządu.
Przedstawiciel Banku Rzeszy: G. von Schanz

Prawdziwy przebieg „Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej” ?

Nie wiemy dokładnie, kiedy Lenin przekradł się do Piotrogrodu, chyba gdzieś w pierwszej połowie października. Żył nadal w ukryciu, w dzielnicy Wyborskiej. Ujawnił się na dwa dni przed przewrotem. „Sytuacja jest jasna: albo dyktatura Korniłowa, albo dyktatura proletariatu i najuboższych warstw chłopstwa” – dowodził gniewnie 26 października na zebraniu KC, zrywając ze złości z głowy maskującą go perukę.

Tymczasem Bolszewicy pod hasłem obrony demokracji, na pozór pragnąc chronić rząd, w oparciu o wspomnianych osobników uzupełnionych o przedstawicieli także innych mniejszości narodowych, zwolnionych jeńców niemieckich, najbardziej zdemoralizowanych żołnierzy i marynarzy oraz pospolitych przestępców utworzyli Gwardię Czerwoną. Owe zbroje formacje od początku swego istnienia stosując bandycki proceder dawały się mocno we znaki rosyjskiej ludności stolicy , bezkarnie rabując, gwałcąc i mordując w dzień i w nocy. [16]

Ówczesne nastroje w Piotrogrodzie były skrajnie rozgorączkowane dzięki bolszewickiej spreparowanej przez Trockiego bandyckiej retoryce: „Masz, burżuju, dwa płaszcze? Oddaj jeden marznącemu na froncie żołnierzowi! Masz ciepłe buty? Siedź w domu, twoich butów potrzebuje robotnik. ”

Straszliwa bieda, listopadowy chłód i głód sprawiały, że słuchające go zahipnotyzowane tłumy podnosiły w ekstazie ręce do góry i przysięgały bronić sprawy robotników i chłopów.” Tak rodziła się „proletariacka sprawiedliwość” niszcząca narodową solidarność Rosjan wobec nowych uzurpatorów: zabrać bez odszkodowania tym, którzy mają, pod pretekstem, aby rzekomo potem oddać tym, którzy tego nie mają.

W tych dniach ogłoszono zwołanie II Zjazdu Rad, ale Lenina już nie interesowało, czy bolszewicy będą mieć na tym zjeździe przewagę. „Trzeba zagarnąć władzę” – powtarzał- „a o zjeździe pogadamy potem” – cytuje jego słowa Pipes. Wielu nadal było przeciw puczowi: Mojsiej Uricki twierdził, że 40 tys. karabinów w rękach Czerwonej Gwardii nie wystarczy. Nadal przeciwni rewolcie byli też Kamieniew i Zinowjew.

Taktyka Lenina polegała na sprowokowaniu rządu, oskarżeniu go o wywołanie ruchu mas i tym wiarygodniejszego przejęcia władzy. I to mu się udało głównie dzięki niezwykle pasywnej, iście kolaboracyjnej wobec bolszewików postawie premiera rządu tymczasowego Adlera-Kierenskiego.

Rosyjski Rząd Tymczasowy jako wspólnik bolszewików

Na początku marca 1917 roku rosyjski Rząd Tymczasowy Kiereńskiego – Adlera kazał zwolnić z internowania na Syberii, Stalina i Kamieniewa-Rosenfelda. Przybyli oni do Petersburga 12 marca , Lenin – 3 kwietnia ze Szwajcarii przez Niemcy, zaś Trocki z uwagi na czasowe internowanie w kanadyjskim Halifax, na początku maja ([3] str. 96). Nie było to przypadkowe, gdyż jedną z pierwszych decyzji Rządu Tymczasowego było zezwolenie na powrót z zesłania wszystkich więźniów politycznych z Syberii i wygnańców z zagranicy.

To z pozoru dziwne działanie rządu Kiereńskiego – Adlera wynikało najprawdopodobniej z tego, że realizował on jedynie powierzone mu wcześniej zadanie, polegające na doprowadzeniu Rosji do stanu rewolucyjnego wrzenia. Wedle opinii Grigorija Aronsona rewolucja lutowa w Rosji była bowiem dziełem rosyjskich lóż masońskich afiliowanych do „Wielkiego Wschodu Francji”, co po latach potwierdził również sam Kiereński. Co więcej zdaniem Aronsona wszyscy członkowie Rządu Tymczasowego byli masonami ([9] str. 6).

W wyniku tej tragicznej w skutkach dla Rosji decyzji, z Syberii sprowadzono 80 000 ludzi, zaś ze Szwajcarii, Francji, Skandynawii, USA, Argentyny i innych krajów dalsze 10 000. W sumie w okresie od kwietnia do lipca 1917 r. przybyło do Rosji, głównie Piotrogrodu 90 000 bolszewickich bojówkarzy i najemników.

Jak pisze Frank L. Britton ([8] str. 43): „Te 90 000 uchodźców stanowiło serce zbliżającej się bolszewickiej rewolucji. Prawie wszyscy byli zawodowymi rewolucjonistami i z nielicznymi wyjątkami byli również Żydami. Stalin Swierdłow i Zinowiew byli między zesłańcami z Syberii, Lenin, Martow, Radek i Kamieniew powrócili ze Szwajcarii. Trocki powrócił z setką swoich żydowskich współbraci z East Side’u w Nowym Jorku.”

Wszyscy oni byli przyszłą kadrą drugiej rewolucji, a raczej nazywając rzecz po imieniu – agenturalnego przewrotu.

Tak więc dzięki różnym zakulisowym działaniom, niemal w jednym czasie różne grupy zawodowych najemników- rewolucjonistów zostały przerzucone do Petersburga celem rozpoczęcia i pokierowania przebiegiem wcześniej zaplanowanej, (jak się okaże, nie tylko) przez Niemiecki Sztab Generalny rewolucji. [17]

Także przebieg dalszych wydarzeń roku 1917 wskazuje na w najlepszym wypadku skandaliczną, o ile nawet nie celową „nieudolność” Kiereńskiego- Adlera i jego ludzi.
I tak np. Premier rządu rosyjskiego Adler vel Kierenski 18 września skasował Departament Kontrwywiadu Politycznego, co odcięło funkcjonariuszy jego rządu skutecznie od wiedzy o planach bolszewików [16].

Z kolei, kiedy w lipcu 1917, po nieudanej próbie przewrotu w stolicy, stłumionej przez Kozaków, wyszły na jaw pierwsze świadectwa współpracy Lenina i jego towarzyszy z nieprzyjacielem, pozwolono zbiec Leninowi, a z resztą bolszewickiego KC cackano się jak z królewiczami. A przecież, w czasie wojny za współdziałanie z wrogiem nawet w najbardziej cywilizowanych krajach jest tylko jedna kara – kara śmierci! [16].

W rzeczywistości pucz zaczął się pięć dni wcześniej niż zmitologizowany później szturm 6 listopada na Pałac Zimowy i przybrał rzeczywiście charakter zorganizowanego zbrojnego dywersyjnego działania. Najpierw czerwonogwardyjscy najemnicy poprzecinali łącza telegraficzne i telefoniczne rządu ze sztabem wojskowym. Następnie utworzony Komitet Wojskowo-Rewolucyjny, zdominowany przez Żydów-bolszewików, przejmował i podporządkował sobie bez oporu wszelkie instytucje rządowe i budynki.

Bolszewickie oddziały zajmowały strategiczne punkty bez jednego wystrzału. Nie było to trudne: Z owych dalszych jakby celowych „zaniedbań” rządu Adlera – Kiereńskiego można by utkać cały dywan nonsensów. Ośrodki władzy nie miały nawet ochrony i straży: do Sztabu Armii w Pałacu Inżynierskim bolszewicy po prostu weszli i zajęli miejsca, natomiast ci, co siedzieli, wstali i wyszli – jak pisze Pipes: Sztab nie miał nawet warty, z ulicy wchodził kto chciał.

Rozpuszczonych przez Rząd Tymczasowy 15 tys. Wojskowych rosyjskiego garnizonu w Piotrogrodzie pozostawało bez żadnego przydziału, nie zdając sobie nawet sprawy z tego, co się dzieje, a siły młodzieży junkierskiej i żołnierek z kobiecego batalionu chroniące siedzibę rządu w Pałacu Zimowym, były dalece niewystarczające. Dla jego ochrony nie ściągnięto nawet ówczesnej wuderwaffe-karabinów maszynowych.[20]

Skutkiem tych dziwacznych „zaniedbań” Adlera – Kiereńskiego, w czasie dokonywanego zamachu stanu naprzeciw kilkutysięcznej grupie marynarzy kronsztadzkich i czerwonogwardzistów do obrony siedziby rządu – Pałacu Zimowego – stanęła jedynie 140-osobowa grupa ochotniczek Batalionu kobiecego, oraz junkrów (kilkunastoletnich elewów).[20]

Zresztą, tak też się jakoś dziwnie złożyło, że w przeddzień tzw. szturmu na Pałac Zimowy Adler vel Kiereński po prostu opuścił swój rząd i czmychnął samochodem wypożyczonym z ambasady amerykańskiej!

Słynny według już później spreparowanej żydobolszewickiej legendy szturm z 6 na 7 listopada 1917 r. na Pałac Zimowy został okrzyczany datą rozpoczęcia „Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej”.

W dniu 6 listopada w rękach rządu pozostał już tylko Pałac Zimowy. Tego dnia usiłowało zdobyć 5000 czerwonogwardzistów i marynarzy kronsztadzkich. Szturm od razu się załamał, gdy wreszcie napotkali jakikolwiek zorganizowany zbrojny opór natrafiając na karabinowy ostrzał junkrów i żołnierek Kobiecego batalionu.

O 18.30 Komitet Wojskowo-Rewolucyjny dał więc rządowi ultimatum: albo Pałac Zimowy zostanie ostrzelany przez krążownik „Aurora” i z Twierdzy Pietropawłowskiej, albo się podda. Nie wszyscy ministrowie nie chcieli się poddać: póki co spodziewali się odsieczy Kozaków i Kiereńskiego. Zapadał zmrok, ale odsiecz dla rządu nadal nie nadciągała. Przekupieni niemieckim złotem Kozacy odeszli spod Carskiego Sioła, a Kiereński wcześniej zdezerterował uchodząc z Piotrogrodu.

W całej bezkresnej niemal Rosji tylko 140 –osobowa grupa ochotniczek Batalionu Śmierci z garstką kilkunastoletnich elewów (junkrów) pozostała w obronie Rosyjskiego Rządu. Był to dywersyjny „wyczyn” administracji Kiereńskiego z jaką skalą rozkładu państwa może się jedynie równać jedynie działalność PO-jebańców bandy ryżawego folksdojcza w Polsce blisko sto lat później!

I finalnie obyło się nawet bez szturmu na Pałac Zimowy, wbrew temu jak to przedstawia dotąd żydolewacka propaganda bazująca na filmie Sergiusza Eisensteina. Przy drugiej próbie przejęcia siedziby rządu, bez nadejścia obiecanej pomocy już mało kto z obrończyń i małoletnich obrońców strzelał. „Aurora”, będąca w 1917 r jedynie okrętem pomocniczym floty wojennej Rosji nie miała nawet ostrej amunicji. Oddała jednak salwę na postrach ślepymi nabojami.

Tuż po północy 7 listopada po krótkiej i bezładnej strzelaninie między nielicznymi obrońcami a oblegającymi, ci drudzy nie napotykając już zorganizowanego oporu wkroczyli do Pałacu zimowego. Czerwonogwardziści i marynarze po prostu wchodzili oknami i przez otwarte drzwi. Doszło do czerwonogwardyjskich gwałtów i mordów kobiet obrończyń [20] .

Dowodzący akcją opanowania siedziby rządu tow. Antonow – Owsiejenko wszedł sam, z rewolwerem w kaburze do pokoju, w którym obradował rząd i zawołał: „Towarzysze! Nie obawiajcie się! Nasi i wasi już się dogadali”.

Przejmujący władzę i oddający ją, Żydzi byli sami między sobą. Odtąd też niezależnie od wszelkich odwilży i pierestrojek władza nad Rosją pozostaje niezmiennie w ICH rękach! Przedstawiciele z innych, nie żydowskich partii, czyli tych nie mających w nazwie socjaldemokracji bądź socjalizmu zostali usunięci z Rządu Tymczasowego już w maju 1917.

Ministrowie obalonego przewrotem rządu Adlera-Kiereńskiego, odprowadzeni do Twierdzy Pietropawłowskiej przez zdyscyplinowany batalion szturmowy Finów na żołdzie niemieckim, zostali zwolnieni po tygodniu, a potem przez kolejne długie lata sprawowali zaszczytne i dobrze płatne stanowiska państwowe w Moskwie i Leningradzie.[16]

Cena przewrotu październikowego była niewygórowana: 5 zabitych i kilku rannych. Lenin powie niebawem, że rozpoczęcie rewolucji światowej znaczyło tyle, co podnieść piórko. Straszliwe było to piórko. Skutkiem puczu przypominającego farsę, Rosja, a za nią i inne narody i państwa znalazły się w najbardziej dotąd zbrodniczym uścisku totalitarnego systemu.

Terror wielkiej rewolucji (anty)francuskiej miał być niczym w porównaniu z tym, co miano zgotować słowiańskim „podludziom”, aby ich zmusić do katorżniczego wysiłku w celu dostarczenia środków do wywołania rewolucji światowej. Jak mawiał Trocki: „Niech zginie nawet 3/4 ludności Rosji, jeśli za tę cenę uda się wywołać rewolucję światową. Ja jestem bolszewikiem i dlatego pluję na Rosję!

Tak jak sam przewrót tak i władzę komunistyczną w Rosji po jego przeprowadzeniu całkowicie zdominowali Żydzi: szefostwo policji politycznej tzw. CzeKi objął udający polskiego szlachcica Żyd Selman Rufin vel Feliks Dzierżyński, polityką wewnętrzną w bolszewickim państwie zajął się Jankiel-Swierdlow, armią Bronstein Trocki, wymiarem „sprawiedliwości” Steinberg, ideologię i propgandę reprezentował Goldenbach-Riazanow, a walką z religią kierował Gubelman – Jaroslawski.

Po przejęciu władzy przez Bolszewików w Piotrogrodzie , z wielkim pospiechem do Brześcia Litewskiego udali się Żydzi: Trocki, Joffe, Karakhain i Rosenfeld -Kamieniew, aby wywiązać się z uprzednio podjętych wobec niemieckiego sponsora zobowiązań. W imieniu Rosji podpisali 3 marca pokój z Niemcami[18]

Na mocy ustaleń tego traktatu pokojowego Żydzi ci oddali Niemcom we władanie wszystkie obszary na zachód od etnicznej granicy Rosji właściwej: Finlandię, Łotwę, Estonię ,Litwę Białoruś, Ukrainę, dawnego Królestwa Polskiego. Odtąd utworzona z czerwonogwardzistów Armia Czerwona i CzeKa mogły przystąpić do zbrodniczej pacyfikacji pozostałych obszarów etnicznej Rosji. Niemcy zaś mogli przerzucić swoje 50 dywizji z frontu wschodniego na zachodni, dla ostatecznej rozprawy z pozostałymi państwami Ententy i Stanami Zjednoczonymi

Jednak jak się okazuje banki znajdujące się na terenie Niemiec stanowiły tylko jedno ze źródeł potężnych zasobów gotówki przekazywanej przez międzynarodową finansjerę na rzecz przeprowadzenia żydobolszewickiego przewrotu w Rosji .

Część II

Prawdziwi organizatorzy tzw. „Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej” – główni planiści i sponsorzy przewrotu bolszewickiego

Problem finansowania różnych nowożytnych „rewolucji” i „demokracji” jest rzeczą dość ciekawą i w przypadku powodzenia takiej akcji, ujawnia się tą czy inną drogą dopiero po pewnym dłuższym czasie. W momencie, kiedy to się dzieje, objęte jest ścisłą tajemnicą i dezinformacją. I też ma się sprawa z ową „Rewolucją Październikową”.

I tak np. wg nadal funkcjonującej lewackiej propagandy: w 1917 roku w Rosji miały miejsce dwie rewolucje. Jedna lutowa, kiedy to siły demokratyczne odsunęły od władzy cara i utworzyły Rząd Tymczasowy i druga rewolucja bolszewicka w październiku 1917 roku. Owa lewako-internacjonalna propaganda przedstawia „rewolucję październikową” 1917 roku wyłącznie jako wynik oddolnego, zbiorowego wysiłku proletariatu, uciskanego i wyzyskiwanego przez klasy rządzące. Wszystko to miało się dziać w sposób spontaniczny, jedynie dzięki entuzjazmowi i zaangażowaniu „klas pracujących” oraz talentowi takich „wodzów” jak Lenin-Uljanow czy Trocki-Bronstein.

Sama też „rewolucja październikowa” określana jest często mianem „rosyjskiej” dla podkreślenia tego, iż rzekomo była ona dziełem Rosjan, czy też wręcz „prostym wynikiem całej historii Rosji”. Jak się jednak okazuje w świetle zebranych przez kolejne dziesięciolecia faktów Wielka Rosyjska Rewolucja Październikowa, nie była ani Wielką {co ukazano w poprzedniej części}, ani „rosyjską”, ani też „proletariacką”, ani nawet październikową, ale całkowicie zagraniczną dywersją! [17]

Faktycznie ów listopadowy przewrót bolszewicki, o czym już wspomniano był dywersyjną akcją bezpośrednio przeprowadzoną przez niemiecki wywiad w oparciu o żydowskich dywersantów i sfinansowany z niemieckich funduszy. Niemieckiemu dowództwu wojskowemu zależało, żeby przez ową „rosyjską rewolucję” złamać rosyjską armię, a siły własnej uwikłanej dotąd wojną z Rosją armii wschodniej, móc przerzucić do Francji, z jej wsparciem pobić Aliantów i zakończyć wojnę światową zwycięstwem Niemiec. To za sprawą ich działań i zaangażowanych niemieckich środków Lenin i Trocki ze swymi najemnikami mogli dotrzeć do Piotrogrodu. [19]… legalnie m.in przez terytorium cesarskich Niemiec!

Przy braku społecznego poparcia, w tym także większości tzw. „proletariatu”, a mając poparcie jedynie wśród rosyjskich dezerterów i kryminalistów, finansowanie przewrotu i utrzymania tak przejętej władzy przez rosyjskojęzycznych Żydów wymagało ogromnych sum. Jednak 11 listopada 1918 r dotychczasowy organizator i sponsor przewrotu Niemcy podpisały zawieszenie broni przegrywając wojnę. Wraz z tym skończyło się przynajmniej czasowo, niemieckie finansowanie bolszewików.

Skąd więc Lenin i jego terrorystyczna banda miała dalsze fundusze zapewniające jej przetrwanie już po wypadnięciu Niemiec z rozgrywki o władzę nad Rosją? Otóż okazuje się ze Lenin i Trocki byli finansowani nie tylko przez wielki kapitał niemiecki, ale co może być zaskakujące przede wszystkim przez wielki kapitał amerykański, a ściślej przez związane z FED (Bank Rezerw Federalnych) żydowskie korporacje finansowe z USA! [19]

Wall Street i rewolucja bolszewicka w Rosji

Faktycznym celem tej tzw. „rewolucji” ,a nazywając po imieniu przewrotu bolszewickiego ,nie była wcale poprawa bytu narodów Rosji, a wręcz przeciwnie ich destrukcja i ograbienie, zaś przebieg tej rewolucji był stale kontrolowany i finansowany z zewnątrz. Owszem, jej przywódcy zawodowi najemnicy-rewolucjoniści przeważnie Żydzi , wykorzystali niezadowolenie i ciężkie położenie społeczeństwa rosyjskiego będące w duże mierze wynikiem wojny, ale uczynili oni to nie dla realizacji deklarowanych w swej propagandzie celów (kłamstwo ideologii komunizmu i całego światowego lewactwa ), ale wyłącznie na rzecz przechwycenia całości władzy nad Rosją, jej zasobami oraz bogactwami jej ludności na rzecz interesu ściśle określonej etnicznej mniejszości, której przedstawiciele nie tylko dokonali, ale i sfinansowali nie tylko cały przewrót, lecz także wielopokoleniowe utrwalenie jego skutków.[17] Ale po kolei…

Bank Rezerw Federalnych i Rada Stosunków Zagranicznych

Złożona z masonów Izba Rothschilda postanowiła podzielić Stany Zjednoczone na dwa obozy jednakowo silne, które walcząc ze sobą wejdą w finansową zależność od owych międzynarodowych bankierów. To amerykańska żydomasoneria zakulisowymi działaniami doprowadziła Stany Zjednoczone do Wojny Secesyjnej. Nasłani przez Rothschilda emisariusze, działając w obu zwalczających się obozach, stworzyli tak silne antagonizmy, iż nie mogło już obyć się bez wojny.

Północ była finansowana wysokooprocentowanymi kredytami przez Rothschildów za pośrednictwem ich agenta Augusta Belmota, a Południe w ten sam sposób finansowo wspierali spokrewnieni z Rothschildami Erlangowie. A chodziło w tym o to, co swego czasu, Meyer Amschel Rothschild miał powiedzieć do braci masonów: „Dajcie mi możność emitowania i kontrolowania pieniędzy poszczególnych państw, to nie będę dbało to, kto ustanawia prawa”. Jego następcy musieli te słowa nie tylko dobrze zapamiętać ,ale wcielić w życie!

Toteż gdy wkrótce po zakończeniu Wojny Secesyjnej, do Nowego Jorku przybył syn rabina z Frankfurtu Jakub H. Schiff, Rothschild polecił mu przejąć kontrolę nad zadłużonym wobec NICH wskutek wojny domowej amerykańskim systemem pieniężnym. Miał on lokować swoich ludzi w rządzie federalnym i w rządach stanowych, organizować zwalczający chrześcijaństwo ruch ateistyczny, a przede wszystkim antagonizować obywateli, szczególnie białych i czarnych. Jakub H. Schiff ożenił się z córką Loeba – Teresą – przez co stał się współpartnerem spółki bankierskiej Kuhn, Loeb & Co. Kuhn i Loeb byli emigrantami z żydowskich gett w Niemczech. Do USA przybyli w połowie lat czterdziestych dziewiętnastego stulecia. Natomiast w 1902 roku do USA przybyli Paweł i Felix Warburgowie.

Ich brat Max Warburg pozostał we Frankfurcie, aby nie tylko zarządzać rodzinnym bankiem ale i kierować tajną niemiecką policją. To on jest głównym ogniwem łączącym finansjerę Wall Street z wywiadem niemieckim, a wreszcie z Parvusem i z Trockim w organizacji przewrotu bolszewickiego.

Paweł Warburg ożenił sie z córką Salomona Loeba – Niną, a Felix wybrał sobie za żonę córkę Jakuba H. Schiffa – Fredę. Dzięki tym małżeństwom i pieniądzom Rothschilda spółka Kuhn, Loeb & Co. stała się dominująca w całym państwie i poczęła w sposób nieformalny ,ale kluczowy wpływać na politykę Stanów Zjednoczonych, a tym samym i losy świata.[18]

Działając wg wytycznych M.A. Rothschilda Jeszcze przed Wielką Wojną, o której planowanym wybuchu wiedziała w 1913 r. jedynie masoneria, w tymże roku kongresman Aldreich, wniósł do kongresu Stanów Zjednoczonych projekt aktu rezerwy federalnej – jak to się nazywał projekt zawładnięcia walutą państwową USA przez żydowskie korporacje finansowe. Akt ten stworzył nowy, będący własnością prywatną bank centralny, przyznając mu zupełną kontrolę stopy procentowej rozmiaru narodowej podaży pieniądza, wyłączną licencję – w dosłownym sensie na druk pieniędzy. Czyli oddał system pieniężny Stanów Zjednoczonych w ręce prywatnych bankierów.

Kim byli ci bankierzy? Wszyscy beż wyjątku to Żydzi: Jackob Schiff, Kuhn, Loeb, Paul Warburg, czyli ten amerykański Warburg, Max Warburg – szef niemieckiej tajnej policji, współpracuje z bankami amerykańskimi, Feliks Warburg, to jest ten z Wlk. Brytanii, John David Rockeffeler, to są główni twórcy Biura Rezerw Federalnych. Biuro Rezerw Federalnych (FED) staje się drugim rządem Stanów.

FED oraz również świeżo powołana Rada Stosunków Zagranicznych odtąd stanowią dwa skrzydła faktycznej władzy w USA która obsadza około 80-ciu najważniejszych stanowisk, łącznie z prezydentem w Stanach, a które są do dzisiaj i faktycznie aspirują do funkcji rządu światowego i stworzenia nazistowsko-żydowskiego Nowego Porządku Świata (NWO-New World Order).

„Doszliśmy do jednego z najgorzej sprawowanych i jednego z najpełniej kontrolowanych rządów w cywilizowanym świecie. Już nie rządu dobrej opinii, już nie rządu głosu większości, lecz rządu opinii i przemocy małej grupki bardziej wpływowych ludzi” – skomentował ową działalność FED oraz Rady Stosunków Zagranicznych – prezydent Stanów Zjednoczonych, Wilson który spostrzegł, co się dzieje, ale przez przekupionych senatorów został pozbawiony już prawnych środków, żeby temu przeciwdziałać.

Jak prawidłowo określił ten stan władzy, polityk amerykański oraz jeden z wielkich bankierów Luis Mc-Quaden: „Przyjęcie aktu rezerwy federalnej stworzyło superpaństwo, rządzone przez międzynarodowych bankierów, międzynarodowych przemysłowców, działających razem w celu zniewolenia świata dla własnej przyjemności.”

Amerykanie więc zauważyli, co się dzieje, ale nie mogli już wycofać się z tego legalnie, bez przeprowadzenia własnej rewolucji. Ale i na nią wreszcie w USA – bo musi – czas przyjdzie!

I właśnie owo Biuro Rezerw Federalnych [FED] będzie sponsorem i w całości sfinansuje działalność wywrotową grup najemników Trockiego i Lenina oraz utrwalenie reżimu bolszewickiego na obszarach dawnej Rosji , już po przegraniu I Wojny Światowej przez Niemcy. [19]

Interbankierzy przygotowują „rewolucję” w Rosji.

Bez FED wywrotowa grupa Parvusa, Trockiego i Lenina w ogóle byłaby nic nie znaczącą i ostatecznie spacyfikowana przez Rosjan gdyby nie uzyskała poparcia owego wielkiego kapitału niemiecko-amerykańsko-żydowskich banków, który miał swe ścisłe powiązania z Wall Street.

W sierpniu 1914 roku znany zawodowy rewolucjonista i jednocześnie członek loży masońskiej Wielki Wschód, Leiva Brontstein, który występował pod pseudonimem „Leon Trocki” został zaangażowany do tego zadania.

13 stycznia 1917 roku, na pokładzie parowca Monserrat, przypłynął z Berlina wraz ze swoją rodziną do Nowego Jorku. Trocki przebywał w Nowym Jorku przez trzy miesiące – od stycznia do marca 1917 roku W czasie swojego pobytu w Nowym Jorku zajmował wraz z rodziną wspaniały apartament, opłacony na trzy miesiące z góry, z telefonem i lodówką (wtedy niezwykłą rzadkością) i jeździł po mieście limuzyną z własnym szoferem.

I oto w dniu 26 marca 1917 roku Trocki zaopatrzony w amerykański paszport opuścił Nowy Jork na pokładzie statku „Kristianiafjord” wraz z grupą 265 zawodowych rewolucjonistów, z których zdecydowana większość pochodziła z ówczesnej żydowskiej dzielnicy Lower East Side’u w Nowym Jorku ([4] str. 34). Wśród osób towarzyszących Trockiemu w tej podróży byli między innymi amerykański komunista Lincoln Steffens, Leiba Fiszelew i przyjaciel prezydenta Wilsona, Charles R. Crane, który w latach 1890 i 1930 nie mniej niż 23 razy przebywał w Rosji! Według opinii Williama Dodda, byłego ambasadora USA w Niemczech, tenże Crane „zrobił wiele dla rewolucji Kiereńskiego, która utorowała drogę komunizmowi” ([1] str. 26). Jak zauważył Sutton:
>www.kki.pl/piojar/polemiki/novus/komunizm/kom1.html

Tak więc rewolucja bolszewicka 1917 roku nie była spowodowana spontanicznym wybuchem niezadowolenia „mas”. Została ona zareżyserowana i przeprowadzona według wcześniejszych wytycznych międzynarodowej, głównie amerykańsko-żydowskiej finansjery. Choć z pozoru wyglądało to na paradoks, że w czasie rewolucji bolszewickiej niektórzy z najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi na świecie finansowali ruch występujący otwarcie (przynajmniej oficjalnie) na rzecz likwidacji wielkich fortun osobistych, to jak słusznie zauważył Garry Allen [6] str. 165) [17]:
„Jedynym logicznym krokiem jest uznać, że jeżeli żydowscy bankierzy finansowali komunizm, nie bojąc się go, to musiało tak być dlatego, że go w kontrolowali.” Czyż może jeszcze być inne sensowne wyjaśnienie? ” Patrząc logicznie na ową „rewolucyjną” dobroczynność interlichwiarzy, lub jak kto woli ówczesnych „globalistów” ,oczywiście nie!

Cześć III

Utrwalenie reżimu bolszewickiego i hiper-grabież byłego imperium rosyjskiego przez inter-finansjerę z Wall Street.
Rewolucja Październikowa
Fizyczna eliminacja gospodarczego konkurenta

Dlaczego największe korporacje finansowe z USA miałaby wspierać przewrót bolszewicki i utrwalanie zbrodniczego systemu bolszewizm w Rosji? Pierwszy i oczywisty powód, to sprawa osłabienia czy wręcz pozbawienia konkurencyjności gospodarczej wolnorynkowej Rosji wobec Stanów Zjednoczonych.

W 1913 r. przed wybuchem wojny gospodarka rosyjska była jedną z najszybciej rozwijających się na świecie. W przededniu puczu Lenina Rosja się demokratyzowała, a postępująca już na jej obszarze ewolucja kapitalistyczna powoli przemieniłaby ten wielki kraj w demokratyczne mocarstwo wolonorynkowe i to bez niebotycznej ilości sowieckich ofiar okresu 1917-2014. A dzięki przewrotowi bandy Lenina do tego właśnie nie doszło!

Oto fragment wywiadu na ten temat udzielony przez znawcę zagadnienia Antony C. Suttona nagrany latem 1980 roku [21].

Dlaczego amerykańscy kapitaliści, amerykańska finansjera miałaby wspierać bolszewizm?
AS – „Jedyna odpowiedź na to pytanie, które nurtowało mnie latami, bo przecież jesteśmy w opozycji, to to, że Stany nie chciały drugich Stanów na świecie. Proszę spojrzeć na Rosję, która jest dwa razy taka jak Stany i teraz miała by być konkurencją dla Stanów. To czego chciały Stany, lub Wall Street to swoisty rynek reglamentowany. A w socjalizmie właśnie taki funkcjonuje. Moje wczesne badania na ten temat na Uniwersytecie Stanford wykazały, że w systemie socjalistycznym nie ma środków na wytwarzanie nowych technologii. Muszą one być importowane z zachodu. I dlatego sądzę, że głównym celem stojącym za tymi działaniami [ amerykanskiej finansjery] było wspomaganie rozwoju idei marksizmu, oraz innych rodzajów socjalizmu. Dało to bowiem bankierom z Wall Street kontrolę nad rynkiem światowym”.[21]

Ale to tylko część prawdy:

Judekolonizacyjna grabież obszarów Rosji

Powód drugi i najważniejszy dla żydowskich banksterów powiązanych z FED, dla którego dokonali sfinansowania przygotowań przewrotu bolszewickiego i jego utrwalenia, to skrzętnie pomijana sprawa ograbienia i zawłaszczenia przez NICH metodą „upaństwowienia” , czyli ograbienia całości majątku ruchomego i finansowego wszystkich Rosjan i pozostałej ludności, oraz zasobów naturalnych na terenach Rosji i pozostałych, opanowanych najazdem bolszewickim!

To dlatego tzw. ”międzynarodowi” bankierzy utrzymali wysokooprocentowanymi kredytami Rosję w stanie wojny z Niemcami, aby ją osłabić do tego stopnia, by wskutek zaaranżowanej i finansowanej przez NICH „rewolucji”, po zakończeniu wojny ogromny rosyjski rynek wraz z zasobami wpadł w ręce ich intermonopoli. Z tego też powodu popierali oni finansowo wysoko oprocentowanymi pożyczkami obie walczące strony zarówno Rosję jaki i Państwa Centralne. Dlatego także po kapitulacji Niemiec udzieli wręcz niegraniczoną pomoc dla ocalenia władzy reżimu bolszewickiego w Rosji.

Żydowskie „Biuro Sowieckie”

W 1919 r. utworzono okolicach 110 West 40 Street w Nowym Jorku tzw. „Biuro Sowieckie”, pełniące nieformalną funkcję ambasady Rosji Bolszewickiej, głównego przedstawicielstwa handlowego i wywiadowczego na USA. Jednocześnie owe biuro zajmowało się wymianą carskiego złota na amerykańskie dolary, równocześnie ignorując przy tym oficjalne embargo na jakiekolwiek dostawy dla bolszewików.

Jak się okazuje tylko w 1919 r., mimo tego embarga, amerykańskie firmy wysłały bolszewikom uzbrojenie, inne towary i żywność na sumę przekraczającą 25 milionów dolarów ([4] str. 39). Szefem „Biura Sowieckiego” został Ludwig Martens, posiadający obywatelstwo niemieckie, który do tego czasu był także wiceprezesem firmy „Weinberg & Posner” także zlokalizowanej w budynku przy 120 Broadway. Jak stwierdzono w jednym z raportów wywiadu brytyjskiego, fundusze na utrzymanie owego biura pochodziły częściowo od kurierów bolszewickich przewożących z Rosji diamenty w celu ich sprzedaży w USA – takich jak John Reed i Michaił Gruzenberg-Gumberg, a częściowo od nowojorskich firm takich jak choćby „Guaranty Trust Co.” ([1] str. 115).

„Biuro Sowieckie” miało też wsparcie ze strony znanego komunisty Felixa Frankfurtera, będącego asystentem amerykańskiego sekretarza wojny, Bakera. Później Frankfurter został także jednym z sędziów Sądu Najwyższego USA ([1] str. 201). W skład personelu „Biura Sowieckiego” wchodził też kolejny Żyd dr Juliusz Machabeusz, który wraz z rodziną zrobił ogromną fortunę się na lukratywnych kontraktach ze Związkiem Sowieckim ([1] str. 117). Urodził się on w 1874 r. w Rosji, skąd wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Jako wpływowy członek amerykańskiej Socjalistycznej Partii Pracy, której emblematem był robotnik trzymający w dłoni młot, nazwał swojego najstarszego syna Hammer: Armand Hammer.

W dniu 24 stycznia 1923 roku, Juliusz Machabeusz vel Hammer po odsiedzeniu wyroku opuścił więzienie Sing-Sing i udał się wraz z synem Armandem do Związku Sowieckiego, gdzie obaj zaangażowali się w rozbudowę sowieckiego przemysłu. Uzyskane za swe usługi sowieckie ruble, wymieniali na poszukiwane na Zachodzie skóry, futra, kawior oraz na unikalne kolekcje dzieł sztuki i biżuterii.

Jak pisze R.Gładkowski ([4] str. 42): „Dzięki ścisłej współpracy z Kremlem, Hammerowie stali się posiadaczami bezcennych ikon, koron, bereł, w ogóle, biżuterii, czy dzieł sztuki skonfiskowanych, czy jak kto woli – zrabowanych, carskiej rodzinie Romanowych i rosyjskim bojarom. Było tych drogocenności tak dużo, iż Hammerowie mogli otworzyć popularną Galerię Hammera. Z czasem, poprzez tę galerię rząd Związku Sowieckiego pozbywał się wszystkiego, co rzekom „godziło w dobre imię komunizmu”. W liście z dnia 24 maja 1922 roku Lenin nawoływał członków Politbiura do „szczególnie troskliwej opieki nad rozwojem inicjatywy podjętej przez Hammerów, ponieważ dzięki nim bolszewicy będą mogli się wkręcić w kręgi amerykańskiego businessu i wykorzystać ten fakt na wszelkie sposoby”. Jednocześnie Lenin wydał polecenie szefowi utworzonej przez bolszewików zbrodniczej policji politycznej CzeKi podległej podszywającemu się za Polaka, Żydowi Selmanowi Rufinowi. vel Feliks Dzierżynski i wszystkim członkom Politbiura, aby zachowali w ścisłej tajemnicy bolszewickie koneksje z Hammerami. Oznaczało to, iż ci którzy posiedli tę tajemnicę, spoza kręgu członków Politbiura, mieli być bezwzględnie mordowani.”

Oczywiście Hammerowie nie byli jedynymi Żydami i członkami „Biura Sowieckiego” biorącymi udział w tej hipergrabieży. Jak twierdzą niektórzy bezcenną kolekcję znaczków zabitego cara ukradł z pałacu osobiście sam Trocki. Ponoć spoczywa ona dotychczas w sejfach jednego z żydowskich banków w Nowym Jorku. Z kolei najlepszą na świecie kolekcję rosyjskich monet zebraną przez Ks. Georgija Michajłowicza, zrabowano i przewieziono do USA, celem jej rozprzedania bogatym numizmatykom. Zrabowano również znajdujące się w bibliotece w Ermitażu tzw. Kodeks Synajtikus oraz Koran Omara zalany jego własną krwią, które były uważane najcenniejsze książki świata. Kodeks sprzedano oficjalnie Muzeum Brytyjskiemu za 100 000 funtów szterlingów, zaś Koran zniknął bez śladu.

Znanym pośrednikiem w sprzedaży zrabowanych w cerkwiach i u osób prywatnych kosztowności był też niejaki Sol Barnato. Ich ilość była tak duża, że jednostką pomiarową nie był karat, lecz drewniana skrzynka do cygar ([9] str. 15). Przez „Biuro Sowieckie” w Nowym Jorku, w okresie od maja 1919 do stycznia 1920 zawarto dziewięć, transakcji z firmami amerykańskimi a ich przedmiotem była broń, wyposażenie wojskowe, żywność, ubrania, buty itp. W transakcjach tych uczestniczyła też firma „Weinberg & Posner”, której wiceprezesem był Ludwig Matrens – jednocześnie szef „Biura Sowieckiego” . Największym zamówieniem stał się kontrakt o wartości 10 milionów dolarów z firmą „Morris & Co.” ([1] str. 157). Poniżej przedstawiono listę kontraktów zawartych przez „Biuro Sowieckie” z firmami z USA w omawianym okresie .

Kontrakty zawarte w 1919 r. przez „Biuro Sowieckie” w Nowym Jorku z firmami z USA ([1] str. 158).
 Data kontraktu       Firma                 Przedmiot kontraktu Wartość
 10 maja 1919         F. Mayer Boot & Shoe  buty 1 201 250 $
 7 lipca 1919         Milawukee Shaper Co.  urządzenia mechaniczne 45 071 $
 23 lipca 1919        Eline Berlow N.Y.     buty 3 000 000 $
 24 lipca 1919        Fischmann & Co.       ubrania 3 000 000 $
 30 lipca 1919        Kempsmith Mfg. Co.    urządzenia mechaniczne 97 470 $
 sierpień 1919        Steel Sole Shoe & Co. buty 58 750 $
 29 września 1919     Weinberg & Posner     urządzenia mechaniczne 3 000 000 $
 27 października 1919 LeHigh Machine Co.    maszyny drukarskie 4 500 000 $
 22 stycznia 1920     Morris & Co. Chicago  produkty żywnościowe 10 000 000 $

Najpierw jednym z głównych środków płatniczych używanych przez bolszewików było carskie, złoto i diamenty. Począwszy od 1920 r. carskie ruble i sztaby złota były przewożone do Norwegii, gdzie w imieniu bolszewików działał Michaił Gruzenberg-Gumberg oraz do Szwecji gdzie pomocą służył im Olof Aschberg. Ze Skandynawii złoto było przewożone statkami do Niemiec i USA. Dla przykładu można wymienić trzy transporty morskie, które na pokładzie wymienionych jednostek dostarczyły ten cenny kruszec do USA ([1] str. 159):

S.S. Gauthod – 216 skrzyń (ponad 10 ton złota)
S.S. Carl Line – 216 skrzyń (ponad 10 ton złota)
S.S. Ruhlewa – 108 skrzyń (ponad 5 ton złota) [17]

A to był tylko początek lichwiarskiej spłaty nigdy nie chcianej przez ogół Rosjan „pożyczki amerykańskiej” udzielonej przez żydowskie banki bolszewickim hiperterrorystom na rzecz stworzenia największego obozu koncentracyjnego na ziemi – Związku Sowieckiego!

„Rewolucja Październikowa” otwarciem drogi do rabunkowej eksploatacji rosyjskich obszarów

Do momentu przegranej Niemiec w Wojnie światowej w 1918 r. bolszewicy zdołali przejąć kontrolę jedynie nad centralną częścią Rosji. Do utrzymania swojego stanu posiadania potrzebowali oni stałego wsparcia w postaci zagranicznego uzbrojenia, importowanej żywności, zewnętrznej pomocy finansowej i dyplomatycznej, a przede wszystkim zagranicznej wymiany handlowej.

Jak już wspomniano wcześniej pierwszy krokiem dla uzyskania odpowiedniego zagranicznego wsparcia dyplomatycznego i finansowego było założenie „Biura Sowieckiego” w Nowym Jorku. Za tym poszły starania mające na celu umożliwienie transferu funduszy koniecznych do zakupu niezbędnych dóbr, jak również umożliwienie ich wwozu do Rosji. We wszystkich tych działaniach bolszewicy mieli zawsze wparcie ze strony żydowskich finansistów i prawników z Wall Street, dla których otwierały się nowe rynki zbytu i możliwości kolonialnej eksploatacji ogromnych bogactw znajdujących się w Rosji.

Głównym narzędziem ułatwiającym gospodarcze i finansowe wspieranie bolszewików była „American International Corporation” (AIC). „AIC” została założona w 1915 r. w Nowym Jorku w oparciu o kapitały J.P.Morgana, J.A.Stillmana i Rockefellerów, a jej główne biuro mieściło się przy 120 Broadway. Wkrótce „AIC” stała się korporacją o wymiarze międzynarodowym, przejmując wiele innych firm w Stanach Zjednoczonych i za granicą oraz tworząc swoje przedstawicielstwa w Ameryce Południowej, Azji, Australii i Europie.

Warte podkreślenia są też ścisłe powiązania „AIC” z żydo-elitą bankową Wall Street, gdyż wśród jej dyrektorów można znaleźć wielu reprezentantów takich firm i banków jak już wymienione: „National City Bank”, „Kuhn, Loeb & Co.”, „Du Pont” , „Stone & Webster” czy też „Federal Reserve Bank of New York” . Pozycja „AIC” była tak silna, że już w styczniu 1918 r. (zaledwie dwa miesiące po wybuchu rewolucji) ówczesny Sekretarz Stanu USA, Robert Lansing, konsultował z AIC na temat polityki jaka powinna być prowadzona przez rząd USA w stosunku reżimu sowieckiego ([1] str. 132).

Grupa żydowskich przemysłowców z okolic 120 Broadway, przy głównym udziale firm: „Guggenheim Brothers”, „Sinclair Gulf. Corp.” i „J.G.White Engineering Corp.” , założyła też „Amerykańsko-Rosyjski Syndykat Przemysłowy” ([1] str. 136). W celu koordynacji działań mających na celu przejęcie kontroli nad bogactwami Rosji, w dniu 1 maja 1918 r. inter-finansjera z Wall Street zainspirowała utworzenie „Amerykańskiego Komitetu Pomocy i Współpracy z Rosją Sowiecką„, stanowiącego kolejne źródło nacisków na amerykańską politykę zagraniczną. Wkrótce po swoim powstaniu, komitet ten zwrócił się do Departamentu Stanu USA, o utworzenie w jego łonie „wydziału rosyjskiego”, co miało pomóc w nawiązaniu oficjalnych stosunków z Sowietami. Ponadto T.L.Chadbourme, C.M.Woolley i J.F.Dulles przedłożyli Departamentowi Stanu specjalne memorandum, wskazujące na konieczność „zorganizowania bliższych i bardziej przyjacielskich stosunków handlowych pomiędzy USA i Rosją”. ([1] str. 156). Uzasadniano taką konieczność między innymi rzekomym „zagrożeniem ze strony Niemiec” , argumentując tym, że przy braku aktywnych działań ze strony firm amerykańskich, stworzy się możliwość eksploatacji gospodarczej Rosji właśnie przez Niemcy.

Urabiano przy tym opinię publiczną, rozpowszechniając w prasie różne kłamliwe statystyki mówiące na przykład o tym, że „sowiecki rząd jest reprezentowany przez 90 % społeczeństwa rosyjskiego, a pozostałe 10 % to przedstawiciele byłych klas rządzących i posiadających”. Powyższe działania przyniosły w końcu efekt i w krytycznym dla bolszewików momencie o zachowanie władzy nad Rosją nadszedł dla nich strumień „amerykańskiej” pomocy.

W związku z ową wysokooprocentowaną „amerykańską” pomocą, rząd W. Wilsona zagwarantował firmie Kuhn, Loeb & Co, że nie nałoży ograniczeń na przywóz złota z Rosji bolszewickiej. Zatem, sowieccy komisarze ludowi, jak powiedzmy prof. Łomonosow, przywozili do USA carskie złoto statkami. Jeden kurs zawierał średnio dwieście skrzyń złota, po trzy pudy każda, co dawało około sześćdziesięciu ton złota. Szwedzka mennica przetapiała złoto byłej carskiej Rosji i stemplowała je własnymi pieczęciami. Dzięki temu Olof Aschberg mógł zaoferować „nieograniczone ilości rosyjskiego złota”.[20]

Organizowaniem tych przewozów zajmował się między innymi Robert Dollar – żydowski magnat czarterów morskich z San Francisco, będący jednocześnie jednym z dyrektorów „AIC” , jak również firma „Guaranty Trust Co.” Morgana. W połowie lat 1920-tych każdy z transportów trafiających do „Guranty Trust Co.” zawierał przeciętnie 540 skrzyń , co dawało ponad 20 ton złota o wartości około 15 milionów dolarów. W przypadku zaś wysyłek organizowanych przez Roberta Dollara i Olofa Aschberga wartość przewożonego jednorazowo złota osiągała nawet 20 milionów dolarów ([1] str. 165).

Tak więc w aspekcie czysto handlowym, rewolucja bolszewicka w Rosji okazała się być dla interbankierów świetnym interesem. Z nawiązką odzyskali oni swoje pieniądze włożone w to przedsięwzięcie, a ogromne zasoby naturalne Rosji stwarzały dodatkowe możliwości wzbogacenia się. Według rosyjskiego generała A.Gulewicza ([6] str. 165): „bolszewicy po zwycięstwie przelali pomiędzy rokiem 1918 a 1922 około 600 milionów rubli w złocie na rzecz Kuhn, Loeb & Co. ” [17]

Oczywiście wszystko to działo się kosztem ogromnych wyrzeczeń i ofiar ponoszonych przez społeczeństwo zniewolonej w okowach bolszewizmu Rosji. Brakowało odzieży i produktów żywnościowych, do roku 1920 produkcja przemysłowa spadła do 13% wielkości z roku 1913, a ówczesny wskaźnik cen w Rosji wzrósł ponad 16 000 razy pomiędzy latami 1917 i 1920. Plony zbóż spadły z 74 milionów ton w 1916 r. do 30 milionów ton w 1920 r ([6] str. 165). Wedle niektórych szacunków w latach 1920-21 tylko na skutek głodu zmarło 5 milionów ludzi.

Pod przewodnictwem Lenina (Haima Goldmana) ograbiając cały kraj i społeczeństwo sowiecka żydokomuna wprowadziła duchowy i materialny kanibalizm. W ciągu pięciu lat walki ze stawiającymi mniej lub bardzie zorganizowany opór narodami Rosji, bolszewickiej tyranii uda się pochłonąć prawie całe, niewyobrażalnie wielkie terytorium dawnego Cesarstwa Rosyjskiego dzięki „żydowskim mózgom FED, żydowskim najemnym dywersantom – tzw. rewolucjonistom, łotewskim i chińskim bagnetom oraz ogłupionym bolszewicką propagandą rosyjskim idiotom”. Obszary Rosji totalnie zniewolono kłamliwą żydobolszewicką propagandą, głodem, odgórnie wdrażaną rozwiązłością, bestialskim ludobójstwem i terrorem wobec ogółu ludności bez jakichkolwiek ograniczeń. Olbrzymi dotąd rosyjski rynek przekształcono w jednolity obszar ultrakolonialny.

W styczniu 1918 roku Lenin przyrzekł swym sponsorom inter-bankierom oczyścić ziemie rosyjską „z wszelkiej maści szkodliwych insektów” czyli rodzimej inteligencji oraz zaprowadzenie nowych zasad ustrojowych poprzez zaprowadzenie powszechnej pracy niewolniczej. W zgodzie z „naukami” Lenina by podreperować sowiecką ekonomię sięgnięto do upowszechnienia i upaństwowienia pracy niewolniczej. Od tej pory władza sowiecka przedstawiała CzeKa-NKWD zapotrzebowanie na łagierników, a ta skrupulatnie uzupełniała brakującą liczbę polując niczym hycle na psy na „wyzwolonych” rewolucją Rosjan.[20]

Rozpoczęło się przetapianie narodów Rosji na nowy model społeczeństwa niewolników. Towarzyszyły temu nieopisane okrucieństwo, niespotykane dotąd zbrodnie przeciw ludzkości i grzebanie elementarnych zasad człowieczeństwa. Łagiernicy stali się główną silą roboczą bolszewickiego państwa „sprawiedliwości społecznej”. Tych ostatnich szczególnie traktowano w sposób bestialski, gdyż stanowili nie tylko darmową siłą roboczą, ale należeli także do naczelnych wrogów odtąd uprzywilejowanego w Rosji żydowskiego ludu- czyli rodzin czekistów i komunistów.

W pierwszych trzech latach umacniania zdobyczy rewolucji bolszewickiej Rosję pokryły ugory i zdewastowane fabryki. Wszak komuniści są mistrzami w destrukcyjnym działaniu. W roku 1921 przewodniczący Amerykańskiej Administracji Pomocy, Herbert Hoover zorganizował akcje pomocy dla głodującej Rosji sowieckiej. USA wysłały wówczas siedemset tysięcy ton żywności. Ratując po części od śmierci głodowej niewolników komunizmu, tym samym uratowano przed zagładą bolszewizm. Rząd bolszewicki zaoszczędzone w ten sposób fundusze przeznaczył na dalsze zakupy broni za granicą.

W 1921 roku Lenin obwieścił światu Nową Ekonomiczna Politykę (NEP). Tym samym, zaprosił do Rosji bankierów, inwestorów inżynierów i naukowców z Zachodu. Tą drogą, jak pisze R.Gładkowski ([4] str. 42): „Międzynarodowi bankierzy przystąpili do intensywnej eksploatacji gigantycznych połaci Euroazji. Morgan z Rockefellerem poczęli organizować w Związku Sowieckim mordercze pięciolatki. Ideę humanizmu zrównano z powszechną kolektywizacją. J.P. Morgan, Rothschildowie, czy Rockefellerowie nie zrezygnowali z własnych fortun dla dobra bliźnich. Zmusili jednak setki milionów ludzi do niewolniczej pracy. (…) Bankierów i bolszewików łączyła wspólna cecha: internacjonalizm. Inter-bankierzy i inter-rewolucjoniści utopili we krwi wolnościowy zryw rosyjskich patriotów. Jednak bolszewizmu trącącego rusycyzmem nie można było sprzedać światu. Zatem, reżym bolszewicki przemianowano na Wszechzwiązkową Komunistyczną Partia (bolszewików)- WKP(B), a Związkowi Sowieckiemu dano fikcyjną oderwaną od rzeczywistości konstytucję bazującą na internacjonalistycznym „Manifeście komunistycznym” Karola Marksa.

Pomimo, iż nie było nawiązanych oficjalnych stosunków dyplomatycznych pomiędzy rządami USA i Rosji bolszewickiej, „amerykańscy” bankierzy i inwestorzy zawierali prywatne kontrakty z rządem sowieckim. I tak np., Standard Oil Company zajęła się poszukiwaniami i wydobyciem rosyjskiej ropy naftowej, A. Harriman zaopiekował się kopalniami manganu, a General Electric wyposażyła Moskwę w instalacje elektryczna za wartość dwudziestu milionów dolarów.

W latach 1921-25 wysłano z USA do Rosji sowieckiej na rozbudowę przemysłu zbrojeniowego urządzenia przemysłowe, całe linie produkcyjne, wartości trzydziestu siedmiu milionów dolarów. Angielska firma Lena Goldfields Ltd zajęła się rosyjskimi kopalniami złota, modernizując je i zwiększając ich wydajność. Mieli więc bolszewicy czym płacić za okazywana im pomoc. Skutkiem owego wszczepionego bolszewickim przewrotem ultrakolonializmu Rosji, największe kapitalistyczne amerykańskie koncerny zaczęły robić gigantyczne pieniądze. W latach 1918-22 bolszewicy przekazali tylko do banku J. Schiffa sześćset milionów rubli w zlocie!

W ukazanym świetle leninowska rewolucja jawi się jako rodzaj kontrrewolucji, która zniszczyła w sposób świadomy podstawy egzystencji naród rosyjskiego i jego podbitych sąsiadów, ale przede wszystkim była kontrrewolucją wymierzoną przeciwko autentycznemu postępowi, jaki się rodził na drodze dokonywanej rewolucji przemysłowej i dokonanej politycznej rewolucji w lutym 1917 roku.

Przeciw temu realnemu postępowi, Lenin się jedynie posłużył przepoczwarzoną talmudycznie ideologią socjalizmu, dla osiągnięcia przeciwnych do deklarowanych tą ideologią celów politycznych i ekonomicznych żydowskiej finansjery – skolonizowania obszarów byłego imperium rosyjskiego. A naprawdę deklarowanego marksizmem komunizmu w sowieckiej Rosji lat 1917-1992 nigdy nie było!

A jeżeli jednak upiera się ktoś, że komunizm Rosji był? Jeżeli uznamy że zaistniał, to tylko w takim wypadku, gdy ów komunizm potraktujemy nie jako powszechne dążenie do jawnie deklarowanych w ideologii Marksa celów, ale wyłącznie ideologie ową jako pretekst dla totalnej grabieży i wywłaszczenie ogółu gojów z całości ich majątku pod pozorem jego „upaństwowienia” w rękach określonej jednoznacznie mniejszości!

Zarówno w tym pierwszym jak i drugim wypadku, czy można traktować całe światowe partyjne, medialne i instytucjonalne lewactwo – byłych i obecnych wyznawców bolszewizmu i dalszych mutacji marksistowskiej, leninowskiej „sprawiedliwości społecznej” – inaczej, niż bandę byłych lub przyszłych jawnie zadeklarowanych złodziei naszej własności i majątków! Na dodatek, do cna w swej „postępowości” zakłamaną bandę, bo jak pokazuje przykład Rosji Sowieckiej zorganizowaną i sponsorowaną przez najbogatszych tuzów inter-,czy współcześnie nazywając, global-finansjery?

Od przewrotu bolszewickiego do NWO

„Wielka Rewolucja Październikowa” była to nie tylko droga do przedstawionej powyżej megagrabieży Rosji, ale także, a może przede wszystkim, rozgrywka wielkiego kapitału żydowskiego, który ma swoją siedzibę na Wall Street, o kolejny szczebel władzy nad światem.

Wcale też nie żadnym przypadkiem, wytworzoną za sprawą bolszewickiego przewrotu sytuację w Rosji wykorzystały znakomicie nie tylko finansowe, ale także związane z FED kierownicze polityczne kręgi Stanów Zjednoczonych. Obejmując przywództwo wolnego świata i skwapliwie zgarniając korzyści związane z posiadaniem imperium zupełnie nowego typu oraz likwidacją imperiów tradycyjnych. Przerażone czerwonym niebezpieczeństwem rządy i społeczeństwa były gotowe płacić Jankesom każdą cenę za ochronę.

Biorąc pod uwagę starorzymską zasadę: tego ręka, czyja korzyść, całkowicie jasne stają się przyczyny, dla których władze i inter-finansjera USA tak poważnie wsparły nie tylko sam przewrót, ale też budowę sowieckiego oraz niemieckiego(!) przemysłu zbrojeniowego w latach trzydziestych [22], a następnie doprowadzili do przekazania Stalinowi ogromnych ilości broni i sprzętu wojskowego w latach trzydziestych i czterdziestych, świadomie doprowadzając do II Wojny Światowej i militarnego zniszczenia gospodarek państw konkurencyjnej Europy.

A wszystko to, tak jak i przewrót bolszewicki, to nadal była jedynie dalsza gra wielkiego kapitału – miliarderów z Wall Street, którzy nawet na podziale krajów wg tzw. bloków socjalistycznego – kapitalistycznego, zrobili i za sprawą lichwiarskiego ich zadłużenia nadal robią potężne fortuny i narzucają politykę gospodarczej destrukcji tych krajów!

W tym świetle, także na pozór kiedyś niedorzeczne przypuszczenie, że tajemnica wyrobu broni atomowej została przez najwyższe czynniki władzy USA celowo zdradzona przeciwnej sowieckiej stronie, zyskuje choćby w świetle tylko cytowanych faktów już pełną wiarygodność!
Zresztą ta ścisła współpraca i jednocześnie mniej lub bardziej udawana zimna wojna z USA trwały do ostatnich lat istnienia ZSRR .

Trwają zresztą nadal, choćby w rozgrywanej sprawą ukraińską wobec rzekomo „nowej” Rosji putinowskiej, sprawie irańskiej , a w dalszym rozdaniu następnie może i polskiej… To odgrywany wobec nas medialny teatr, podobny scenariuszem do tego gdy na zmianę przesłuchują aresztowanego – mającego zostać skazanym a priori, to „dobry” ,albo „zły” glinarz !

A czekistowska od blisko stu lat Rosja, odtąd gra zawsze tego złego. Co nie oznacza ,że ten „dobry” jest w czymś lepszy od tego „złego”. To już wiekowa gra rozgrywania całego Świata, w której obie pazerne strony ciągle wygrywają albo przynajmniej zawsze coś dla siebie ugrają, nie czyniąc żadnej poważnej szkody drugiej stronie, zresztą we własnym, jak najlepiej pojmowanym interesie . Stąd mimo opiewanego propagandowo upadku komunizmu w Rosji i jej przyległościach, jak od czasu przewrotu bolszewickiego rządzili tak nadal mają absolutną władzę nie Rosjanie, ale Czekiści! [Bzdura – admin]

Na tego rodzaju bazie pozornie dwukierunkowego zdominowania wpływów określone kręgi, których biologiczni przodkowie m.in. sto lat temu stali za przewrotem bolszewickim, przystąpiły już otwarcie przez swe uruchomione dzięki temu globalne instytucje, do zaplanowanej budowy globalnego państwa, opartego na modelu bolszewickim, tym razem z ogólnoświatowym rządem (New World Order), z ogólnoświatową policją, bezpieką, armią, zindoktrynowanym szkolnictwem, ubezwłasnowolnioną i wywłaszczoną z majątku jak w sowieckim pierwowzorze ludnością i mającym obowiązywać gojów ogólnoświatowym ateizmem.”[17].

Także w Departamencie Stanu USA znajduje się dokument opatrzony indeksem 861.00/5339, który zawiera raport datowany na dzień 13 listopada 1918 r. mówiący o udziale bankierów i firm żydowskich w finansowaniu rewolucji bolszewickiej w Rosji ([1] str. 186).

Raport ten stwierdza między innymi, że rewolucja ta została zaplanowana w lutym 1916 r., a w jej przeprowadzeniu i sfinansowaniu byli zaangażowani: Jakub Schiff, Felix Warburg, Otto H.Kahn, Mortimer L.Schiff, Jerome J.Hanauer, Max Breitung, Isaac Seligman, Gugenheim oraz firma „Kuhn, Loeb & Co.” .

Ponadto stwierdza on, że w kwietniu 1917 r. Jakub Schiff złożył publiczne oświadczenie, że rewolucja powiodła się dzięki jego finansowemu wsparciu oraz wskazuje na to , że na wiosnę 1917 r. tenże Schiff zaczął finansować Trockiego. Raport zawiera także wiele różnorodnych informacji na temat: roli „syndykatu westfalsko-reńskiego” oraz Olofa Aschberga z „Nya Banken” w Sztokholmie, finansowania Trockiego przez Maxa Warburga, jak również opisuje działania Paula Warburga, Judusa Magnesa, oraz firm: „Kuhn, Loeb & Co.” i ” Speyer & Co.”[ Dokument nr 11 ([12] str. 332)], [17]

Eugeniusz Kościesza

Literatura:

1. A.C.Sutton – „Wall Street and Bolshevik Revolution” – Arlington House 1974.
2. A.C.Sutton – „America’s Secret Establishment” – Liberty House Press 1986.
3. P.Villemarest – „Źródła finansowe komunizmu i nazizmu” – Warszawa 1997.
4. R.Gładkowski – „Myślącym pod rozwagę” – Toronto 1984.
5. H.Rolicki – „Zmierzch Izraela” – Warszawa 1932.
6. W.T.Still – „Nowy Porządek Świata” – Poznań 1995.
7. ks. J.A.Cervera – „Pajęczyna władzy” – Wrocław 1997.
8. F.L.Britton – „Za plecami komunizmu” – Wrocław 1996.
9. W.Uszkujnik – „Paradoksy historii” – Gdańsk 1996.
10. N.H.Webster – „The Socialist Network” – London 1926.
11. N.H.Webster – „World Revolution” – London 1921.
12. O.M.O’Grady – „The Beasts of the Apocalypse” – First Amendment Press 2001.
13. S.Żochowski, H.Pająk – „Rządy zbirów 1940-1990″ – Lublin 1997.
14. H.A.Gwyne – „Przyczyna wrzenia światowego” – Poznań 1996.
15. Encyklopedia Białych Plam, tom XIV – Radom 2004.
Źródło tekstu: http://www.kki.pl/piojar/polemiki/novus/komunizm/kom1.html

16. Źródło: Zygmunt Sieniawski
Myśl Polska Nr 49-50 (9-16.12.2007) http://www.myslpolska.org/?article=673
17. źródło: Wall Street i rewolucja bolszewicka w Rosji
http://www.kki.pl/piojar/polemiki/novus/komunizm/kom1.html
18. Kto Wykreował i Sfinansował Komunizm http://tworca.org/komunizm.html
19. GLOBALIZM – „Komunizm XXI wieku”
dr Andrzej Leszek Szcześniak, Radio Maryja – Rozmowy niedokończone 20.06.2002 r.
20. Jak odbyła się naprawdę „Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa” ?
http://aldemus.w.interia.pl/art/pucz_lenina.html
21. Wojna na sprzedaż. Wywiad z Antonym C. Suttonem cz.1 i 2
http://www.prisonplanet.pl/polityka/wojna_na_sprzedaz_wywiad,p1546269316
http://www.prisonplanet.pl/kultura/polityka/wall_street_i_dojscie_do,p776728999

http://www.klubinteligencjipolskiej.pl

Komentarzy 61 to “Prawda o Wielkiej Żydowskiej Rewolucji Październikowej w Rosji”

  1. Józef Piotr said

    Jeśli śledzi się wydarzenia w Polsce od lat 80-tych do teraz to jest ta sama technologia . Tylko aktorzy i dywersarze mają inne nazwiska . Razem to prowadzi do zniszczenia i nie daj Boże do rozlewu krwi . Tylko Cara w 1980 roku nas nie było
    Poczytajcie uważnie całość

  2. JO said

    ad.1. Jak to nie ma rozlewu krwi 😦

    A miliony wygnanych a setki zamordowanych…? A ile zamordowanych dzieci…?

  3. NICK said

    Tu się zgadzam z P. JO.
    Korekta: tysiące zamordowanych urodzonych i miliony nienarodzonych.
    Dodatek: miliony wykluczonych.

  4. Dictum said

    Uważna lektura na cały dzień, a tymczasem – następny, co lubiał kotki.

  5. ? said

    Współpraca niemiecko-żydowska ma, jak widać, bardzo długą historię.

  6. Dictum said

    http://www.bing.com/videos/search?q=stalin&&view=detail&mid=D42FAA1120E7F8B0F0C6D42FAA1120E7F8B0F0C6&FORM=VRDGAR

  7. RomanK said

    Oczywiscie bardzo cenny text..ale Autor pominal rzecz najwazniejsza. Powod wywolania Revolucji w Rosji i Prawdziwego Autora rozpoczecie Wielkiej Rewolucji Globalnej.
    I Wojny moglo nie byc gdyby Car przyjal propozycjeBanku Rezerw Federalnych i przyjal Nowa Polityke pieniezna Bankowosci Frakcyjnej i podporzadkowal Bank Imperialny Rosji ..Bankowi Rezerw Federalnych. Car odmowil i tym wydal na siebie Wyrok Smierci.
    Bank Rezerw Federalnych byl glownym finansujacym Rewolucje a oparcie znalazl w masach zydowskiego proletariatu, ktorego Rosja byla najwiekszym skupiskiem na Swiecie.
    POlityka Rosji industralizacyjna pominela jedna wazna rzecz..prdukce amunicji…Rzad Carski zawarl wczesenuij wieloletnie umowy na wyprzedzenie placac z gory…ale po wybuchu wojny zadne z zamowien nie zostalo zrealizowane,, rosyjskie armie zostaly bez amunicji. Rosjanie wygrywali bitwy idadc na sztyki…ale to powodowalo ogromne straty ludzkie i bylo powodem dani aucha na podszept,,ze car gubi ludzi,….szafuje kriestianska ruska krwia,….
    Najemnikami nie byli Rosjanie..ale glownie Zydzi i Lotysze i inni w tym Polacy.
    20 mln dollarow w Zlocie wylozyl sam tylko Jakob Schiff..nienawidzacy personalnei Romanowych….agent Rotchschildow,

  8. RomanK said

    DEmografia zawsze mowi prawde!

  9. Racjonalista said

    @5
    Moim zdaniem Niemcy są takim samym dziełem żydów jak ISIS. Powstali jako młot na Słowian i ten cel niezmiennie realizują. A pierwsi Niemcy pojawili się u ujścia Renu w I wieku przed Chrystusem (w czasach Cezara), gdy Słowianie na Renie graniczyli z Gallami. Było to starannie dobrane zbiorowisko psychopatycznych zwyrodnialców wszelkiej narodowości (w tym wielu żydów). Taki sam mechanizm co z ISIS.

    Z Niemcami nie może świat sobie poradzić do dziś, choć minęło ponad 2000 lat.

  10. RomanK said

    Panie Racjonalista..nie opowiadaj pan bajek….Niech pan sprawdzi genotyp Niemcow..zwlaszcza tych od Renu na Wschod…i przypomni sobie w ktorym to roku zdobyto Arkone i kto ja zdobywal???

  11. Zerohero said

  12. Zerohero said

    http://w.kki.com.pl/piojar/polemiki/novus/komunizm/kom1.html

  13. Joannus said

    Monstrualne misterium kłamstwa wykreowało i wdrukowało w łepetyny, uznanie dożynanej i ograbionej ofiary jako imperium zła, dla satanistów.
    Co gorsza, mieniący się za tkwiących w prawdzie katolickiej, stają jak ślepcy po stronie satanistów, podpalaczy i mącicieli porządku.
    Chyba głównie z pożądliwości ochłapów z ich łupów. Na drugim miejscu stawiam ich ogląd rzeczywistości, nie większy jak między oczami a ekranem telewizorni.

  14. Wiem co mówię said

    Re 5

    Bo niemcy to aszkenazyjczycy mieszkający dawno temu nad Wołgą.

  15. polk789 said

    Coś na temat nasienia węża.

    http://www.zbawienie.com/nasienie_weza.htm

    http://www.zbawienie.com/nasienie_weza2.htm

  16. Racjonalista said

    @10
    Genotyp niemiecki to mieszanka wszelkich ludów europejskich ze znaczącym dodatkiem semickim (nie tylko żydzi, ale także Fenicjanie). Po prostu każdy porąbaniec bez względu na pochodzenie etniczne nadawał się na stworzenie antysłowiańskiego młota.

  17. Piotr said

    No dobra, a jak się teraz ma obecna Rosja do tego artykułu?

    Odpowiedź jest we wstępie od redakcji.
    Admin

  18. Adam -z ch.n.g. said

    Potężny , b. dobry artykuł .
    Przejrzałem go „po łebkach” , – ALE MAM GO JUŻ !!!
    Ad 1 ) – P. Józefie – myśmy tego „cara” z Belgii już mieli.
    I do tego miał cichego pomagiera ,belfra, oficera -P. Jaroszewicza .Gdyby nie ta BANDA KACYKÓW Z 49 K.W. – dziś bylibyśmy (albo i wyżej ) na poziomie Chin .
    Nigdy św.p. X kardynał St. Wyszyński nie potępiał tego dobrego GOSPODARZA . (Ile kościołów zbudowaliśmy za „tow.” Gierka ) A 150 000 -200 000 mieszkań dla młodych CO ROKU za FREE , a miejsca pracy dla nas , z wyżu demograficznego ?
    Bełkot o 20 mld $ DŁUGU PAŃSTWA , to DEMAGOGIA DLA WYZNAWCÓW BOLKA I JEGO 100 MILIONÓW – z obiecanek dla debili !.

    …..
    Mieszkanie za FREE – to mieszkanie z książeczki mieszkaniowej (pięć lat – równwartość flaszki 1/2 litra miesięcznie 🙂 + dopłata (max. PÓŁROCZNE pobory).
    I JAK W DZIÓBKACH – FRANKOWICZE ?
    😦

  19. markglogg said

    Wszystko to BEŁKOT MAJĄCY UGRUNTOWAĆ TYSIĄCLETNIĄ WŁADZĘ GLOBALNEGO IZRAELA zapowiedzianego w Piśmie Świętym i budowanego na gruzach pozostałych po bezbożnym ZSRR.. I tyle opinii „pruskiego szambonurka”.

  20. Wimar said

    A propos wstępu: (cyt ) … z jednym nieprawdziwym wyjątkiem we wprowadzeniu Autora, że „z tych korzeni wyrasta bezpośrednio totalitarny system władzy Putina”.
    A może jednak ma trochę racji. A co jeśli z czasem okaże się, że za W. Putinem i D.Miedwiediewem stoją możni tego świata z sekty Chabad- Lubawicz ?? http://wolna-polska.pl/wiadomosci/putin-pionkiem-sanhedrynu-apokalipsa-rozpoczela-sie-2014-06.
    Ten sam pogląd wyraził na spotkaniu z czytelnikami w Łodzi H. Pająk : https://www.youtube.com/watch?v=1cbURf8DOls
    Nie mniej słowo „totalitarny” jest lekko przesadzone.
    Co do treści artykułu : być może jedną z przyczyn wybuchu rewolucji pażdziernikowej była zemsta na potomkach Światosława za złamanie karku potęgi chazarskiej w X w.

    ——
    Niestety, zasłużony p. Pająk napisał o Rosji rzeczy zupełnie fantastyczne. Wolna Polska też niejednokrotnie powtarza różne brednie.
    Admin

  21. karlik said

    „….rosyjskojęzyczny Żyd Parvus, był pierwszym „rosyjskim” rewolucjonistą – zarówno bezpośrednim inspiratorem i nadzorcą przeprowadzającym przewrót bolszewicki w Rosji.”
    Z treści artykułu wynika prawda, ale warto przypomnieć o synie Pavrus-a zwłaszcza, że nie ma o nim w Wikipedii po polsku..
    Nazywał się Jewgeni Alexandrowitsch Gnedin, zrobił karierę w sowieckiej politycy dyplomatycznej..
    po francusku jest tutaj:
    https://fr.wikipedia.org/wiki/Ievgueni_Gnedine/
    można zmienić język na rosyjski..
    Artykuł jest bardzo dobry czytałem niegdyś w języku Goethego, podobny..
    Oczywiście, przez analogię można się zastanowić skąd się wziął Piłsudski w Polsce w 1918 roku i jak można było otrzymać pociąg w czasie niemieckiego strajku generalnego, ale to może kiedy indziej..

  22. karlik said

    https://fr.wikipedia.org/wiki/Ievgueni_Gnedine
    Ma być bez kreski, bo inaczej nie działa- przepraszam.

  23. RomanK said

    Od chwili powstania na Lower East Side of New York B’nai B’rith w kawiarnii Aarona Sinsheimer’s w pazdzierniku 13, 1843, przez sprzysiezenie 12 swiezych immigrantow z Niemiec Zydow pod przywodztwem Henry Jones’a. Rozpoczal zywot swiatowy spisek przeciwko Ludzkosci!
    Synowie Przymierza zlozyli przysiege reprezentujac 12 plemion Israela….sledzcie nazwiska czlonkow sprzysiezenia..
    Przd potomkami jednego z nich w Lozy Polin kajali sie wszyscy :patrioci ” obecego Ukladu Trzymajacego Wladze,.i przysiegali lojalnosc….

    Na drogowskazie NAPISAC CALA PRAWDE I TYLKO PRAWDE… ale nalezy tylko ustawic go …w przeciwnym kierunku…
    W razie czego tlumaczyc sie niewinna pomylka badz glupota czy tez ignorncja wynajetych kopaczy dolkow i instalatorow drogowskazow :-))))

  24. Wimar said

    Re 20 Admin. W książce „Rosja we krwi i nafcie :1905-2005” rozróżnia jednak zbrodnie i winy żydo-bolszewików od cierpień narodu rosyjskiego, któremu szczerze współczuje

    Potem coś się z nim stało… m.in. zaczął cenić Macierewicza…
    Admin

  25. Wimar said

    Re 23. Jest pan pewien,ze członkami tego sprzysiężenia zostali także potomkowie Józefa i Beniamina z rodu Jakuba ??

  26. Maćko said

    23. Panie Romanie, no kto tam byl na tym zebraniu?

    Kolejnym przewinieniem caratu byl masowe uwlaszczanie chlopów które by doprowadzilo Rosje do zaoferowania Swiatu monumentalnej ilosci zywnosci.
    Nomen omen, Kaddafiego zlikwidowano tuz przed oddaniem do uzytku najwiekszego na Swiecie systemu irygacji, który by z Libii uczynil potentata rolniczego w strefie klimatu sródziemnomorskiego, czyli dobrego dla szlachetnych i drogich plodów rolnych.

  27. panMarek said

    Poniżej część tej prawdy pogrupowana w pewne zestawienia. Miłej lektury.
    I MEMBERS 0F THE FIRST COMMUNIST
    GOVERNMENT OF MOSCOW (1918)
    { Council of Peoples Commissars )
    1. Ilich Ulin (Vladimir Ilich Ulianov or Nikolaus Lenin). President of the Supreme Soviet, Hebrew on mothers side. His mother was called Blank, a Hebrewess of German origin.
    2. Lew Davinovich Bronstein (Leo Trotsky), Commissar for the Red Army and the Navy; Hebrew.
    3. Iosiph David Vissarionovich Djugashvili-Kochba (Joseph Vissarianovich Stalin), Nationalities Commissar; descendant of from Georgia.
    4. Chicherin; Commissar for foreign affairs; Russian.
    5. Apfelbaum (Grigore Zinoviev), Commissar for internal affairs; Hebrew.
    6. Kohen (Volodarsky), Commissar for press and propaganda; Hebrew.
    7. Samuel Kaufmann, Commissar for the landed property of the State; Hebrew.
    8. Steinberg, law Commissar; Hebrew.
    9. Schmidt, Commissar for public works; Hebrew.
    10. Ethel Knigkisen (Liliana), Commissar for supply, Hebrewess.
    11. Pfenigstein, Commissar for the settlement of refugees; Hebrew.
    12. Schlichter (Vostanoleinin) Commissar for bilettings (confiscation of private houses for the Reds); Hebrew.
    13. Luric (Larin), President of the supreme economic council; Hebrew.
    14. Kukor (Kukorsky), Trade Commissar; Hebrew.
    15. Spitzberg, Culture Commissar; Hebrew.
    16. Urisky (Radomilsky), Commissar for „elections”; Hebrew.
    17. Lunacharsky, Commissar for pubic schools. Russian.
    18. Simasko, Commissar for health; Hebrew.
    19. Protzian, Agriculture Commissar; Armenian.
    II COMMISSARIAT OF THE INTERIOR (1918)
    (High officials of this Commissariat)
    1. Ederer, President of the Soviet of Petrograd; Hebrew.
    2. Rosenthal, Security Commissar of Moscow. Hebrew.
    3. Goldenrudin, director for propaganda of the Commissariat for foreign affairs; Hebrew.
    4. Krasikov, Press Commissar of Moscow; Hebrew.
    5. Rudnik, Vice-President of the Commissariat for health; Hebrew.
    6. Abraham Krohmal, first secretary of the Commissariat for the accommodation of refugees; Hebrew, alias Saguelsky.
    7. Marthenson, director of the press bureau of the Commissariat for internal affairs; Hebrew.
    8. Pfeierman, Chief Commissar for Communist police of Petrograd; Hebrew.
    9. Schneider, Political Commissar of Petrograd; Hebrew.
    10. Minnor, political Commissar of Moscow; American Hebrew.
    III COMMISSARIAT FOR FOREIGN AFFAIRS (Higher Officials)
    1. Margolin, director of the pass office; Hebrew.
    2. Fritz, director of the Commissariat for foreign affairs; Hebrew.
    3. Lalet (Joffe), Soviet ambassador in Berlin; Hebrew.
    4. Lewin, First secretary of the Soviet embassy in Berlin; Hebrew.
    5. Askerloth, director of the press and information offices of the Soviet embassy in Berlin; Hebrew.
    6. Beck, Ambassador Extraordinary of the Soviet government in London and Paris; Hebrew.
    7. Benitler (Beintler), Soviet ambassador in Oslo; Hebrew.
    8. Martins, Soviet ambassador in Washington; German ( ? ).
    9. Lew Rosenfeld (Kamenev), Soviet ambassador in Vienna; Hebrew.
    10. Vaslaw Vorovskv. former Soviet Ambassador in Rome up to the year 1922, who was murdered by the former Czarist officer M. A. Kontrady on 10th May 1925 in Lausanne; Hebrew.
    11. Peter Lazarovich Voicoff, Soviet Ambassador in Warsaw up to 7th June 1927, when he was murdered by a young, Russian; Hebrew.
    12. Malkin, Soviet Consul in Glasgow (Scotland) in the year 1919; Hebrew.
    13. Kain Rako (Rokevsky), President of the peace Committee of Kiev; Hebrew.
    14. Manuilsky, first adjutant of Rako and at present leading Communist ruler in the Ukraine; Hebrew.
    15. Astzumb-Ilssen, first legal advisor of the Soviet Commissariat for foreign affairs (1918); Hebrew.
    16. Abel Beck, Consul General in Odessa; Hebrew.
    17. Grundbaum (Cevinsky), Consul General in Kiev; Hebrew.
    IV HIGHER OFFICIALS IN THE SOVIET
    ECONOMIC COMMISSARIAT (1918)
    1. Merzvin (Merzwinsky), first: trade Commissar; Hebrew.
    2. Solvein, Secretary of Merzvin; Hebrew.
    3. Haskyn, general secretary of the Soviet trade Commissariat; Hebrew.
    4. Bertha Hinewitz, assistant of Haskyn; Hebrewess.
    5. Isidor Gurko (Gurkowsky), second trade Commissar; few.
    6. Jaks (Gladneff), Secretary of Gurko; Hebrew.
    7. Latz (Latsis), President of the trade council; Hebrew from Latvia.
    8. Weisman, secretary of the trade council; Hebrew.
    9. Satkinov, government counsellor of the Peoples Bank of Moscow. Russian.
    10. Jaks (Brother of the other), government counsellor of the Peoples Bank; Hebrew.
    11. Axelrod (Orthodox), government counsellor of the Peoples Bank; Hebrew.
    12. Michelson, government counsellor of the Peoples Bank; American Hebrew.
    13. Furstemberg (Ganetsky), Commissar for the government of „Soviet-German” trade affairs. In reality he was the contact man of the Hebraic revolutionaries of Russia, and the Hebraic banking group of Kuhn-Loeb & Co., New York; Warburg, Stockholm; Speyer & Co., London; Lazar Freres, Paris, etc., which supported the Communist revolution of Russia by way of the Rheinisch-Westfälische Syndicate for the Bank-system in Germany with money contributions.
    14. Kogon (one of the Kaganovich brothers), first secretary of Furstemberg; Hebrew.
    V HIGHER OFFICIALS OF THE COMMISSARIAT OF LAW
    (1918-19)
    1. Joseph Steinberg, brother of Steinberg who is the titulary Commissar; Hebrew. he occupies the post of first „Peoples’ Commissar.
    2. Jakob Berman, President of the revolutionary court of Moscow, Hebrew; probably the same Jakob Berman, who is the present director for the Communist party in Poland.
    3. Lutzk (Lutzky), Court Commissar of the „Peoples”‚ military forces; Hebrew.
    4. Berg, Court Commissar of Petrograd; Hebrew.
    5. Goinbark, Director of the department for formulation of laws; Hebrew.
    6. Scherwin, First Secretary of the „Peoples Commune” of Moscow; Hebrew.
    7. Glausman, President of the Control Commission at the-Commissariat of Law; Hebrew.
    8. Schraeder (Schrader), Chief Commissar of the Supreme Court of Moscow; Hebrew.
    Vl HIGHER OFFICIALS OF THE COMMISSARIAT FOR PUBLIC EDUCATION
    1. Groinim., Commissar for the lands in the south of Russia; Hebrew
    2. Lurie (brother of the President of the Supreme Soviet of trade), director of the department for elementary schools of the Commissariat for public education; Hebrew.
    3. Liuba Rosenfeld, directress of the theatrical section of the ministry for public education; Hebrewess.
    4. Rebeca Jatz, secretary of the above-named; Hebrewess.
    5. Sternberg, director of the department for sculpture of the Commissariat for public education; Hebrew.
    6. Jakob Zolotin, President of the government council of the Institute for Communist education; Hebrew.
    7. Grünberg, Commissar of instruction for the northern lands; Hebrew
    VII OFFICIALS IN THE ARMY COMMISSARIAT
    1 Schorodak, personal advisor of Trotsky: Hebrew.
    2. Slanks, personal advisor of Trotsky; Hebrew.
    3. Petz, personal advisor of Trolsky; Hebrew.
    4. Gerschfeld, personal advisor of Trotsky; Hebrew.
    5. Fruntze, supreme commander of the Communist southern armies; Hebrew.
    6. Fichmann, chief of general staff of the Communist armies of the North; Hebrew.
    7. Potzern, President of the Soviets (Government Council) of the West front; Hebrew.
    8. Schutzman (Schusmanovich), military advisor for the district of Moscow; Hebrew.
    9. Gubelman, Political Commissar for the military district of Moscow; American Hebrew.
    10. Leviensohn, Law Counsellor of the Red Army; Hebrew.
    11. Dietz, political advisor for the military district of Vitebsk; Hebrew.
    12. Glusman, military advisor of the Communist brigade of Samara; Hebrew.
    13. Beckman, political Commissar of the district of Samara; Hebrew.
    14. Kalman, military advisor of the Communist military forces of Slusk; Hebrew.
    VIII HIGHER OFFICIALS IN THE COMMISSARIAT FOR HEALTH
    1. Dauge, Vice-Commissar of the Commissariat for health; Hebrew.
    2. Wempertz, President of the Committee for the fight against venereal diseases; Hebrew.
    3. Rappaport, Director of the pharmaceutical department of the Commissariat; Hebrew (later political Commissar of Petrograd ).
    4. Fuchs, Secretary of Rappoport; Hebrew.
    5. Bloschon, President of the Committee for the struggle against infectious diseases; Hebrew.
    IX MEMBERS OF THE SUPREME SOVIET (SUPREME COUNCIL) FOR PEOPLES TRADE (Moscow 1919)
    1. Rosenfeld (Kamenev), President of the Trade Soviet for Moscow; Hebrew.
    2. Krasikov, Vice-President of the Trade Soviet of Moscow; Hebrew.
    3. Abraham Schotman, Director of the Trade Soviet of Moscow; Hebrew.
    4. Heikina, secretary of Schotmans; Hebrewess.
    5. Eismondt, President of the Trade Soviet of Petersburg; Hebrew.
    6. Landeman, Vice-President of the Trade Soviet of Petersburg: Hebrew.
    7. Kreinitz, Director of the Trade Soviet of Petersburg; Hebrew.
    8. Abel Alperovitz, Commissar for the iron foundry system of the Supreme Trade Soviet; Hebrew.
    9. Hertz (Herzen), Commissar for the transport system of the Supreme Trade Soviet; Hebrew.
    10. Sehilmon, secretary of Hertz; Hebrew.
    11. Tavrid, President of the Commissariat for the harvesting of Lie sunflower seed oil; Hebrew.
    12. Rotemberg, President of the Commissariat for coalmining, which is subject to the Supreme Trade Soviet; Hebrew.
    13. Klammer; President of the Commissariat for the fishing industry; Hebrew
    14. Kisswalter, President of the Commissariat for the economic reconstruction; American Hebrew.
    X MEMBERS OF THE FIRST SOLDIERS AND WORKERS COUNCIL OF MOSCOW
    1. Moded, Council President; Hebrew.
    2. Smitdowitz, President of the workers commission; Hebrew.
    3. Leibu Kuwitb, President of the soldiers commission; Hebrew ..
    COUNCIL MEMBERS
    4. Klautzner, Hebrew;
    5. Andersohn, Hebrew;
    6. Michelson, Hebrew;
    7 Scharach, Hebrew;
    8. Grunberg, Hebrew;
    9. Riphki Hebrew;
    10.Vimpa, Latvian;
    11.Kiamer, Hebrew;
    12. Scheischman, Hebrew;
    13. Lewinson Hebrew;
    14.Termizan, Hebrew;
    15. Rosenkoltz, Hebrew;
    16. Katzstein, Hebrew;
    17.Zenderbaum (Martov), Hebrew;
    18. Solo, Latvian;
    19. Pfalin, Hebrew,
    20. Krasnopolsky, Hebrew;
    21. Simson, American Hebrew;
    22. Schick, Hebrew;
    23. Tapkin, Hebrew.
    XI MEMBERS OF THE CENTRAL COMMITTEE OF THE SOVIET COMMUNIST PARTY (1918-1923)
    1. Gimel (Sujanov), Hebrew;
    2. Kauner, Hebrew;
    3. Rappoport, Hebrew;
    4. Wilken, Hebrew
    5. .Siatroff, Hebrew
    6. Grabner, Hebrew;
    7. Diamandt, Hebrew.
    XII MEMBERS OF THE CENTRAL COMMITTEE OF THE FOURTH CONGRESS OF THE SOVIET WORKERS
    AND PEASANTS
    1. Jankel Swerdin (Sverdolov), Committee President, Hebrew.
    2. Cremmer, Hebrew;
    3. Bronstein (not Trotsky), Hebrew;
    COUNCIL MEMBERS
    4. Katz (Marnkov), Hebrew:
    5. Goldstein, Hebrew;
    6. Abelman, Hebrew;
    7. Zünderbaum, Hebrew;
    8. Urisky, Hebrew
    9. Rein (Abrahamovich), Hebrew;
    10. Benjamin Schmidowitz, Hebrew;
    11. Tzeimbur, Hebrew;.
    12. Riphkin, Hebrew;
    13. Schirota, Hebrew;
    14. Tzernin Chernilovsky, Hebrew;
    15. Lewin (Lewinsky), Hebrew;
    16. Weltman, Hebrew;
    17. Axelrod (Orthodox), Hebrew;
    18. Lunberg, Hebrew;
    19. Apfelbaum (Zinoviev), Hebrew;
    20. Fuschman, Hebrew;
    21. Krasicov, Hebrew;
    22. Knitzunck, Hebrew;
    23. Radner, Hebrew;
    24. Haskyn,
    25.Goldenrubin, Hebrew;
    26. Frich, Hebrew;
    27. Bleichman (Soltntzev), Hebrew;
    28.Lantzer, Hebrew;
    29.Lishatz, Hebrew;
    30. Lenin, Hebrew on mother’s side,
    XIII MEMBERS OF THE CENTRAL COMMITTEE OF THE FIFTH CONGRESS OF THE SOVIET SYNDICATE
    1. Radek, President, Hebrew.
    MEMBERS
    2.Ganitzberg, Hebrew;
    3. Knigknisen, Hebrew;
    4. Amanessoff:, Hebrew;
    5.Tzesulin, Hebrew;
    6. Rosenthal, Hebrew;
    7. Pfrumkm, Hebrew;
    8. Kopnig, Hebrew;
    9. Krilenko, Russian;
    10. Jacks, American Hebrew;
    11. Feldman, Hebrew;
    12. Bruno, Hebrew;
    13. Rozin, Hebrew;
    14. Theodorovich, Hebrew;
    15. Siansk (Siansky), Hebrew;
    16. Schmilka, Hebrew;
    17. Rosenfeld (Kamenev), Hebrew;
    18. Samuel Kripnik, Hebrew;
    19. Breslau, Hebrew;
    20. Steinau, Hebrew;
    21. Scheikman, Hebrew;
    22. Askenatz, Hebrew;
    23. Sverdin, Hebrew;
    24. Stutzka, Hebrew;
    25. Dimenstein, Hebrew;
    26. Rupzuptas, Latvian;
    27. Schmidowitz, Hebrew;
    28. Nachamkes (Steklov), Hebrew;
    29. Schlichter, Hebrew;
    30. Peterson, Hebrew;
    31. Sasnovsky, Hebrew;
    32. Baptzinsk, Hebrew;
    33. Valach (Litvinov). Hebrew;
    34. Tegel (Tegelsky), Hebrew;
    35. Weiberg, Hebrew;
    36. Peter, Lithuanian;
    37. Terian, Armenian;
    38. Bronstein, Hebrew;
    39. Ganlerz, Hebrew;
    40. Starck, Hebrew;
    41. Erdling, Hebrew;
    42. Karachen, Hebrew;
    43. Bukharin, Hebrew;
    44. Langewer, Hebrew;
    45. Harklin, Hebrew;
    46. Lunacharsky, Russian;
    47. Woloch, Hebrew;
    48. Laksis, Hebrew;
    49. Kaul, Hebrew;
    50. Ehrman, Hebrew;
    51. Tzirtzivatze, Georgian;
    52. Longer, Hebrew;
    53. Lewin, Hebrew;
    54. Tzurupa, Latvian;
    55. Jafet (Joffe), Hebrew;
    56. Knitsuck, Hebrew;
    57. Apfelbaum, Hebrew;
    58. Natansohl: (Babrof), Hebrew;
    59. Daniel (Danialevsky), Hebrew.
    XIV THE POLICE CHIEFS. C.E.K.A. (CHEKA) (1919)
    1. Derzhin (Derzinsky), Supreme Chief of the C.E.K.A. (CHEKA); Hebrew.
    2. Peters, Sub-chief of the C.E.K.A.; Lithuanian.
    3. Limbert, director of the ill-famed Tagansky prison in Moscow, where a great part of the Czarist aristocracy and many former ministers, generals, diplomats, artists, writers, etc., of the old regime were murdered. Limbert is likewise a Hebrew.
    4. Vogel, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    5. Deipkyn, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    6. Bizensky, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    7. Razmirovich, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    8. Jankel Swerdin (Sverdlov). Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    9. Janson. Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    10. Kneiwitz, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    11. Finesh, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    12. Delavanoff, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    13. Ziskyn, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    14. Jacob Golden, Executive Commissar of the CHEK; Hebrew.
    15. Scholovsky, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    16. Reintenberg, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    17. Gal Pernstein, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    18. Zakis, Executive Commissar of the CHEKA; Lithuanian.
    19. Knigkisen, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    20. Skeltizan, Executive Commissar of the CHEKA; Armenian.
    21. Blum (Blumkin), Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    22. Grunberg, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    23. Latz, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    24. Heikina, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    25. Ripfkin, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    26. Katz (Karnkov), Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    27. Alexandrovich, Executive Commissar of the CHEKA; Russian.
    28. Jacks, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    29. Woinstein (Zwesdin), Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    30. Lendovich, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    31. Gleistein, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    32. Helphand (Parvis), Executive Commissar of the CHEKA; Hebrew.
    33. Silencus, Executive Commissar of the CHEKA; Hebrewess.
    34. Jacob Model, Chief or the Communist „Peter and Paul” troop for mass repression; Hebrew.
    XV PEOPLES COMMISSARS OF PETROGRAD
    1. Rodomill, Hebrew.
    2. Djorka (Zorka), Hebrew.
    XVI EXECUTIVE COMMISSARS OF THE CHEKA OF PETROGRAD (1919-1924)
    1. Isilevich, Hebrew.
    2. Anwelt, Hebrew.
    3. Meichman, American Hebrew.
    4. Judith Rosmirovich, ………Hebrewess.
    5. Giller, Hebrew.
    6. Buhan, Armenian.
    7. Sispper (Disperoff),Hebrew.
    8. Chaim Model, Hebrew.
    9. Krasnik, Hebrew.
    10. Koslowsky, Pole.
    11. Mehrbey, American Hebrew.
    12. Pawkis, Lithuanian.
    XVII MEMBERS OF THE SUPREME COMMISSARIAT FOR LABOUR IN MOSCOW
    1. Benjamin Schmidt, Peoples Commissar; Hebrew.
    2. Zencovich, Secretary of Schmidt; Hebrew
    3. Raskkyn, General secretary of the labour Commissariat; Hebrew
    4. Zarach, director of the supply department for workers; Hebrew.
    5. Woltman, second Commissar of public workers; Hebrew.
    6. Kaufman, assistant of Woltman; Hebrew.
    7. Goldbarh, President of the Commission for public works; Hebrew
    8. Kuchner, first advisor of the Commissariat for public, Hebrew
    XVIII COMMUNIST COMMISSARS AND OFFICIALS IN THE
    PROVINCES
    1. Isaak Latsk, Supreme Commissar of the Don Republic; Hebrew.
    2. Reichenstein, Peoples Commissar of the Don Republic; Hebrew.
    3. Schmulker, secretary of the above; Hebrew
    4. Levinson, President of the Don Soviet; Hebrew.
    5. Haytis, Commissar for Siberia; Hebrew.
    6. Dretling, President of the Soviet of Kiev; Hebrew.
    7. Ziumperger, assistant of the above; Hebrew
    8. Zackheim, President of the Soviet of Jaroslaw; Hebrew
    9. Sbeikman, President of the Soviet of Kazan; Hebrew
    10. Willing, President of the Soviet of Orenburg (present day Cincakow); Hebrew.
    11. Berlin (Berlinsky), President of the Soviet of Sizrn; Hebrew
    12. Limbersohn, President of the Soviet of Penza; Hebrew
    13. Somur, Trade Minister of Transcausasia; Hebrew
    14. Schultz (Slusky), President of the Soviet of Tavrida; Hebrew
    15. Herman, President of the Soviet of Tzarinsk; Hebrew.
    16. Rotganzen, President of the Soviet of Bielatzerkowski; Hebrew.
    17. Lemberg, secretary of Rotganzen; Hebrew.
    18. Daumann, President of the Soviet of Narwsky; Hebrew.
    XIX EDITORS OF THE COMMUNIST NEWSPAPERS „PRAVDA;” „EKONOMICHENSKANYA ZIZIN”AND „IZVESTIA”
    1. Najames (Steklov), Hebrew;
    2. Jacob Golin, Hebrew;
    3. Kohn, Hebrew;
    4. Samuel Daumen, Hebrew;
    5. Ilin Tziger, Hebrew;
    6. Maximo Gorky, Russian;
    7. Dean, Hebrew;
    8. Bitner, Hebrew;
    9. Kleisner, Hebrew;
    10. Bergman, Hebrew;
    11. Alperowich, Hebrew;
    12. Laurie (Rumantzeff), Hebrew;
    13. Brahmon, Hebrew;
    14. Grossman (Rozin). Hebrew;
    15. Abraham Torbeth, Hebrew.
    XX EDITORS OF THE COMMUNIST NEWSPAPER „TORGVOPROMISLEVNOY GAZZETY”
    1.Abel Pretz, Hebrew;
    2. Rafalowitz, Hebrew;
    3. Gogan, Hebrew;
    4. Bastell, Hebrew;
    5. Grochmann, Hebrew;
    6. Bernstein, Hebrew;
    7. Moch, Hebrew;
    8. Abraham Salomon Emanson, Hebrew;
    9. Goldenberg, Hebrew;
    10. Slavensohn, Hebrew;
    11. Benjamin Rosenberg, Hebrew;
    12. Schuman, Hebrew;
    13. Kulliser, Hebrew;
    14. Goldman, Hebrew;
    15. Jacob Giler (Gilev), Hebrew.
    XXI EDITORS OF THE COMMUNIST NEWSPAPER „DIE FAHNE DER ARBEIT-BANNER OF LABOUR” (1920)
    1. Schumacher, Hebrew;
    2. David (Davidov), Hebrew;
    3. Jarin (Yarolavsky), Hebrew;
    4. Lander, Hebrew;
    5. Samson Lewin. Hebrew;
    6. Steinbeck, Hebrew;
    7. Bilin, Hebrew;
    8. Evron, Hebrew.
    XXII EDITORS OF THE COMMUNIST NEWSPAPER „VIOLA TRUVAS”
    1. Katz (Karnkov), Hebrew;
    2. Jacks, Hebrew;
    3. Eisenberg (Poliansky), Hebrew.
    XXIII MEMBERS OF THE COMMISSION FOR THE ARREST OF SYMPATHISERS WITH THE CZARIST REGIME
    1. Muraviov, President; Russian
    MEMBERS
    2. Salomon, Hebrew;
    3.Edelsohn,Hebrew;
    4.Goldstein, Hebrew;
    5. Gruzenberg, Hebrew;
    6. Tanker, Hebrew.
    XXIV MEMBERS OF THE CENTRAL OFFICE OF THE HIGHER . TRADE SOVIET
    1. Rabinovich, Hebrew;
    2. Weinberg, Hebrew;
    3. Larin, Hebrew;
    4. Galalt, Hebrew;
    5. Kreitman, Hebrew;
    6. Zupper, Hebrew;
    7. Krasnin, Russian;
    8. Alperovitz, Hebrew.
    XXV MEMBERS OF THE CENTRAL BUREAU OF STATE CONSUMER BODIES
    1.Sidelgenim, Hebrew;
    2.Heikinn,Hebrew;
    3.Lubomirsky, Russian;
    4. Kritzer (Krozov), Hebrew;
    5.Tanger, Hebrew;
    6. Kinstung, Hebrew
    .
    XXVI MEMBERS OF THE CENTRAL COMMITTEE OF ARTIZANS SYNDICATE
    l. Ravetz, Hebrew;
    2. Zmirnov,Russian;
    3. Gitzemberg, Hebrew;
    4. Davidson, Hebrew;
    5. Brillante,Hebrew
    XXVII REPRESENTATIVES OF THE RED ARMY ABROAD
    1. Sobelsohn (Radek), Soviet military representative in Berlin; Hebrew.
    2. Neinsenbaum, military representative in Bucharest; Hebrew.
    3. Bergman, military representative in Vienna; Hebrew.
    4. Abraham Baum, military representative in Copenhagen; Hebrew.
    5. Bergman, military representative in Vienna; Hebrew.
    6. Alter Klotzman, military representative in Warsaw; Hebrew.
    7. Abraham Klotzman, Adjutant of the former; Hebrew
    XXVIII MEMBERS OF THE HIGHER JUDICIARY CORPS
    1. Katsell, Hebrew;
    2. Goldman, Hebrew;
    3. Walkperr, Hebrew;
    4. L Kasior, Hebrew;
    5. Schnell, Hebrew;
    6. Schorteil, Russian;
    7. Zercov, Russian;
    8. Schmidt, Hebrew;
    9. Blum, Hebrew;
    10. Rudzistarck, Hebrew
    XXIX PROFESSORS OF THE „SOCIALIST” ACADEMY OF MOSCOW
    1. Skentenberg, Hebrew;
    2. Nadezda Krupp (Krupskaya, i.e. the wife of Lenin, likewise Hebrewess not Russian as generally asserted, Hebrewess;
    3. Kraskowsko, Hebrew
    4. Gleitzenr, Hebrew, lover of the second wife of Stalin, for this reason shot in 1932, although in the affair he was made to appear as „supported of Trotsky”, Hebrew;
    5. Keltsman, Hebrew;
    6. Schutzka, Hebrew;
    7. Schirolla, Finnish Hebrew;
    8. Rotstein, Hebrew;
    9. Reisner, Hebrew;
    10 Josif Rakovsky, Hebrew;
    11. Jacob Lurie, Hebrew;
    12. Rozin, Hebrew;
    13. Pokrovsky, Russian;
    14. Karl Levin, Hebrew;
    15. Gimel (Sujanov), Hebrew;
    16. Budin, Hebrew;
    17. Ehrperg, Hebrew;
    18. Nemirovich, Hebrew;
    19. Coikburg, Hebrew; Rapport, Hebrew; Grossmann, Hebrew; Fritz, Hebrew; Najamkes, Hebrew; Ludberg, Hebrew;
    20. Dand (Dauzewsky), Hebrew;
    21. Goldenbach (Riazonov), Hebrew;
    22. Kusinen, Finn..;
    23. Weltman, Hebrew;
    24. Salomon Olansky, Hebrew;
    25. Ursiner (Ursinov), Hebrew;
    26. Gurovich, Hebrew;
    27. Rosa Luxemburg, German Hebrewess;
    28. Elchenkoltz, Hebrew;
    29. Tzerkina, Hebrewess;
    30. Gatze, Hebrew;
    31. Moises Ulansk, Hebrew;
    32. Broito (Broitman) Hebrew.
    XXX MEMBERS OF THE SUPREME SOVIET OF THE DON COMMITTEE
    1. Polonsky, Russian;
    2. Rosental, Hebrew;
    3. Krutze, Hebrew;
    4. Bernstein (Koganov), Hebrew;
    5. Zimanovich, Hebrew;
    6. Klasin, Latvian;
    7. Otzkins, Hebrew;
    8. Wichter, Hebrew;
    9. Kirtz, Hebrew;
    10. Liphsitz, Hebrew;
    11. Bitzk,Hebrew.
    XXXI MEMBERS OF THE AID COMMITTEE FOR THE COMMUNISTS
    1. Ethel Knigkisen, Hebraic woman peoples Commissar.
    2. Goldman, secretary of the above; Hebrew.
    3. Rosa Kaufman, assistant of the above; Hebrewess.
    4. Pautzner, director of the Aid Committee; Hebrew.
    5. K. Rosenthal, Chief of the central office of the Aid Committee; Hebrew.
    XXXII SOVIET TRADE REPRESENTATIVES ABROAD
    1. Abraham Shekman, Trade representative in Stockholm with the banks Warburg and Nye Bankon; Hebrew.
    2. Landau, Trade representative in Berlin; Hebrew.
    3. Worowski, Trade representative in Copenhagen; Hebrew.
    XXXIII PEOPLES JUDGES IN MOSCOW
    l. Jakob Davidov, Hebrew;
    2. Paul Bitzk, Hebrew;
    3. Jakob Adokolsky, Hebrew;
    4. Joseph Beyer, Hebrew;
    5. Abraham Gundram, Hebrew;
    6. Kastariaz, Armenian;
    7. Beniamin/Aronovitz, Hebrew.
    XXXIV-PERMANENT COMMISSARS AT DISPOSAL OF THE SUPREME SOVIET OF MOSCOW
    1. Tziwin (Piatinsky), Hebrew;
    2. Gurevich (Dan), Hebrew;
    3. Silberstein (Begdanov), Hebrew;
    4. Garfeld (Garin), Hebrew;
    5. Rosemblum (Maklakowsky), Hebrew;
    6. Kernomordik, Hebrew;
    7. Lowenshein, Hebrew;
    8. Goldenberg (Meshkowski), Hebrew;
    9. Tzibar (Martinov), Hebrew.
    XXXV-MILITARY ADVISORS OF THE COMMUNIST GOVERNMENT OF MOSCOW
    1. Lechtiner, adviser of the military Soviet of the Caucasian army; Hebrew.
    2. Watsertish, Commander of the West Front against Czechoslovakia; Hebrew.
    3. Bruno, Special advisor for the East Front; Hebrew.
    4. Schulman, second advisor of the Moscow government (Council of the Peoples Commissars) for the East Front; Hebrew.
    .5. S.Schmidowitz, (Commander of the Communist military forces in the Crimea; Hebrew.
    6. Jack, second commander of the forces in the Crimea; Hebrew.
    7. Schnesur, third commander of the same army; Lithuanian.
    8. Meigor, Chief of the military Soviet of Kazan; Hebrew.
    9. Nazurkoltz, Commissar of the military Soviet of Kazan; Hebrew.
    10. Rosenkeltz, Commissar of the military Soviet of Kazan; Hebrew.
    11. Samuel Gleitzer, Commissar and Commander of the Soviet trooping school for the frontiers (frontier guards ); Hebrew.
    12. Kolman, commander of the military Commune of Moscow; Hebrew.
    13. Katzmer (Lazimov), Adjutant of the above; Hebrew.
    14. Dulis, military advisor of the Soviet government; Hebrew.
    15. Steinger, military advisor of the Soviet government; Hebrew.
    16. Gititz, political Commissar for the military district of Petrograd; Hebrew.
    17. Dzenitz, political Commissar for the 15th Communist brigade; Hebrew.
    18. Bitziss, commander of the military district of Moscow; Hebrew.
    19. Gecker, commander of the Communist army of Jaroslaw; Hebrew.
    20. Mitkatz, military advisor of the government for the military district of Moscow; Hebrew.
    21. Tzeiger, Commander of the military Soviet of Petrograd; Hebrew.
    XXXVI-MEMBERS OF THE COMMISSARIAT FOR THE LIQUIDATION OF PRIVATE BANKS
    1. Henrick, special Commissar of the government; Hebrew.
    2. Moisekovak, assistant of the above; Hebrew.
    3. Kahan, Controller-general for the private bank depots; American Hebrew.
    4. Jacob Giftling, technical advisor of the Commissariat; Hebrew.
    5. Nathan Elliasevich, second technical advisor; Hebrew.
    6. Sarrach Elliasevich, assistant of the above; Hebrewess.
    7. Abraham Ranker, advisor of the Commissariat; Hebrew.
    8. Plat, Hebraic advisor; Latvian.
    9. Abraham Rosenstein, Hebraic advisor; Hebrew.
    10. Lemerich, advisor of the Commissariat; Hebrew.
    XXXVII-MEMBERS OF THE LINGUAL SCIENCE DEPARTMENT OF THE PROLETARIAT
    Beniamin Zeitzer, Hebrew; Pozner, Hebrew; Maxim Gorky, Russian; Alter, Hebrew; Eichenkoltz, Hebrew; Schwartz,Hebrew; Berender, Hebrew; Kelinin, Hebrew; Hadasevich, Hebrew; Leben (Lebedeff), Hebrew; Kersonskaya, Hebrewess.
    How many leading posts of the new Hebraic-Soviet State have been occupied by Gentiles and how many by the descendants of Abraham, is shown by the following statistics.
    Gentiles Hebrews
    1. Members of the first Communist government of the 3 16
    2. Mesed, (Council of Peoples Commissars ). High officials, who belong to the Commissariat forInternal Affairs. 0 10
    3. Higher officials of the Commissariat for foreign affairs. 2 16
    4. Higher officials of the trade Commissariat. 1 13
    5. Higher officials of the justice Commissariat. 0 10
    6. Higher officials of the Commissariate for public schools. 0 8
    7. Officials of the Commissariat for armed forces. 0 14
    8. Higher officials in the Commissariat for health. 0 5
    9. Members of the Supreme Soviet for peoples trade. 0 14
    10. Members of the first Soldiers and Workers Councils of Moscow. 4 19
    11. Members of the Central Committee of the Soviet Communist Party. 1 6
    12. Members of the Central Committee of the 40th Congress of Syndicates of Soviet Workers and Peasants. 0 30
    13. Members of the Central Committee of the 50th Congress of the Soviet Syndicate. 0 50
    14. Directors of the CHEKA police in Moscow. 5 29
    15. Peoples Commissars in Petrograd. 0 2
    16. Executive Commissars of the CHEKA police of Petrograd. 3 9
    17. Members of the higher labour Commissariat. 0 8
    18. Communist Commissars and officials in the provinces. 1 17
    19. Editors of the newspapers „Pravda,” „lz-vestia,” and „Ekonomichenskaya Zizin.” 1 14
    20. Editors of the Communist newspaper „Torgo-Promislevnoy-Gazzetty.” 0 15
    21. Editors of the Communist newspaper „The Banner of Labour.” 0 8
    22. Editors of the newspaper „Vola-Truva.” 0 3
    23. Members of the Commission for the arrest of sympathisers with the Czarist regime. 1 6
    24. Members of the Central Bureau of State State Consumer Bodies. 1 7
    25. Members of the Central Bureau of the Higher Trade Soviet. 1 5
    26. Members of the Central Committee of artizans Syndicates. 1 4
    27. Representatives of the Red Army abroad. 0 7
    28. Members of Higher Juristic Corps. Professors of the Socialist Academy of Moscow. 1 9
    29 Members of the Higher Soviet of the Don Commissariat. 2 34
    30. Members of the Aid Commission for the Communist. 0 5
    31.
    32. Soviet trade representatives abroad. 0 3
    33. Peoples Judges of Moscow. 1 6
    34. Permanent Commissars at disposal of the Supreme Soviet. 0 9
    35. Military advisors of the government of Moscow. 2 19
    36. Members of the Commissariat for the liquidation of private banks. 0 10
    37. Members of the Lingual Science department of the proletariat. 1 10
    Of a total of 502 offices of first rank in the organisation and direction of the Communist revolution in Russia and in the direction of the Soviet State during the first years of its existence, no less than 459 posts are occupied by Hebrews, while only 43 of these offices have been occupied by Gentiles of different origin. Who then has accordingly carried out this terrible revolution? The Gentiles perhaps? Another statistic, which was published in Paris by the counter-revolutionary newspaper „Le Russe Nationaliste,” after the victory of the Hebraic Communist in Russia, reveals that of 554 Communist leaders of first rank in different offices the racial composition was as follows:
    Hebrews 447
    Lithuanians 43
    Russians 30
    Armenians 13
    Germans 12
    Finns 3
    Poles 2
    Georgians 2
    Czechs 1
    Hungarians 1
    During the second- world war and from then on up to our present time. the Hebraic clique which rules the Union of Socialist Soviet Republics, continues to be very numerous, for at the head of the names stands Stalin himself, who for a long time way regarded as a Georgian of pure descent. Today it is almost completely proved, that Stalin had Hebraic blood, although he neither confirmed nor denied the rumours, about which mutterings began in this direction.[14]
    Let us look at a list of the Soviet officials in the government of Stalin
    1. Zdanov (Yadanov), who in reality was called Liphshitz, foriner commander in the defence of Leningrad during the 2nd world war. Member of the Politbüro up to 1945 and one of the instigators of the decision which excluded Tito from the Cominform in the year 1948 and who shortly afterwards died.
    2. Lavrenty Beria, Chief of the M.V.D. Police and of Soviet heavy industry, member of the Soviet Atom industry, who was executed upon orders of Malenkov, and in fact for the same reason for which Stalin liquidated. Yagoda.
    3. Lazar Kaganovich, director of Soviet heavy industry,
    4. Malenkov (Georgi Maximilianovich Molenk), member of the Politbüro and Orgburo until 1952, then member of the Supreme Presidium, President of the Ministerial Council after the death of Stalin; Minister in the government of Bulganin since 1955. He is a Hebrew from Ornsenburg, not a Cossack, as is asserted. The name of his father, Maximilian Malenk, is typical for a Russian Hebrew. In addition there is a very important detail, which reveals the true origin of Malenkov and also of Khmschev. The present wife of Malenkov is the Hebrewess Pearim Litter, known as „Comrade Schans chuschne” who was Minister (Commissar) for the fish industry in the Soviet government in the vear 1938. If Malenkov had not been a Hebrew, it is extremely unlikely that he wou^d have married a Hebrewess, and the latter w^uld also not have married him. There exists no official description of the life of Malenkov. This is certainly to be attributed to the fact that he does not want his Hebraic origin to be discovered.
    5. Nikolaus Salomon Khrushchev, present chief (1963) of the Soviet Communist party, member of the Politburo since 1939, i.e. since the year, when Malenkov was chosen member of the Orgburol He is the brother of Madame Malenkov, i.e. of the Hebrewess Pearlmutter. Khruschev is a Hebrew and his real name is Pearlmutter. Also, the present wife of Khruschev, Nina, as well as the wives of Kikoyan, Voroshilov, Molotov,etc., are Hebrewesses.
    6 .Marshal Nikolaus Bulganin, at present first Soviet minister, former bank official, was one of the ten Hebraic members of the Commissariat for the liquidation of private banks in the year 1919.
    7.Anastasio Josifovich Mikoyan, member of the Politburo since 1935, member of the Supreme Presidium since 1952, Trade Minister and Vice-president in the Malenkov government. He is an Armenian Hebrew and not a true Armenian as is believed.
    8.Kruglov, chief of the M.V.D. after Beria. Upon command of Kruglov the imprisoned Hebraic doctors were released who had been imprisoned by Riumin, sub-chief of the plice, during the rulership of Beria, in the year 1953.
    9. Alexander Kosigin, member of the Politbüro up to 1952, afterwards deputy in the Supreme Presidium and Minister for light industry and food in the Malenkov government. Russian
    10. Nikolaus Schvernik, member of the Politbüro up to 1952, then member of the Supreme Presidium and member of the Presidum of the Central Committee of the Communist party; Hebrew.
    l1. Andreas Andreievich Andreiev, who was known as the „Politbureaucrat” of 3 A, member of the Politburo between 1931 and 1952, Hebrew from Calicia (Poland). He writes under Russian pseudonym.
    12. P. K. Ponomareno, member of the Orgburo in the year 1952; afterwards member of the highest Presidium and culture minister in the Malenkov government
    13. P. F. Yudin (Hebrew), deputy member of the highest Presidium and titulary of the Ministry for building material in the Malenkov government in the year 1953.
    14. Mihail Pervukin, member of the Presidium of the central committee of the Communist party since 1953. Russian.
    15. N. Schatalin, official in the sub-secretariat of the Central Committee of the Community Party. Russian
    16. K. P. Corschenin, Justice minister in the government of Malenkov. Russian
    17. D. Ustinov (Zambinovich), Soviet ambassador in Athens (Greece) up to the second world war; defence minister in the Malenkov government. Russian.
    18. V. Merkulov, Minister for state control at the time of Malenkov. Russian
    19. A. Zasyadko, Minister for the coal industry under Malenkov. Russian.
    20. Cherburg, Soviet propaganda chief. Hebrew.
    21. Milstein. one of the Soviet espionage chiefs. 2. Ferentz Kiss, Chief of the Soviet espionage service in Europe. All Hebrews.
    23. Postschreibitscher (Poschebicheve), former private secretary of Stalin, at present chief of the secret archives of the Kremlin. German
    24. llya Ehrenburg, delegate for Moscow in the Supreme Soviet, Communist writer: likewise Hebrew.
    25. Mark Spivak, delegate from Stalino (Ukraine) in the Supreme Soviet of Moscow. Slovak.
    26. Rosalia Goldenberg, delegate from Birobudjan in the Supreme Soviet. Hebrew.
    27. Anna E. Kaluger, delegate of Bessarabia in the Supreme Soviet, Her brother, not Koluger, but Calugaru in Rumanian, is a Communist official in the government of Rumania.
    Also Kalinin, one of the great Soviet officials under Stalin who died some time ago, was a Hebrew.[15]
    It is only too well known, that the Anti-Semitism of Stalin was a misrepresentation of the facts, and that the blood bath among the Hebrews (Trotskyists) which he carried out in order to assert his power, was performed by other Hebrews. In the last instance the struggle between the Hebrew Trotsky and the Stalin was a struggle between parties for control over the Communist government, which they created, it was purely a family dispute. As proof, the following list of Commissars for Foreign Affairs, during the period when Stalin got rid of some certain Hebrews, who had become dangerous for his personal power.
    1. Maxim Maximovich Litvinoff, Minister for Foreign Affairs up to 1939; when he was replaced through Molotov. He afterwards occupied high offices in the same ministry up to his death in February 1952. He was born in Poland as son of the Hebrew Meir Genokh Moiseevich Vallakh, a bankclerk. In order to conceal his real name Maxim Moiseevich Vallakh (Lit-vinoff used various pseudonymns during his real career, among them Finkelstein, Ludwig Nietz, Maxim Harryson, David Mordecay, Felix, and finally, when he became an official in the Communist regime of Russia, he took on the name of Litvinoff or Litvinov. When this Hebrew was replaced by Molotov in the Year 1939, the Hebrews of the western world and the entire Hebraic-Freemasonic press began to cry out that he had been removed through Stalin, because he was a „Hebrew,” but they kept quiet afterwards concerning the fact that up to his death Litvinov remained in the ministry. Why also say this, if it was not of interest for the conspiracy? In the Memoirs of Litvinov, which were published after his death, he wrote that in his opinion nothing would alter in Soviet Russia after the death of Stalin. In fact, Stalin died a year after Litvinov and nothing was altered in the Soviet’s internal and external policies.
    What the West calls change in the policy of the USSR, is simply nothing further than a skilled propaganda for the necessities of the plan for world rule through the Hebrews. Nothing has altered since the death of Stalin. A certain unrest may have arisen on account of the lack of a new leader of the stature of Stalin or Lenin, that is all. For this reason the Hebraic-Freemasonic conspirators of the West wish to paint the Soviet-Communist black raven over with the glittering colours of „Pacifism,” of „Coexistence,” „Human friendliness,” etc., in order to introduce it to the world as something harmless, until a dictator with the same lusts of his predecessors arises.
    When Litvinov asserted that nothing would alter with the death or Stalin, he knew very well, that this would be so, because Stalin was nothing more than one of the handymen of the Hebraic band, which rules the USSR, and because after him other Hebrews would be at hand, to carry on the plan of world domination, for which Bulganin, Baruch, Reading, Thorez, Mendes France, David Ben Gurion and many others are cooperating.
    In continuing the list of Hebrews [and Gentiles] in the Ministry for Foreign Affairs of the USSR, we mention:
    2. Andreas Januarevich Vishinsky, now dead, who was foreign minister of the USSR before the death of Stalin and afterwards permanent representative of the Soviet Union in the UNO. There he missed no opportunity to sling his obscenities against the non-Communist lands, exactly as in the times when he was „Peoples Judge.” His Hebraic name was Abraham Januarevin.
    3. Jakob Malik, Soviet representative in the UNO and a great personality in the Soviet diplomatic hierarchy; Hebrew.
    4. Valerian Zorin, for a time ambassador in London and likewise a great figure of Soviet diplomacy, who changes his post according to necessity
    5. Andrei Gromyko, diplomat, Minister for foreign affairs since 1958. Russian
    6. Alexander Panyllshkin, former Soviet ambassador in Washington, ambassador in Peking during the year 1955, Russian, who is regarded as the actual dictator of Red China.
    7. Zambinovich (Ustinov), ambassador in Athens up to 1940. Hebrew.
    8. Admiral Radionovich, ambassador in Athens between 1945 and 1946, i.e., as the Communist coup d’etat in Greece was prepared; Hebrew.
    9, Constantin Umansky, ambassador in Washington during the Second World War and afterwards official in Lie Ministry for foreign affairs in Moscow. Russian
    10. Manuilsky, former representative in the Ukraine and in the UNO, at present President of the Ukraine; likewise Hebrew.
    11. Ivan Maisky, ambassador in London during the war, afterwards high official of the Foreign Ministry in Moscow. Hebrew
    12. Madame Kolontay, ambassador in Stockholm until her death in March 1952;. Hebrewess.
    13. Daniel Solod, ambassador in Cairo in the year 1955. The latter, supported by a Hebraic group which belongs to the diplomatic corps in Cairo, directs the Israelite conspiracy inside the Arab world under Soviet diplomatic protection, without the Egyptian government noticing this. This government should not forget, that David Ben Gurion, first Prime Minister of Israel, as well as Golda Meyerson, Israel’s Minister in Moscow, arc Russian Hebrews like David Solod.
    At present according to confirmed data 80% to 90% of the key positions in all ministries in Moscow and the remaining Soviet republics are occupied by Hebrews.
    „I do not believe that there can be any doubt of the origin of all those who occupy the highest posts in Moscow since the first moment of the revolution; for the Russians it is a lamentable fact that after all this course of time things are much worse, for the number of Hebrews who live in Russia, has increased in frightening degree. All important leading positions are in their hands..”[16]
    As in Russia the countries of Europe where Bolshevism has gained control, are also completely ruled by a Hebraic minority; the latter always appears in the direction of the Communist government with an iron, criminal and merciless hand, so as to attain the utter enslaving of the native citizens through an insignificant group of Hebrews.
    More convincing than any other proof is an exact surveying of the most principal leaders of the Bolshevist governments of Europe, which are always found in the hands of the Israelites. We will quote the most principal ones:
    Owing to the size of this document, the Kagnovich list that includes other Eastern Bloc countries is on a separate page, continue, or go straight to Chapter 5.

    Trudno się odnieść do tego pomieszania z poplątaniem w tekście szanownego Autora, więc spróbuję się odnieść tylko do sprawy Katynia. W Katyniu nie mordowała żadna Rosja a nawet Rosjanie, do czego jeszcze wrócę tylko, Bolszewia, która ma tyle wspólnego z Rosją, że ją zniszczyła w sposób trwały i wymordowała jej elity.
    Przypomnę, że pomysłodawcą eksterminacji polskiej elity państwowej poza Josifem Wissarionowiczem Dżugaszwili (nazwisko znaczy po gruzińsku – syn żyda – Dżuga-szwili) był oczywiście szef NKWD Ławrientij Beria, który realizował plan wraz z zespołem składającym się w przeważającej części z ludzi takich jak Bogdan Zaharewicz Kobułow, Begman, Elman, Estrin, Krongauz, Lejbkind, J. Raichman, Abakumow, Milstein (transport), Sierow. Sam mord „zatwardziałych, nie rokujących poprawy wrogów władzy sowieckiej” w lesie katyńskim prowadzili na miejscu kierowniczy funkcjonariusze mińskiego komisariatu NKWD – Abram Borysowicz, Lew Rybak i Chaim Finberg. O bezpośrednich katach, strzelających Polakom w tył głowy, posiadamy informacje dzięki polskiemu Żydowi Abrahamowi Vidro który Po 30 latach przerwał swoje milczenie o Katyniu, cyt.
    Tel Aviv, 22 lipca 1971
    „Przyrzekłem majorowi Sorokinowi, że przez 30 lat nie zdradzę jego tajemnicy, którą mi powierzył. Odczuwałem w sobie jego strach i zaufanie. Obiecałem strzec tajemnicy. Teraz mówię po 30 latach”.
    Tak zaczyna się oświadczenie, które złożył Abraham Vidra (64) w Tel-Avivie. Chodzi o nowe dowody masowego mordu w Katyniu. W 1940 r. ponad 10000 polskich oficerów zostało zamordowanych w Katyniu przez żołnierzy Armii Czerwonej. Po odnalezieniu masowych grobów stwierdzono, że za masową masakrę są odpowiedzialni Rosjanie. Rosjanie próbowali winą obciążyć Niemców.
    Po wojnie udowodniono, że za masowe egzekucje odpowiadają Rosjanie. Vidra jest jednak pierwszym, który przekazuje teraz relacje naocznych uczestników. W 1941 r. dowiedział się najpierw od sowieckiego majora Sorokina o rosyjskim komandzie egzekucyjnym, a potem w obozie w Talizie na Uralu spotkał sowieckich kapitanów: Susłowa i Tichonowa, „którzy zachowywali się w osobliwy sposób”. Obydwaj oficerowie, jak przekazuje Vidra, byli załamani nerwowo i Susłow przyznał się Vidrze: „Tichonow i ja jesteśmy najpodlejszymi ludźmi na świecie. Ja własnoręcznie zabijałem Polaków”. Kapitan Susłow przekazał Abrahamowi Vidrze: „Chcę panu o moim życiu opowiedzieć. Tylko panu możemy opowiedzieć, ponieważ jest pan Żydem. Polaków zabijałem moimi rękami. Rozstrzeliwałem ich własnoręcznie”. Przywódcy komunistycznej partii w Związku Sowieckim wiedzieli, ze tylko niektórzy głęboko nienawidzący Polaków będą zdolni takie obrzydlistwo wykonać.
    Po wojnie Vidra wyemigrował z Rosji do Izraela. „Przypuszczam, ze ci oficerowie zmarli w międzyczasie i swą tajemnice zabrali do grobu. Ja jednak nie chcę dłużej milczeć” – oświadczył teraz w Tel-Avivie.”

  28. Adam -z ch.n.g. said

    Panie Maćko .
    Porównanie Uwłaszczenia chłopów w Carskiej Rosji i kompleksowej melioracji (in plus – nie tak , jak w stepiejącej Polsce ) , to strzał w „10”.
    NIE ROPA , A ŻYWNOŚĆ .
    I wtedy , i wtedy . ( Czy Libijczycy byli głupsi od polactwa)
    Pytał gupi gupszego – a który z nas mądrzejszy ???

  29. RomanK said

    ad 26,..kapusia pan chce ze mnie zrobic???:-))))
    SB sie nei udalo i innym….:-)) tera na stare lata bede panu donosil??:-))))

  30. Maćko said

    Kapusia? Kapus wydaje swoich…

  31. Maćko said

    27. Adamie – moze zywnosc ORAZ ropa? choc… Polske, spichlerz Europy rozwalono duzo wczesniej.
    Co z tym stepowieniem Polski?
    Uklony

  32. RomanK said

    Panie Macieju- swoich wydaje zdrajca…kapus to poprostu kapus… i kapuje…bo juz sie taki ulung..czasami za pieniadza najczesciej podkapuje bze zadne zachety z zadnej strony…ot z natury kapusiej.

  33. RomanK said

    http://www.truthtellers.org/alerts/areadlbnaibrithmasonic.html

  34. RomanK said

    ad 19…Moglby pan po ludzkiemu wyjasnic o panu chodzi?? panie Marku???
    Co dla pana jest Belkotem????

  35. MatkaPolka said

    http://stopsyjonizmowi.wordpress…com/wielki-terror/chazarska-dzicz-panem-swiata-w-drodze-do-1917-roku-rozdzial-v-rozkoszna-dupa-lenina-henryk-pajak

    No to nareszcie wiemy, na czym polega WIELKA POLITYKA

    Trójkąt kochanków i homoseksualistów – Lenin – Trocki – Zinowiew

    Ich listy miłosne
    Czyżby homoseksualizm był cecha chary styczną dla przywódców żydowskich?

    Ten rozdział jest dewastujący, dla tzw. Żydów i tzw. żydostwa.
    Nareszcie dowiadujemy się na polega żydostwo i co to znaczy być Żydem
    I jak się osiąga szyty kariery politycznej

    Rozdział V: Rozkoszna d.upa Lenina.

    Kochani, dzięki uprzejmości Admiku otrzymaliśmy kolejny mocny i “przedpremierowy” fragment najnowszej pracy Henryka Pająka pod wymownym tytułem “Chazarska dzicz panem świata”. Przyjemnej lektury. Redakcja

    Na początku lat siedemdziesiątych XX wieku we Francji ukazała się książka „Wielcy homoseksualiści”. W Żydobolszewii krążyła ona jako wydanie samizdatowe (publikacja rozpowszechniana w Związku Radzieckim bez wiedzy i zezwolenia władz/admin) zagrożone wieloletnim więzieniem dla każdego posiadacza. W książce tej jako jednym z najważniejszych „wielkich homoseksualistów” jest Lenin. Do tej skłonności, czyli „kochania inaczej” przyczynił się jego tatuś, z pochodzenia Żydo-Mongoł – Ilja Mikołajewicz.

    Książkę napisał J.W. Sokołow. Pisze on na wstępie swojej publikacji, że miał ją od dawna napisaną, ale opublikował dopiero w 2010 roku. Od czasów, gdy mógł dotrzeć do surowo wcześniej zakazanych dokumentów, zainteresowały go dokumenty osobiste działaczy tak zwanego „leninowskiego” naboru /zaciągu/, czyli elitarny rdzeń sowieckiego żydobolszewizmu. Zwrócił szczególną uwagę na tych działaczy, którzy zostali poddani represjom po śmierci Lenina. Udało mu się przejrzeć dokumenty niektórych i opublikować.

    W swoich kwerendach zdecydowany opór archiwistów napotkał w odniesieniu do pewnego zasobu dokumentów. Nie tylko odmówiono mu zgody na publikację zawartych tam faktów, ale nawet dyskusji na ten temat. Zgromadził setki reprodukcji dokumentów, ale nie mógł potem znaleźć wydawców na to, co ustalił i opisał. Dyrektorzy wydawnictw i pism „spuszczali oczy i mamrotali coś niezrozumiałego”, że „czytelnik [rosyjski] jeszcze nie dojrzał, żeby to poznać”.

    Sokołow na wstępie przypomniał oficjalną chronologię tamtych czasów, zebraną w szóstym wydaniu: „W.I. Lenin. Biografia” /1981/. Przeczytał m.in.:
    8 lipca 1917. Allilujew i Stalin odprowadzili Lenina na stację Razliw, gdzie Lenin zamieszkał w drewutni robotnika N.A. Jemielianowa /to dla ukrycia Lenina przed władzami poszukującymi go jako przestępcę politycznego/. Ale obawiano się okolicznych letników – drobnomieszczańskiej społeczności. Jemielianow dzierżawił w odległości pięciu kilometrów od jeziora Razliw niewielką łąkę, dokąd przeprawił łódką Lenina i Zinowiewa do przygotowanego wcześniej szałasu przylegającego do stogu siana, gdzie znajdowała się „sypialnia dla dwóch”.

    Tyle ten pozornie banalny w swej treści akapit z: „W.I. Lenin. Biografia”. Sokołow zadał sobie jednak intrygujące pytanie: skąd i dlaczego wziął się tam akurat Zinowiew? Czy naprawdę z obawy przed letnikami Lenin przeniósł się do tego szałasu – tej „sypialni dla dwóch”? Przecież letnicy latem znajdowali się wszędzie, po całych dniach włóczyli się w poszukiwaniu grzybów, tym samym i w pobliżu szałasu. Żyć zamkniętym w drewutni to z gruntu podejrzane. Żona lub synowa Jemielianowa codzienne przynosiły do szałasu posiłki dla dwóch ludzi. Lenin podgrzewał posiłki nad ogniskiem w kociołku, zatem ognisko czy jego dym mogły zwabić ciekawskich. Istnieje słynny obraz przedstawiający Lenina przy ognisku, czytającego notatki w świetle tego ogniska. Czytamy dalej w biografii:

    Lenin był nadzwyczajnie przeciążony pracą, pisał artykuły.

    To prawda – przyznawał Sokołow – Lenin w tym czasie napisał kilka artykułów, ale to mogło zabrać mu nie więcej jak 5-7 dni. Ale Lenin przebywał w tym szałasie do szóstego sierpnia! Dalej, przeczytał w tymże „W.I. Lenin. Biografia”:

    Lenin odbywał przechadzki, leżał na słoneczku, wieczorami kąpał się w jeziorze Razliw, łowił ryby.

    Taki harmonogram dnia oznaczał, że Lenin całkiem swobodnie, nie kryjąc się odpoczywał w czasie tego miesięcznego „przeciążenia pracą”. Stamtąd wyjechał do Finlandii. Sokołow zadał sobie kluczowe pytanie: – co w tej „sypialni dla dwóch” robił Zinowiew? Dlaczego w biografii Lenina pisze się o takich szczegółach, jak np. którą ulicą wtedy a wtedy szedł, przez jaki nasyp albo rów przechodził, a miesiąc wspólnego życia z Zinowiewem w „sypialni dla dwóch” znika z biografii.

    Sokołow odkrył prawdę po dotarciu do osobistego archiwum Grigorija Zinowiewa, członka Politbiura KC WKP /b/, pierwszego sekretarza Leningradzkiego OBKOM-u partii. Znalazł tam m.in. list Lenina do Grigorija Zinowiewa z 1 lipca 1917 roku:

    Grigorij!

    Okoliczności tak się ułożyły, że muszę natychmiast zniknąć z Piotrogrodu. Nie mogę wyjechać daleko, sprawy nie pozwalają. Towarzysze proponują jedno miejsce, o którym mówią, że jest całkowicie bezpieczne. Ale samotność jest taka przygnębiająca, zwłaszcza teraz… Dołącz do mnie, a we dwójkę spędzimy cudowne dzionki z dala od wszystkiego… Jeśli możesz wyjechać do samotni ze mną, to szybko telefonuj – wydam rozkaz, żeby tam przygotowano wszystko na dwie osoby.

    Chodziło o okolice tegoż jeziora Razliw i późniejszy sławny szałas. To właśnie tam stosunki Lenina i Zinowiewa znalazły miłosną oprawę. Spędzili tam w samotności dużo czasu, a skutki tych „zbliżeń” wprost zawróciły Zinowiewowi w głowie. We wrześniu pisze on z Piotrogrodu do Lenina przebywającego w Finlandii:

    Kochany Wowa!

    Nie uwierzysz, jak mi jest tutaj tęskno bez ciebie, jak mi ciebie brakuje i naszych pieszczot… Nie uwierzysz, ale nikogo nie tknąłem od tamtego czasu, kiedy wyjechałeś. Możesz być całkowicie pewien mojego uczucia do ciebie i mojej wierności. Uwierz, że ani mężczyzny, ani tym bardziej kobiety nie tknąłem i nie tknę. Tylko ty jesteś mi bliski… Przyjeżdżaj, nie obawiaj się, wszystko przygotuję jak najlepiej.

    Lenin chyba nie odpowiedział na ten list, bo kochanek po upływie zaledwie tygodnia pisze następny:

    Kochany Wowa!

    Nie odpowiadasz mi, na pewno zapomniałeś swojego Herszela… Ja natomiast przygotowałem dla nas znakomity kącik. Będziemy mogli bywać tam kiedy tylko będziemy mieli ochotę. Jest to przepiękne mieszkanko, gdzie nam będzie dobrze i nikt nie będzie przeszkadzał naszej miłości. Będzie tak dobrze, jak przedtem. Wspominam, jakim szczęściem było dla mnie spotkanie z tobą. Pamiętasz, jeszcze w Genewie, jak musieliśmy się ukrywać przed tą kobietą…

    Nikt nas nie zrozumie, naszego uczucia, naszego wzajemnego oddania… Przyjeżdżaj szybciej, czekam na ciebie, mój kwiatuszku! Twój Herszel.

  36. MatkaPolka said

    cd…
    Sokołow zadał sobie następne pytanie: Kim była „ta kobieta”, przed którą musieli się tak ukrywać w Genewie?

    Tymczasem nastąpił żydobolszewicki przewrót z października 1917 roku. Lenin powrócił do Piotrogrodu. W tym czasie Zinowiew wyjechał do Moskwy, aby kierować krwawym utrwalaniem władzy żydochazarskiego „proletariatu”. Pisze stamtąd do Lenina:

    Iljicz!

    Wszystko co mi zleciłeś, wykonałem. A czego jeszcze nie zdążyłem, obowiązkowo wykonam… Tutaj jest bardzo ciężko i niełatwo, ale ożywia mnie myśl, że już za kilka dni zobaczę ciebie i uścisnę w swoich ramionach. Czy doglądasz naszego gniazdka? Nie przyprowadzasz do niego innych? Ja bardzo tutaj przeżywam i tylko nadzieja na twoją wierność mnie ogrzewa… Całuję cię w twoją marksistowską pupkę. Twój Herszel.

    Sokołow drążył dalej: kimże była tamta kobieta w Genewie, przed którą obaj musieli się konspirować? I pytanie dodatkowe – który z nich był kochankiem aktywnym, a który pasywnym, po prostu, kto kogo…

    W 1918 roku Zinowiew pisze o tej „kobiecie” już konkretniej:

    Wowa!

    Każdego razu, kiedy znajduję się daleko od ciebie, to bardzo cierpię. Przez cały czas wydaje mi się, że ja oto tutaj tęsknię za tobą, a ty właśnie w tej chwili zdradzasz mnie. Przecież jesteś rozwiązłym psotnikiem, ja to wiem…

    Nie zawsze można wytrzymać, zwłaszcza w rozłące z ukochanym. Ale ja się trzymam i na nic sobie nie pozwalam. A u ciebie sytuacja jest wstrętna – trzeba zawsze być przy Nadi 6. Rozumiem cię, wszystko rozumiem… I jak ciężko jest udawać przed otoczeniem, też rozumiem. Teraz przynajmniej jest nieco łatwiej – nie trzeba niczego przed nią już ukrywać. Nie tak jak wtedy, w Genewie, kiedy ona na początku nas przyłapała

    No tak, w Genewie zostali „przyłapani” przez „Nadię”. Później Lenin przyznał się jej do swoich figlów z Zinowiewem, a ona /Nadzieżda Krupska/ pogodziła się ze zboczeniem męża i już nie sprzeciwiała się burzliwemu rozwojowi romansu tych dwóch żydowskich zboczeńców.

    W kolejnym liście pisanym już z frontu wojny domowej, Zinowiew pyta żartobliwie:

    Wowa!

    A czy nie zarosła twoja pupcia podczas naszej rozłąki? Czy przez ten czas nic się z nią nie stało?… Wkrótce przyjadę, jak tylko tutaj uporam się ze sprawami i zajmiemy się przeczyszczaniem twojego słodkiego tyłeczka.

    Te anatomiczne szczegóły ze współżycia dwóch homoseksualistów wyjaśniają, który z nich był pasywnym, a który biernym „pedałem”. Potwierdza to list napisany wiosną 1918 roku, kiedy właśnie rozgromiono „białe” wojska generała Judenicza. Armia żydobolszewicka nazywana już oficjalnie „Armią Czerwoną” zatrzymała się na estońskiej granicy i Zinowiew przygotowywał swój powrót do Piotrogrodu. Uradowany sukcesem militarnym i perspektywą spotkania z „pupcią” Lenina, „Herszelek” zatracił wszelką powściągliwość:

    Wowa!

    Ja wkrótce przyjadę i nie wypuszczę cię już więcej z moich objęć, cokolwiek by nie mówiła ta sekutnica! Wróg ucieka na całym froncie i sądzę, że więcej z tej strony nie zaatakują. Tak więc czekaj na mnie, spiesz się podmyć, bo ja wkrótce będę.

    Nie minęło kilka miesięcy, jak w tej miłosnej parze ohydnych zboczeńców pojawia się zapowiedź ochłodzenia miłosnych porywów. Jak zawsze w podobnych przypadkach, wiązało się to z zazdrością, zdradą. Dowiadujemy się o tym z listu Lenina do Zinowiewa, który przebywał wtedy na Kaukazie. Nie wiedzieć czemu Lenin pisze do niego po niemiecku. Możliwe, że bariera języka niemieckiego stanowić mogła ważną przeszkodę dla niepowołanych oczu.

    Kochany Herszelu!

    Ty absolutnie nie powinieneś obrażać się na mnie. Czuję, że ty z rozmysłem przedłużasz swój pobyt na Kaukazie, chociaż sytuacja zupełnie tego nie wymaga. Prawdopodobnie jesteś na mnie obrażony. Ale nie ma tu mojej winy. To tylko twoje głupie podejrzenia. Co do Lejby [?] i mnie, to było jedynie jeden raz i więcej się nie powtórzy. Czekam na ciebie i pogodzimy się w naszym cudownym gniazdku.

    Pod listem podpis po rosyjsku: „Zawsze twój Wowa”. Przychodzi odpowiedź Zinowiewa, ale już z dalekiego Władywostoku:

    Iljicz!

    To zupełnie niegłupie podejrzenie dotyczące ciebie i Lejby. Każdy widział, jak krążyłeś wokół niego ostatnimi czasy. Na wszelki wypadek mam oczy i znam cię dostatecznie długo, żeby sądzić… Kto lepiej ode mnie wie, jak rozjarzą się twoje oczka na widok mężczyzny z tęgim narzędziem? Ty sam mówiłeś, że u mężczyzny niewielkiej postury są imponujące narzędzia… Przecież nie jestem ślepy i świetnie widziałem, że jesteś gotów zapomnieć o naszej miłości dla romansiku z Lejbą. Oczywiście, on jest teraz blisko ciebie i łatwo mu ciebie uwodzić. A może to ty jego uwiodłeś?

    O kimże to mowa? Kimże był ten „Lejba”? To najsłynniejszy „Lejba” tamtych czasów – Lejba „Trocki”! Był wtedy komisarzem „ludowym” armii i floty. Przez dłuższy czas Lenin i Trocki przebywali wtedy w Moskwie. List Zinowiewa ze wzmianką o „Lejbie” i przyznanie się Lenina, że było to „tylko jeden raz” nieomylnie wskazuje na Trockiego, który zajął miejsce Zinowiewa w łóżku Lenina, ale cała ta żydochazarska zgnilizna cuchnęła wspólnotą żydowskiej „familii”. Lenin czuł, że jego romans z Trockim będzie krótki i wkrótce Lew „Dawidowicz” porzuci go zauroczony jakąś kobietą, bowiem Trocki miał (podobno) większy „ciąg” do kobiet niż do mężczyzn – współtowarzyszy w walce o szczęście światowego proletariatu.

    Lenin kropnął kolejny list do Zinowiewa przebywającego znów na Kaukazie.

    Herszel!

    Nie gniewaj się na mnie. Masz rację, ja rzeczywiście nie wytrzymałem. Lejba jest takim brutalnym mężczyzną. On po prostu obsypuje mnie swoimi pieszczotami. A ja tak ich potrzebuję, zwłaszcza w tym okresie politycznych napięć. Jest mi bardzo trudno bez pieszczot, a ty wyjechałeś, nieszczęśniku! Tak i nie zdołałem wytrzymać. No, ale ty przecież wybaczysz mi tę maleńką słabość, Herszelu! Wróć, a przekonasz się, że jestem przepełniony miłością do ciebie. Twój maleńki Wowa.

    Zapewne zwrot o „maleńkim Wowie” nieco udobruchał Herszela, może nawet utwierdził go w przekonaniu, że ich związek nie uległ erozji, a tylko czasowo został zagrożony romansikiem „Wowy” z „brutalnym” Lejbą. Ostatecznie sprawy rewolucji zapędziły Zinowiewa do Moskwy i od tego czasu już w jego osobistym archiwum nie ma miłosnych listów do „Wowy”. Być może nie zaistniała już konieczność korespondencji; być może Zinowiew zniszczył część kompromitujących go listów w późniejszej perspektywie jego aresztowania i egzekucji.

  37. MatkaPolka said

    ROZKOSZNA DUPA LENINA

    http://stopsyjonizmowi.wordpress.com/2011/12/14/chazarska-dzicz-panem-swiata-w-drodze-do-1917-roku-rozdzial-v-rozkoszna-dupa-lenina-henryk-pajak

    http://ipvnews.org/bench_article24112010.php

    SŁADKAJA ŻOPA LIENINA

  38. MatkaPolka said

    И. Соколов
    Сладкая жопа Ленина

    Великий, русский… педераст!

    „Ещё в начале 70-х годов во Франции была издана книга „Великие гомосексуалисты”. В россиянии она ходила в самиздатовском варианте. Что касается Ильича, так к этому его пристрастию его приучил его „папаша” – Илья Николаевич. Папашей он назначен был полицией Петербурга, стоял он у них на учёте, как педераст…”

    Владимир Ленин – палач и обычный педераст
    Эта статья была готова к печати давно. Когда открылись исторические архивы, до той поры закрытые, я сумел поработать с документами, доступ к которым раньше был категорически запрещен.

    Меня интересовали архивы партийных работников так называемого «ленинского призыва». В особенности много времени я провел над архивами тех коммунистических деятелей, которые позже, уже после смерти Ленина, были подвергнуты репрессиям.

    Мне довелось переворошить частные бумаги многих из них и опубликовать ранее неизвестные.

    И только на одном материале произошла заминка. Его отказались не только публиковать, но даже и обсуждать. Так с тех пор мне и не удалось предать гласности открытые мною исторические факты. Вероятно потому, что они так ошеломляющи и неожиданны… Редакторы многих изданий, увидев их, опускали глаза и бормотали нечто невразумительное о том, что «читатель не готов узнать об этом».

    Я же, тем не менее, считаю, что читатель должен знать обо всем. Поэтому все же я предлагаю ознакомиться с открытыми мною историческими материалами.

    И. В. Соколов,
    кандидат исторических наук.

    Марксистскя попочка
    Прежде, чем излагать архивные материалы, обратимся к официальной хронологии того времени, которая опубликована в последнем, шестом издании «В.И. Ленин, Биография», 1981 г.

    «8 июля 1917 г. Аллилуев и Сталин проводили Ленина на станцию Разлив, где Ленин поселился в сарае рабочего Емельянова Н.А. (Все это было предпринято с целью укрыть Ленина от официальных властей, разыскивающих его как преступника).

    Но, побоявшись окружающих дачников – мелкобуржуазной публики (оказывается дачники – мелкобуржуазная публика, что, впрочем, не помешало партноменклатуре сразу же после Октября начать «обуржуазиваться»), Емельянов арендовал в 5 км сенокосный участок за озером Разлив, куда и переправил Ленина и Зиновьева на лодке в приготовленный шалаш, примыкающий к стогу сена, где была «спальня на двоих».

    Откуда взялся Зиновьев? Из-за боязни ли окружающих дачников переселился Ленин в шалаш? Ведь дачники были повсюду и бродили в поисках грибов и возле шалаша. Да быть запертым в сарае было безопаснее. Ведь к шалашу ежедневно приносили еду жена и сыновья Емельянова. Да и подогревал еду Ленин на костре в котелке.

    Читаем в биографии: «Ленин был чрезвычайно загружен работой, писал статьи». Да, он написал несколько статей, на которые можно потратить 5-7 дней. Но ведь пробыл Ленин в шалаше до 6-го августа.

    Далее читаем: «Ленин совершал прогулки, лежал на солнышке, вечерами купался в озере Разлив, удил рыбу». Значит, Ленин неплохо месяц отдохнул, а потом уехал в Финляндию.

    Главный вопрос: раз Ленин отдыхал, что там делал Зиновьев? Почему в биографии подробно описываются такие моменты, какой улицей Ленин шел, через какую насыпь или канаву переходил; кто был рядом в этот момент, а месяц жизни с Зиновьевым тщательно замалчивался – меня заинтересовало.

    Материалы из личного архива Григория Зиновьева, члена Политбюро ЦК ВКП(б), первого секретаря Ленинградского обкома партии:

    Письмо Ленина к Григорию Зиновьеву (1 июля 1917 г.):

    «Григории! Обстоятельства сложились так, что мне необходимо немедленно скрыться из Петрограда. Далеко уехать не могу, дела не позволяют. Товарищи предлагают одно место, про которое говорят, что оно вполне безопасное. Но так скучно быть одному, особенно в такое время… Присоединяйся ко мне, и мы проведем вдвоем чудные денечки вдали от всего… Если можешь уединиться со мной, телефонируй быстрее – я дам указание, чтобы там все приготовили для двух человек…»

    Это письмо написано в июле 1917 года, когда Ленин собирался покинуть Петроград и поселиться с Зиновьевым в Разливе, в ставшем потом знаменитым шалаше. Именно там взаимоотношения Ленина с Зиновьевым получили свое развитие. Они провели там наедине много времени, и, очевидно, это окончательно вскружило голову Зиновьеву. Потому что в сентябре он пишет из Петрограда Ленину в Финляндию.

    «Дорогой Вова! Ты не поверишь, как я скучаю тут без тебя, как мне не хватает тебя и наших с тобой ласк… Ты не поверишь, я не прикасался ни к кому с тех пор, как ты уехал. Ты можешь быть совершенно уверен в моем чувстве к тебе и в верности. Поверь, ни к мужчине, ни, тем более к женщине, не прикасался и не прикоснусь. Только ты – мой близкий человек… Приезжай, не бойся, я все устрою наилучшим образом».

    Вероятно, Ленин не откликнулся на это письмо, и тогда Зиновьев, спустя неделю, пишет следующее, вдогонку за первым:

    «Милый Вова! Ты не отвечаешь мне, наверное, забыл своего Гершеле… А я приготовил для нас с тобой замечательный уголок. Мы сможем бывать там в любое время, когда только захотим. Это – прекрасная квартирка, где нам будет хорошо, и никто не помешает нашей любви.

    Будет так же хорошо, как и прежде. Я вспоминаю, какое счастье было для меня встретиться с тобой. Помнишь, еще в Женеве, когда нам приходилось скрываться от этой женщины… Никто не поймет нас, наше чувство, нашу взаимную привязанность… Приезжай скорее, я жду тебя, мой цветок. Твой Гершель».

    В конце октября товарищи по партийной борьбе, наконец, встретились. Случился октябрьский переворот, и Ленин вернулся в Петроград. Зиновьев выехал в это время в Москву руководить там завершением переворота. Оттуда он пишет Ленину:

    «Ильич! Все, что ты мне поручил, я выполнил. А что еще не успел, обязательно сделаю… Здесь очень тяжело и непросто, но меня согревает мысль, что уже через несколько дней я увижу тебя и заключу в свои объятия. Хранишь ли ты наше гнездышко? Не водишь ли туда других? Я очень переживаю тут, и только надежда на твою верность согревает меня…
    Целую тебя в твою марксистскую попочку. Твой Гершель».

    При чтении этих записок у меня сразу возникли два вопроса. Первый – кто была та женщина, от которой Ленин с Зиновьевым скрывались в Женеве? И второй вопрос – кто из них был активным любовником, а кто пассивным…

    Кто была та женщина, скоро выяснилось. В 1918 году Зиновьев уже пишет о ней более конкретно:

    «Вова! Каждый раз, когда я оказываюсь далеко от тебя, я мучаюсь ужасно. Мне все время кажется, что я вот сижу тут, тоскую по тебе, а ты как раз в эту минуту изменяешь мне. Ты ведь большой баловник, я-то знаю… Не всегда можно устоять, особенно в разлуке с любимым. Но я держусь и ничего себе не позволяю. А у тебя положение скверное – нужно всегда быть рядом с Надей. Понимаю тебя, все понимаю… И как тяжело притворяться перед окружающими, тоже понимаю. Сейчас хоть стало немного легче – не нужно ничего от нее скрывать. Не то, что тогда в Женеве, когда она впервые нас застала…»

    Надо понимать, что тогда в Женеве, когда Зиновьев и Ленин впервые сошлись в постели, их застала за этим Надежда Крупская – гражданская жена Ульянова. А потом, после, Ленин уже открылся ей, и она смирилась с его наклонностями и не препятствовала бурно протекающему роману с Зиновьевым.

    Потом появился ответ на второй вопрос. В следующем письме к Ленину с фронта Зиновьев спрашивает шутливо:

    «Вова! Не заросла ли твоя попочка за время нашей разлуки? Не стала ли она уже за это время?.. Скоро я приеду, как только управлюсь тут с делами, и мы займемся прочисткой твоей милой попки».

    Значит, Ленин был пассивным, а Зиновьев – активным любовником. И это подтверждается следующим письмом. Оно написано из-под Нарвы весной 1981 года, когда был разгромлен Юденич. Красная Армия остановилась на эстонской границе, и Зиновьев собирался вернуться с победой в Петроград. Он ликует и совсем теряет осторожность в выражениях.

    «Вова, я скоро приеду и больше не выпущу тебя из своих объятий, что бы ни говорила эта грымза! Враг бежит по всему фронту и, думаю, больше с этой стороны не сунется. Так что жди меня и спеши подмываться, я скоро буду».

    Однако, не прошло и нескольких месяцев, как в отношениях любовников назревает разрыв. Он, как всегда бывает в таких случаях, связан с ревностью. Мы узнаем об этом из письма самого Ленина, которое он написал Зиновьеву, находившемуся в то время на Северном Кавказе. Ленин пишет ему почему-то по-немецки.

    «Милый Гершеле! Ты совсем не должен обижаться на меня. Я чувствую, что ты намеренно затягиваешь свое пребывание на Кавказе, хотя обстановка этого совсем не требует. Вероятно, ты обижаешься на меня. Но я тут не виноват. Это все твои глупые подозрения. То, что касается Лейбы и меня – это было лишь однократно и больше не повторится… Жду тебя и мы помиримся в нашем чудесном гнездышке».
    И подпись в конце по-русски: «Твой всегда Вова».

    «Ильич, – следует немедленно из Владикавказа ответ Зиновьева.
    – Это совсем не глупые подозрения насчет тебя и Лейбы. Кто же не видел как ты кружил вокруг него все последнее время? Во всяком случае, у меня есть глаза, и я достаточно долго тебя знаю, чтобы судить… Мне ли не знать, как загораются твои глазки, когда ты видишь мужчину с крупным орудием. Ты сам всегда говорил, что у маленьких фигурой мужчин великолепные орудия… Я же не слепой и видел прекрасно, что ты готов забыть нашу любовь ради романчика с Лейбой. Конечно, он сейчас рядом с тобой и ему легко тебя соблазнить. Или это ты его соблазнил?..»

    Действительно, в то время Лейба Троцкий – наркомвоенмор Республики – был продолжительное время в Москве рядом с Лениным. И, надо полагать, тут у двух вождей и зародилось взаимное чувство.

    Лейба Троцкий, бравый нарком обороны, пламенный трибун и оратор, занял в ленинской постели место Зиновьева…

    Ленин же продолжал оправдываться перед Григорием. Он, вероятно, чувствовал, что его связь с Троцким будет непродолжительной, и что вскоре Лев Давыдович бросит его, увлекшись очередной женщиной. Все же Троцкий больше склонялся к женщинам, чем к своим товарищам по революционной борьбе. Только, наверное, для Ленина он сделал исключение, уважил. И вот Ленин пишет на Кавказ Зиновьеву:

    «Не обижайся на меня, Гершеле. Ты прав, я действительно не смог устоять. Лейба такой брутальный мужчина. Он просто обволакивает меня своей лаской. А я так в ней нуждаюсь, особенно в такой напряженно политический момент. Мне очень трудно без ласки, а ты уехал, негодник. Вот я и не устоял. Но ты ведь простишь мне эту маленькую слабость, Гершеле? Возвращайся, и ты увидишь, что я полон любви к тебе. Твоя маленькая Вова».

    Вероятно, этот маленький пассаж с «маленькой Вовой» окончательно успокоил Зиновьева. Он утвердился в мыслях, что их связь не прервалась, а только на время была омрачена связью «Вовы» с коварным Лейбой-обольстителем.

    Григорий понесся в Москву, и с тех пор в архиве его больше нет соответствующих писем. Может быть любовники нашли иной способ связи, или Зиновьев потом уничтожил следы переписки…

    Вскоре, однако, злодейская пуля эсерки Каплан сильно повредила здоровью Ленина. С той поры оно было подорвано, и постепенно и половые отношения Ленина с Григорием сошли на нет. Во всяком случае последней, относящейся к данному вопросу запиской, были несколько строк, написанные рукой Крупской. Она пишет Зиновьеву в середине двадцать второго года:

    «Прошу вас не беспокоить больше моего мужа своими домогательствами и просьбами о свидании. Пора бы уже и вам угомониться. Сколько же можно с моей стороны терпеть такое ваше бесстыдство! Ильич болен, вы же знаете это, и излишне говорить вам, взрослому человеку, что ваши шалости на сей раз могут только окончательно подорвать здоровье Ильича. Прошу вас больше не склонять его к тому, на что он всегда слишком охотно шел. Надеюсь, вы поймете это мое письмо. Оно продиктовано заботой о здоровье моего мужа».

    Не случайно Зиновьев часто в письмах к Ленину неуважительно отзывался о Крупской:

    «Та женщина, которая мешала нам в Женеве…»

    Теперь она взяла реванш. Столько лет быть отвергнутой собственным мужем ради любовника – это было трудно перенести. Вот теперь, когда Ленин слег и стал беспомощным, Надежда Константиновна решила поставить все на свои места. Больше она не допускала свиданий мужа с Зиновьевым наедине – только в присутствии своем или других членов Политбюро.

    В конце тридцатых годов, после ареста и казни Зиновьева, эти архивные материалы попали в руки НКВД и, несомненно, были доложены Сталину. Почему он не распорядился их уничтожить?

    Вероятно, по двум причинам. Во-первых, для него все это, несомненно, не было тайной. И он и прежде прекрасно был осведомлен об отношениях Ленина с Зиновьевым и Троцким. Не случайно, поэтому подчеркнуто пренебрежительное отношение Сталина к Крупской. Что ему было ее уважать, если он знал о том, что она – всего лишь ширма для утех своего мужа?

    Второй же причиной, вероятно, была та, что Сталин решил придержать эти письма на тот случай, если бы пришла пора посмертно скомпрометировать Ленина. Если на каком то этапе Сталин вдруг решил отказаться от «ленинского наследия» и остаться единственным незапятнанным борцом революции, ему бы как раз весьма пригодились эти письма.

    Так или иначе, а архив сохранился до наших дней. И мы можем с удивлением обнаружить, что Ленин был обычным гомосексуалом…

  39. MatkaPolka said

    Wcieło komentarze

    Miedzy innymim Rosyjski orginał.

    Troche roboty dla Gajowego, żeby wyciagnąć ze spamu

  40. markglogg said

    Brednie plus naiwne przekłamania – admin

    Ad @33.

    .BEŁKOTEM JEST STWIERDZENIE – wymyślone przez nienawidzących Rosjan Anglików – że Rewolucja Bolszewicka była ŻYDOWSKA.

    Rewolucja Październikowa była bowiem ANTYŻYDOWSKA.

    Już wśród 4 IDEOLOGÓW I WODZÓW REWOLUCJI – Marks, Engels, Lenin, Stalin – tylko Marks, ochrzczony w wieku 6 lat wraz z całą jego rodziną – miał korzenie żydowskie.

    A o bardzo znacznym udziale POLSKIEJ ARYSTOKRACJI W TEJ REWOLUCJI dużo się rozpisywał Jan Ciechanowicz, Marucha nawet opublikowal ich listę (nie tylko Dzierżyński, ale i Mężyński, Kołłątaj, Wyszyński, Strumiłło, Krupska (tak!) etc.

    Rewolucja Bolszewicka była skierowana przeciw RZĄDOM KAPITAŁU. A kapitałem – i to nie tylko w Stanach Zjednoczonych władali – i nadal władają (ale nie np. w Chinach Ludowych) Żydzi. Według K. Marksa to jest BÓG ŻYDOWSKI, KTÓRY STAŁ SIĘ BOGIEM ŚWIATA.

    W BEZBOŻNYM ZSRR likwidowano nie tylko kościoły i cerkwie, ale także synagogi (coś ponoć aż 115 z nich zlikwidowano).

    A WIELKA REWOLUCJA ŻYDOWSKA w skali całego Świata rozpoczęła się wraz z „ustawieniem” na czele KPZR Michaiła Gorbaczowa. Oczywiście ustawli go Amerykanie, głównie żydowskiego pochodzenia (Pipes i jemu podobni). Jak się wczoraj dowiedziałem, na likwidację i „amerykanizację” ZSRR Rząd USA w 1987 roku przeznaczył „tylko” 350 milionów dolarów. Którą to sumę wykorzystano zgodnie z PLANEM. Po prostu KUPIONO władców ZSRR i PRL – ale już nie Białorusi j Jugosławii.

    PIENIĄDZ – który w krajach komunistycznych nie grał roli BOGA JEDYNEGO (jak pamiętamy z PRL-u „był słaby”) odzyskał nad Światem swe Panowanie (w formie Trójbóstwa T-P-D Technika-Pieniądz- Dupa, jak to już od 45 lat gloszę. poczynając od paryskiej „Kultury” w roku 1971

    I z tego właśnie powodu – BRAKU W KOMUNIZMIE UWIELBIENIA DLA PIENIĄDZA – ustroje komunistyczne są tak bardzo znienawidzone, w szczególności przez Amerykanów (Północnych) i Anglosasów, którzy przecież to są ŻYDZI BARDZIEJ NIŻ ŻYDZI jak pamiętam z UC Berkeley. Wolnościowi „katoliccy’ i antykomunistyczni Polacy w tym względzie też bardzo do Żydów się upodobnili.

  41. revers said

    „Mimo chwilowych trudności nadal nie brakuje mu środków finansowych z za granicy. I tak przykładowo w grudniu 1917 roku uszczuplone konta Lenina i Trockiego zostają wzbogacone o 15 milionów marek, a „niemieckie pieniądze” będą płynąć ciągle do Petersburga i Moskwy aż do lata 1918 roku ([3]” …

    Brakuje informacji o Republice Waimarskiej, w Niemczech rowniez żydzi Niemieccy mieli swoje oparcie i dziek tej pro komunistycznej republice mogła byc zapewniona cyrkulacja pieniądza i towarów propagandowych na kraje rad żydowskich.

    Do Rosji wysyłano Reichmarki i ze te pieniadz były kupowane w Niemczech materiłąy propagandowe, drukarnie na potrzeb rwolucji.

    Z tymi markami niemieckimi to bym uważał bo pod koniec wojny miała miejsce w Niemczech hiperinflacja, miliony marek były warte funta kłaka.

  42. Boydar said

    Stary Prusak może mieć rację – „… Rewolucja Październikowa była bowiem ANTYŻYDOWSKA …”. Tyle że nie da się udowodnić jej w sposób przedstawiony (40).

    Trzeba by zestawić ilości żydów w Rosji przed rewolucją i po. Trzeba porównać trendy rozmnażania się parchów. Trzeba stwierdzić, jak zmieniło się prawo. Trzeba ocenić ilu było jewrei wpływowych i jak bardzo oraz w jakich obszarach, od armatniego mięsa żydowskiego. I jeszcze wiele innych a niedocenianych czynników.

    Nie przesądzam, ale uważam, że „coś na rzeczy jest”; choć Markglogowi mogło się to wymsknąć przypadkiem lub wręcz nieświadomie. Nie bez powodu wielu „znakomitych” autorów żydowskich płakało w swych publikacjach krwawymi łzami że tak jak było to już nie będzie.

    Cała wierchuszka rewolucyjna to byli niemal wyłącznie żydzi.
    Dopiero potem Stalin trochę to ukrócił, ale i on nie dał rady.
    Admin

  43. Mariusz said

    Odpowiedź jest brutalnie prosta!! Słowiańska dusza!! Małostkowość, niedociekliwość, litościwość, otwartość, prostolinnijność!, dobroduszność! „Postaw się, zastaw się”, dobrze „wypić i zakasić” i ugościć!
    Brzuchy pełne, sakwy puste, plany i tajemnice wybełkotane, zagrody pozastawiane!, Jakoś to będzie, aby do wiosny!
    „Pij bracie pij, na starość torba i kij”, „Za rok za dzień za chwilę może nie będzie nas!” : w karczmach u Żydów biesiadujac „na zeszyt” i swoja zgubę! Zimny, wyrachowany, zwyroniały, chciwy Żyd nie był by Żydem żeby za ta gościnność nie „podziękować” dobrodusznym i gościnnym Słowianom piekłem na ich własnej ziemi!
    Obdarowanie Słowian Żydostwem jest analogiczne z obdarowaniem kocami zarażonymi ospa wieczna Indian w Ameryce!

  44. leśnik said

    @23
    100% racji. Właśnie tak odbieram artykuł. Autor posługuje się wiedzą która jest znana po to aby dorzucić jedno własne kluczowe kłamstwo – wskazać wroga, imperium zła – odwracając wektor o 180 stopni. Zabieg niewątpliwie świadomy. Sprostowanie w tej kwestii to jest zdecydowanie za mało.

  45. Boydar said

    Nie, Panie Mariuszu. Indianie nie mieli żadnej obrony. My tak. Nie ma co wybielać naszej głupoty.

  46. Antystenes said

    Przeczytalem ten artykul jak i komentarze, nachodzi mnie obraz taki z teleturnieju, wszak do gier umyslowych nadciagaja najtezsze umysly. Krazy w internecie klip z pewna kobieta ktora dostala pytanie nad ktorym glowily sie w przeszlosci najwieksze mozgi intelektualne.
    Pytanie brzmialo : Ile czasu trwa obieg slonca wokol Ziemi ? dla ulatwienia, cztery podpowiedzi : 24 godziny, 28 dni, jeden miesiac czy jeden rok. Oczywiscie padla odpowiedz jasna, ze 24 godziny, bardzo dobrze a dlaczego Pani tak uwaza ? A dlatego, przeciez to proste, jest dzien i noc, raz slonce jest po jednej stronie a raz po drugiej

    Wiec mi taka analogia tu sie nasunela co do powyzszego tekstu innych komentarzy, pluralizm musi byc ! bez pluralizmu umyslowego czytaj ideologicznego, ktos moglby zaczac podejrzewac, ze cos tu nie gra. Tak wiec prosze masz czytelniku : albo albo byl taki wloski filozof. Rewolucja bolszewicka nie byla bolszewicka tylko niemiecka, przeciez nie tylko ideologicznie zakorzeniona na podstawie zyda niemieckiego marksa ale i finansowana przez niemieckie banki. W 1920 roku, wrog z zachodniej granicy zaatakowal ze wschodu, masz ci los. Oczywiscie rewolucja nastawiona byla przeciwko burzuazji czyli najbogatszym i wybuchla z predkoscia bomby atomowej, nawet szybciej tak szybko, ze ta burzuazja ci najbogatsi wiecznie niedoinformowani nie mieli jak uciec, po prostu nie zdazyli a nawet jak by chcieli to juz nie mieli za co, wszak informacja jest najbardziej cenna rzecza a tej poruszajac sie posrod elit na salonach nie byli w stanie zdobyc. Proletariusze z krajow tak sie polaczyli, ze nie mial czasu a tym bardziej ochoty nikt pracowac, wiec tym razem najbogatszym ludem stali sie chlopi, gnebieni i uciskani chlopi przez cale wieki zyjacy jak niewolnicy teraz okazalo sie, ze to szlachta, magnateria, wszak on ma krowe i dwie swinie a ty proletariuszu nie masz nic.

    Wracajac do pluralizmu: pluralizm pod kazda postacia musi byc ! a nieodlacznym narzedziem jest kontrolowana dywersja. Wiadomo, ze komunizm w Polsce upadl po 1989 roku, opadla cenzura, we wszystkich ksiazkach nastala czysta prawda, tylko jak z ta prawda jest, jak to mozliwe, ze im wiecej czlowiek czyta, tym wiecej sprzecznosci znajduje. Jak klasyfikowac prawde, jak odnajdywac prawde ?. Byc moze ktos nie chce aby prawda byla prawda. Byc moze natlok informacji jest celowy i z kazdej strony kazdy znajdzie swoja prawde.

  47. anonim said

    Panowie rozwodzicie się na rewolucją czy była antyżydowska lub pro traktując jej wykonawców tj żydów jak normalnego homo sapiens który dba o własną grupę.
    O Izraelu Panowie zapomnieli? Gdzie był w czasie trwania rewolucji? O 6 milionach spalonych żywcem zyduff W czasie I wojny światowej Panowie zapomnieli?
    Rewolucja miała zniszczyć Rosję i Słowian tutaj ma rację co do motywów Pan Wimar z ad 20. Musiała mieć więc zydowską głowę ale nie miała zrobić paradis judeorum zwykłym biednym gudłajom unie miały rozlać się po świecie co np stało się w Polsce a koniec końców trafić do Palestyny by budować Israel. Une mają w dupie własną biedotę jest pożyteczna jako środek do celu tylko tyle.
    Rewolucja miała zniszczyć Rosję i wygnać żydowstwo by wzięło się wreszcie za budowę izraela a nie czekało aż mu go jahwe przywróci, to było za mało więc musieli rozpęta kolejną wojnę by wreszcie icki ruszyły na południe.

  48. Maćko said

    40 Mark.. Engels byl zydem. Nie tylko Marx. Razem wywolywali strajki u niezydów aby zwiekszyc swoje interesy przedzielnicze.

    Panie Romanie, moze byc Pan Nauczycielem, whistblower albo kolega….

  49. leśnik said

    Co do Rosji ważne są podstawowe fakty których znajomość albo nieznajomość dziś przesadza o tym że lemingów można ustawić w pożądany sposób. Pierwszy to ten że rewolucja nie była rosyjska – bo leming myśli odwrotnie i to nie pozwala mu widzieć Rosjan i Rosji w postaci ofiar a także umiejscowić właściwie źródła zła. Utrzymanie tego kłamstwa pozwala na obciążenie Rosji i Rosjan skutkami rewolucji. I drugi fakt, jeszcze większe kłamstwo – że współczesna Rosja to jest to samo co sowiety. Propaganda dla lemingów ciągle im to kłamstwo aplikuje jako prawdę bo tym sposobem uzyskuje z nich mięso armatnie gotowe wesprzeć moralnie i fizycznie unicestwienie tego imperium zła. Pierwsze kłamstwo jest mniej istotne bo to kwestia historyczna, nawet jeśli uznamy że Rosja była ofiarą rewolucji sterowanej z zewnątrz, to następnie stała się krwawym totalitaryzmem. I ważne aby wmówić ludziom że tak jest nadal, nic się nie zmieniło, aby uważali że współczesna Rosja to jest bezpośredni spadkobierca i kontynuator Rosji sowieckiej. Ten drugi fakt jest kluczowy i aby go utrzymać z powodzeniem można odpuścić pierwszy. Wystarczy że lemingi wierzą że tam dalej siedzą te kaganiwicze i dzierźyńscy, sieją skrycie terror i knują podbój całego pokojowego świata.

  50. Gromoslaw said

    Ciekawe jak to było z tą śmiercią Berii.
    Tutaj na samym początku napisano:
    „Także sam prezydent Putin nie wziąłby na doradcę prawą rękę Żukowa [mowa o marszałku Kulikowie – Gromosław], który wybił w Moskwie co do jednego 4000 ludzi w 2 garnizonach NKWD złożonych z samych Żydów, w tym samym czasie, gdy Żukow zastrzelił Berię na posiedzeniu Biura Politycznego KPZR.”

    W wikipedii (oczywiście zdaję sobie sprawe kto jest jej inspiratorem) o jednej z wersji śmierci Beri piszą:
    „Według innej wersji Beria został podstępnie zaaresztowany podczas posiedzenia Biura Politycznego KPZR na skutek wniosku Chruszczowa, popartego natychmiast przez pozostałych członków Biura. Na zakończenie mowy oskarżycielskiej, stanowiącej dla Berii całkowite zaskoczenie, Chruszczow miał wówczas powiedzieć: „Marszałku Żukow! Aresztujcie zdrajcę i wroga ludu, Ławrentija Berię”. Berię miano wówczas udusić, a zwłoki wynieść zawinięte w dywan, aby nie wzbudzić podejrzeń licznych agentów podległego Berii NKWD, przebywających w bezpośrednim sąsiedztwie sali, w której odbywało się posiedzenie Politbiura.”

    W pierwszej zastrzelono w drugiej uduszono. Wg. mojej intuicji wątpie aby Żukow bezpośrednio go zastrzelił. Bardziej ktoś na jego polecenie.
    Jeśli chodziło by o natychmiastową śmierć podczas posiedzenia Biura Politycznego to najbardziej praktyczna byłaby ta wersja podanan w wikipedi, czyli uduszenie i wyniesienie ciała po cichaczu.

  51. MatkaPolka said

    CZERWONA SYMFONIA – Simfonia en Rojo Mayor – RED SYMPHONy
    Część monumentalnej książki tłumaczenie na polski Henryk Pająk
    Angielska wersja – link poniżej

    Wywiad – Przesłuchanie wybitnego Trockisty Rakowskiego przez wybitnego Stalinistę Gawrił Gawriłowicz Kuzmin, a właściwie Rene Duwal – syn milionera, bardzo przystojny i utalentowany

    ONI – czyli ukryta Międzynarodówka Finansowa, która przewidziała/zaplanowała1,5 roku wcześniej atak Hitlera na Polskę 1 września 1939 r i atak Stalina 17 września

    Jest to dokument o historycznym znaczeniu i nikt, kto pragnie rzetelnej wiedzy o żydobolszewizmie, nie może go zignorować. Brak wiedzy o tezach tutaj opisanych jest także niewiedzą i niezrozumieniem wszystkiego, co dotyczy głównych wydarzeń i perspektyw naszych czasów.

    Rozdział IV: „Czerwona Symfonia”, doktor J. Landowski

    Głębokie rewolucje są zawsze dziełem otyłych arystokratów. Nie, Panowie, zarodek rewolucji nie tkwi w niewolnictwie, ani w biedzie, zarodek tkwi w chęci posiadania bogactw przez tych trybunów, którzy ją wykorzystują dla zysku. „Będziemy bogatsi” – taki jest cel rewolucji.

    http://stopsyjonizmowi.wordpress.com/2011/12/13/chazarska-dzicz-panem-swiata-rozdzial-iv-czerwona-symfonia-henryk-pajak

    Red Symphony – American Deception

    Red_Symphony-Landowsky-1968-30pgs-POL.sml.pdf

    SEARCH: SYMPHONY
    http://www.americandeception.com/index.php

  52. MatkaPolka said

    (***)

    Przeskoczmy do 1914 roku. Za plecami ludzi, którzy dokonali zamachu na arcyksięcia stoi Trocki, a ten zamach sprowokował Wojnę Europejską. Czy naprawdę wierzycie, że to morderstwo i wojna to są proste zbiegi okoliczności? […]. „Defetyzm” jest odpowiednim słowem. Pomoc aliantów dla cara była reglamentowana i kontrolowana z taką biegłością, że dało to alianckim ambasadorom prawo kwestionowania jej i uzyskiwania od Mikołaja, dzięki jego głupocie, samobójczych posunięć, jednego po drugim. Masa rosyjskiego mięsa armatniego była przeogromna ale nie nieskończona. Seria zorganizowanych porażek doprowadziła do rewolucji. Kiedy zagrożenie nadeszło ze wszystkich stron, to lekarstwo znaleziono w formie ustanowienia republiki demokratycznej, tzw. „republiki poselskiej” jak nazwał ją Lenin, a to oznaczało eliminację jakiegokolwiek zagrożenia dla rewolucjonistów. Ale to nie jest jeszcze wszystko. Kiereński miał sprowokować przyszłe wydarzenia kosztem ogromnego rozlewu krwi. Doprowadza do tego, aby rewolucja demokratyczna przekroczyła swoje granice. A nawet jeszcze więcej: Kiereński miał państwo całkowicie poddać komunizmowi i uczynił to. Trocki ma sposobność w „niezauważony sposób” przejąć cały aparat państwowy. Cóż za niesamowita ślepota! Cóż, to jest rzeczywistość ogromnie czczonej i wychwalanej Rewolucji Październikowej. Bolszewicy wzięli to, co „ONI” im dali.

    Gawrił: Ośmielacie się twierdzić, że Kiereński był współpracownikiem Lenina?

    Rakowski: Lenina? Nie. Trockiego – tak. Bardziej właściwie należałoby powiedzieć, że był współpracownikiem „ICH ”.

    Gawrił: Niedorzeczność!

    Rakowski: Nie możecie zrozumieć… właśnie wy? To mnie zaskakuje. Gdybyście mieli być szpiegiem i, ukrywając swoją tożsamość, musielibyście osiągnąć stanowisko komendanta wrogiej twierdzy, to wtedy nie otworzylibyście bram atakującym siłom na służbie których faktycznie jesteście? Nie zostalibyście więźniem, który doświadczył klęski? Czy nie bylibyście zagrożeni śmiercią podczas ataku na twierdzę jeżeli jeden z napastników, nie wiedząc, że wasz mundur jest jedynie maską, niewziął by was za wroga? Wierzcie mi, że pomimo posągów i mauzoleum, komunizm zawdzięcza dużo więcej Kiereńskiemu niż Leninowi.

    Gawrił: Chcecie powiedzieć, że Kiereński był świadomym i dobrowolnym przegranym?

    Rakowski: Tak, dla mnie jest to całkiem jasne. Zrozumcie, że ja osobiście brałem w tym wszystkim udział. Powiem wam nawet więcej. Czy wiecie kto finansował Rewolucję Październikową?

    ONI” ją finansowali, zwłaszcza przez tych samych bankierów, którzy finansowali Japonię w 1905 roku, to znaczy Jacob Schiff i bracia Warburg, a inaczej poprzez wielką sieć bankową, przez jeden z pięciu banków, które są członkami Federal Reserve, przez bank Kuhn, Loeb & Co., także brali udział inni amerykańscy bankierzy, tacy jak Guggenheim, Hanauer, Breitung, Aschberg, „Nya Banken” ze Sztokholmu.Byłem tam „przypadkiem”, tam w Sztokholmie i brałem udział w przekazywaniu pieniędzy.

    Dopóki nie przybył Trocki, to ja byłem jedyną osobą, która pośredniczyła ze strony rewolucyjnej. Ale w końcu Trocki przybył. Muszę podkreślić, że alianci wypędzili go z Francji za szerzenie defetyzmu. I ci sami alianci uwolnili go po to, żeby mógł szerzyć defetyzm w sojuszniczej Rosji… „Jeszcze jeden przypadek”.

    Kto to zaaranżował? Ci sami ludzie, którzy ułatwili Leninowi wolny przejazd przez Niemcy. Tak, „ONI” byli w mocy wydostać defetystę Trockiego z kanadyjskiego obozu, przerzucić go do Anglii i wysłać dalej do Rosji, dając mu szansę wolnej podróży przez wszystkie alianckie kontrole. Inny z „NICH”, niejaki Rathenau, realizuje podróż Lenina przez wrogie Niemcy. […].

    Gawrił: W porządku, przyjmijmy hipotezę, że wszystko było prostą kwestią przypadku. Jakie wnioski według was mają praktyczne skutki?

    Rakowski: Pozwólcie mi skończyć tę krótką opowiastkę i wtedy dojdziemy do wniosków. Od momentu przybycia Trockiego do Piotrogrodu, Trocki został publicznie przyjęty przez Lenina. Jak wiecie wystarczająco dobrze, podczas przerwy pomiędzy dwiema rewolucjami istniały pomiędzy nimi głębokie różnice. Wszystko zostaje zapomniane i Trocki wyłania się jako mistrz swego rzemiosła w dziedzinie triumfu rewolucji, czy Stalin tego chce czy nie. Dlaczego? Ta tajemnica jest znana żonie Lenina, Krupskiej. Ona wie kim jest Trocki w rzeczywistości. To ona przekonała Lenina aby przyjął Trockiego. Gdyby go nie przyjął to Lenin pozostałby zatrzymany w Szwajcarii.

    Samo to było dla niego poważną przyczyną i ponadto on wiedział, że Trocki dostarczał pieniądze i pomagał w otrzymywaniu ogromnego wsparcia międzynarodowego czego dowodem jest zaplombowany wagon.

    Ponadto był to skutek pracy Trockiego, a nie żelaznej determinacji Lenina, że nastąpiło zjednoczenie wokół nieistotnej partii bolszewików lewego skrzydła obozu rewolucyjnego, socjal- rewolucjonistów i anarchistów. Nie było bez znaczenia to, że rzeczywistą partią „bezpartyjnego” Trockiego był starożytny „Bund” żydowskiego proletariatu, z którego wyrosły wszystkie gałęzie moskiewskich rewolucjonistów i którym tenże „Bund” dostarczył 90% przywódców. Nie ten oficjalny i dobrze znany „Bund”, ale konspiracyjny „Bund”, który przeniknął do wszystkich partii socjalistycznych, przywódcy których prawie wszyscy byli pod kontrolą.

    Gawrił: Kiereński także?

    Rakowski: Kiereński także…, i także niektórzy inni przywódcy, którzy nie byli socjalistami, przywódcy burżuazyjnych frakcji politycznych.

    Gawrił: Ale w jaki sposób?

    Rakowski: Zapominacie o roli masonerii w pierwszej fazie demokratyczno-burżuazyjnej rewolucji?

    Gawrił: Czy oni także byli kontrolowani przez „Bund”?

    Rakowski: Oczywiście, jako przez najbliższy stopień, ale w rzeczywistości byli kontrolowani przez „NICH”.

    Gawrił: Pomimo narastającej fali marksizmu, który był także zagrożeniem dla ich życia i przywilejów?

    Rakowski: Pomimo tego wszystkiego. Z całą oczywistością oni nie widzieli niebezpieczeństwa. Ciągle pamiętajcie, że każdy mason widział i miał nadzieję widzieć w swojej wyobraźni więcej niż było w rzeczywistości, ponieważ on wyobrażał sobie to co było dla niego dogodne.

    Jako dowód politycznej władzy ich masońskiej organizacji widzieli oni, że masoni byli obecni w rządach i na szczycie państw burżuazyjnych narodów, podczas gdy ich szeregi wzrastały bez przerwy. Nie zapominajcie, że w tamtych czasach władze wszystkich państw alianckich były masońskie, z kilkoma nielicznymi wyjątkami. Był to dla nich argument potężnej siły. Oni całkowicie wierzyli, że rewolucja zatrzyma się na republice burżuazyjnej francuskiego typu.

  53. Joannus said

    Ad 50
    Przed laty rozmawiałem z ukrem, który tak relacjonował ujęcie Berii, w którym pośrednio uczestniczył jego stryj, pełniący straż przy lokalu z którego go wyprowadzono.
    Dwójka funkcjonariuszy która wlekła ptaszka ledwie doprowadziła go do miejsca zabicia. Widząc co się święci Beria tak się zestraszył, że zaczął się pocić i niesamowicie cuchnąć.
    Z tego co relacjonował rozmówca, zaraz po wyprowadzeniu gdzieś w niedalekie ustronne miejsce został szybko zabity i dalej wywieziony w jakimś opakowaniu, aby nikt z dalszej obstawy gmachu i postronnych nie wiedział kogo wynoszą.

  54. Gromoslaw said

    Ad 53 Joannus

    Coś musi być na rzeczy z tym skomleniem jego przed śmiercią.
    Z wikipedii:
    „Według jednej z wersji śmierci, podanej w oficjalnym komunikacie, Berii zarzucono szpiegostwo na rzecz obcych mocarstw i próbę obalenia ustroju komunistycznego. Po krótkim procesie został skazany na śmierć. Według późniejszych relacji Kiriłła Moskalenki, po ogłoszeniu wyroku, Beria miał na kolanach błagać o litość, jednak wyrok na nim i jego ludziach wykonano bezzwłocznie.”

    Z drugiej strony to tacy ludzie bez honoru jacy są wszyscy żydzi to przed śmiercią zawsze skomlą nawet mając świadomość, że po stokroć na to zasłużyli.

  55. RomanK said

    Moze, ktorys z panow dramatycznych opisow smerci Berii poda wierogodne zrodlo…. bo ..”ukrop co mial wujka, a wujek widzial…to nie zrodlo. To plotki i bajdy!

  56. Boydar said

    Plotki tak, czy bajdy nie wiadomo. Uważa Pan Roman, że takie źródło byłoby lepsiejsze ? – https://jak.zabito.berie.com

  57. Maćko said

    55. Panie Romanie, gdyby Polacy pouczyli sie troche wiecej i poczytali o teorii informacji i komunikatach, to by ludzie ostrozniej podchodzli do róznych opowiastek.
    Nawyk uczenia sie powinien byc powszechny, stosowany i ceniony.

  58. RomanK said

    Panie Marku…niestety nie ma pan racji… ZADNEJ…!!!!
    Marx, Engels, Stalin, Lenin wszyscy mieli zydowskie Korzenie…tzw Polacy tez mieli zydowskie korzenie z prostej racji…Wszyscy byli Frankistami Illuminatami.
    Niech pan skojarzy daty powolanie BB 1843 i Manifest Komunistyczny 1848,,,,napisany na zamowienie przerobona praca Roosvelta..Historia naturalna….
    Oczywiscie cala idea komunistyczna nei ma nic wspolnego z Ekonomia…Kapital Marxa nie porusza nawet w zadnym rozdziele teorii Kapitalu..malo dokonuje zaklamania stawiajac tzw kierwniictwo procesami produkcji po stronie nie pracy al;e kapitalu…to dyskwalifikuje Marxa jako ekonomiste,,, Jedyna ekonomistka byla miedzy nimi Roza Luxemburg,,,i dzieki neij wyprostowala t co dalo sie wyprostowac….
    Komunizm panie Marku to Kabbalach….od rozwiazan organizacyjnych po spekulacje myslowe i prady tzw>>heheheh „Filozofii ekonomicznej” :-))), ktora pan uprawia- jak juhas owiecke:-)))) a Zinowiew Lenina:-))) Panska teza o wypelnianiu przez komunizm zadan panowanie panskiego „zopoglawa chrzecijanstwa”…nie trzyma wody przy spojrzeniu[- jak komunizm i bolszewicy traktowali chrzescijanstwo…a, jak judaizm:-)))

    Caly ruch komunistyczny byl tak zydowski- ze nazywano to zydokomuna ..zarowno w Ameryce jak w Rosji jak w Europie….nie widial pan tego???czy nei chce????
    Oczywiscie i jedno i drugie to sprawa Zydowska- Hazarska…i hazaryzmu opierajacego sie na Talmudzie Babilonskim i El Zohar…
    tzw Hebrajczycy z tym nic wspolnego nie mieli , i do dzis nei maja..mimo ze sa przez nich przesladoowani na swojej ziemi w Palestynie…. Nawet nei mozna ich nazwac zydami bo nimi nei sa..to pojecie calkowicie zawlaszczyli Hazarowie ktorzy z Hebrajczykami wspolnego nic nie maja!!!!!

  59. Siekiera_Motyka said

    Putin mówi jak było otwarcie i wprost
    .https://www.youtube.com/watch?v=3plO343bID8

    Ciekawe informacje
    .https://www.youtube.com/watch?v=i-SgcKeKvqQ

  60. markglogg said

    Ad @58. No a (prawie) wszystkie Amerykańce to są ŻYDOWSKIE POSRAŃCE którym się zdaje, że są do Panowania Nad Ziemią NARODEM WYBRANYM.

    – I tyle i aż tyle. Obrzydzenie bierze jak się czyta powyższe wpisy.

    Ale cóż, trzeba się przystosować Na całe szczęście jestem już dość stary i tego BĘCWALIZMU ANTYKOMUNISTYCZNEGO – mam nadzieję – nie będę musiał już zbyt długo oglądać..

  61. Maćko said

    58. Marx przepisal tekst Manifestu z wydanej wlasnie w 1843 r broszurki francuzkiego fourrierysty, Victor Prosper Considerant. Sutton podaje w jaki sposób byl finansowany przez Wall Street – naprzód pieniadze mu przywozil Laffitte, mercenariusz banksterów a potem mu przelewano do Bazylei calkiem powazne sumy na „prace intelektualna”. Kapital z kolei to wydumana sciagawka z Ricardo.

    60. Markglogg – wsród komunistów bylo bardzo porzadni ludzie, walczacy o dobro klasy robotniczej, ale wszyscy normalni zostali przez zydowskich psychopatów odsunieci od wladzy.
    Psychiatrzy epoki doskonale widzieli psychopatyczne zachowania wierchuszki komunistycznej. W ich aparacie pojeciowym nazywano ich „ces schisophreniques barbus”. Dzisiaj, po pracach Lobaczewskiego, wiemy ze to byli psychopaci i socjopaci. Komunizm ma swoje dobre strony, podobnie jak i wolny rynek. Obie ideologie, natomiast, sa niedostosowane do natury ludzkiej, wiec szkodliwe lub nieprzydatne.

Sorry, the comment form is closed at this time.