Dziennik gajowego Maruchy

"Blogi internetowe zagrażają demokracji" – Barack Obama

Dezinformacja i dezinformatorzy: wytnij, zachowaj!

Posted by Marucha w dniu 2010-04-28 (środa)

I znów dzięki gościom gajówki dotarłem do ciekawych materiałów – tym razem na temat dezinformacji i dezinformatorów. Dziękuję!
http://pracownia4.wordpress.com/2010/04/27/mercedesy-na-placu-czerwonym/

Dwadzieścia pięć sposobów na zwalczanie prawdy: Zasady dezinformacji

Zgoda na rozpowszechianie w celach niekomercyjnych pod warunkiem opublikowania całości oraz podania autora. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o rządzie cieni, odwiedź stronę autora.

Zbudowany na bazie “Trzynastu technik zwalczania prawdy” Davida Martina, poniższy tekst może się przydać w sytuacji, kiedy trzeba się połapać w świecie pełnym zawoalowanej prawdy, pół-prawd, kłamstw oraz zwalczania prawdy, kiedy fora społeczne starają się badać poważne przestępstwa. Niestety obejmuje to również informacje podawane przez media, które należą do największych winowajców, jeśli chodzi o sianie dezinformacji.

Tam gdzie przestępstwo obejmuje spisek albo istnieje jakiś spisek mający na celu zatuszowanie prawdy, tam nieodłącznie występuje kampania dezinformacyjna skierowana przeciwko tym wszystkim, którzy starają się odkryć i ujawnić prawdę i/lub sam spisek.

Istnieją specjalne taktyki stosowane przez artystów dezinformacji, które zostaną tu przedstawione. Materiał ten obejmuje również siedem charakterystycznych dla agentów dezinformacji cech, które też mogą okazać się przydatne w identyfikowaniu graczy i oraz ich motywów.

Im bardziej dana osoba pasuje do przedstawionego opisu i im ściślej przestrzega przedstawionych reguł, z tym większym prawdopodobieństwem jest profesjonalnym dezinformatorem mającym w swojej działalności żywotny interes. Do szerzenia dezinformacji można ludzi skłonić przekupstwem, zastraszeniem albo szantażem, więc w wielu wypadkach nawet “poczciwcy” mogą być podejrzani.

Racjonalny uczestnik, zainteresowany poznaniem prawdy, oceni łańcuch poszlak i dojdzie do wniosku, że albo ogniwa łańcucha są solidne i przesądzają sprawę, albo że któreś z nich są słabe i potrzebny jest czas oraz dodatkowe wskazówki, albo że część ogniw jest przerwana, co zazwyczaj obala podejrzenia (choć nie zawsze, bo przerwanym ogniwom mogą towarzyszyć inne, albo przerwane ogniwo mogło nie być dla sprawy kluczowe).

Rozgrywka obejmuje podnoszenie kwestii, które mogą wzmocnić albo osłabić te połączenia (najlepiej do punktu zerwania).

Zadaniem dezinformatora jest ingerowanie w ten proces… a co najmniej dążenie do przekonania innych, że w rzeczywistości silne ogniwo jest słabe lub przerwane… albo proponowanie alternatywnych rozwiązań, oddalających od prawdy. Często przy pomocy swojej taktyki dezinformacyjnej po prostu utrudnia on bądź spowalnia proces – pewien sukces ma zagwarantowany, bowiem retoryka i upływający czas prowadzą poszkujących do apatii.

Niemal zawsze okazuje się, że jeśli nie można przerwać łańcucha dowodów dla danego rozwiązania, ujawnienie prawdy zwyciężyło. Jeśli łańcuch jest przerwany, to albo nowe ogniwo musi być fałszywe, albo potrzebny jest zupełnie nowy łańcuch, albo też rozwiązanie jest niepoprawne i należy znaleźć nowe… ale prawda nadal wygrywa.

Nie jest wstydem stworzenie albo wspieranie błędnego rozwiązania, łańcucha czy ogniwa, o ile tylko szczerze i uczciwie poszukuje się prawdy. Takie jest racjonalne podejście. Chociaż zrozumiałe jest, że człowiek może stać się emocjonalnie związany z pewną konkretną stroną danego problemu, to naprawdę nie jest ważne, kto wygra, tak długo, jak wygrywa prawda. Ale artysta dezinformacji będzie dążyć do wzbudzenia emocji i czepiania się błędów (niezależnie od racji), i za pomocą poniżania i zastraszania będzie się starał zapobiec wszelkiej dyskusji.

To artysta dezinfo oraz ci, którzy mogą pociągać za jego sznurki (którzy ucierpieliby na ujawnieniu zbrodni) MUSZĄ dążyć do zapobieżenia racjonalnym i pełnym badaniom jakiegokolwiek łańcucha dowodów, na którym by zawiśli. Jako że fakty i prawda rzadko upadają same z siebie, trzeba je pokonać z oszustwem i kłamstwem.

Ci, którzy są zawodowcami w sztuce oszustwa i kłamstw, jak np. społeczności wywiadowcze i zawodowi przestępcy (często są to ci sami ludzie lub przynajmniej współpracujący ze sobą), korzystają w tym procesie z na ogół dość dobrze określonych i rozpoznawalnych metod. Jednakże ogół społeczeństwa nie jest dobrze przygotowany na wypadek użycia takiej broni i często daje się łatwo zwieść tym sprawdzonym taktykom. Co godne uwagi, nawet mediów i organów ścigania NIE SZKOLI SIĘ pod tym kątem. Na dobrą sprawę, tylko sami gracze rozumieją zasady gry.

Dla takich dezinformatorów generalnym celem jest unikanie dyskusji na temat ogniw w łańcuchu dowodów, których prawda nie zdoła przerwać, przy jednoczesnym wykorzystywaniu sprytnych oszustw czy kłamstw mających stworzyć złudzenie, że łańcuch jest słabszy niż jest w rzeczywistości bądź przerwany, a jeszcze lepiej – wszelkiego możliwego rozpraszania uwagi każdego, kto zastanawia się nad łańcuchem, z kwestionowaniem wiarygodności prezentera włącznie.

Zrozumcie proszę, że fakt jest faktem, niezależnie od źródła.

Podobnie, prawda jest prawdą, niezależnie od źródła. Dlatego przestępcy mają prawo do składania zeznań przeciwko innym przestępcom.

Tam gdzie może istnieć motyw do kłamania, tylko prawdziwe dowody na to, że zeznanie jest fałszywe, mogą je unieważnić. Gdyby świadectwa znanego “kłamcy” nie wspierały potwierdzające fakty, z pewnością byłoby ono wątpliwej wartości. Jeśli jednak zeznanie (argument) oparte jest na wiarygodnych czy ewidentnych faktach, nie ma znaczenia, kto je przedstawił lub jakie kierowały nim motywy ani to, czy kłamał w przeszłości albo i nawet namawiał do kłamstwa w tej sprawie – fakty i powiązania powinny bronić się same.

Co więcej, w szczególności w odniesieniu do publicznego forum – jak na przykład listy do redakcji gazety, rozmowy przez Internet i grupy dyskusyjne – dezinformacja odgrywa bardzo ważną rolę.

Na takich forach tematy dyskusji to zasadniczo próby zainteresowania innych własnym stanowiskiem w jakiejś kwestii, ideą lub rozwiązaniem – będących przeważnie w trakcie kształtowania się.

Ludzie często korzystają z takich mediów jako gremium, w nadziei na uzyskanie pomocy w lepszym sformułowaniu swoich idei. W przypadku gdy te idee są krytyczne w stosunku do rządu lub silnych grup (zwłaszcza jeśli tematem są popełnione przez nich przestępstwa), dezinformator ma do odegrania jeszcze jedną rolę – stłamszenia tematu w zarodku. Dąży również do zdeprecjonowania samej koncepcji, prezentera oraz wspierających go uczestników, co zapewni mu przewagę w ewentualnych przyszłych konfrontacjach na szerszych forach.

Często można rozpoznać ten typ dezinformatorów po ich niepowtarzalnym sposobie stosowania “wyższych standardów” dyskusji, kiedy niekoniecznie jest to uzasadnione. Od osoby prezentującej swoje stanowisko będą domagać się przedstawienia go na poziomie profesorskim. Wszystko poniżej tego poziomu pozbawia dyskusję sensu i jest w ich opinii bezwartościowe, a kto się z tym nie zgadza, jest oczywiście głupi – i generalnie dokładnie takich słów używają.

Kiedy więc czytacie takie dyskusje, szczególnie na grupach dyskusyjnych, decydujcie sami, kiedy użyty został racjonalny argument, a kiedy macie do czynienia z dezinformacją, PSYOPS (operacje psychologiczne) lub oszustwem. Nie wahajcie się nazwać winnych po imieniu. Zarówno ci celowo starający się wprowadzić was w blad, jak i ci, którzy zostali po prostu ogłupieni, na ogół w takiej sytuacji zmykają lub się uciszają (a to zupełnie niezłe osiągnięcie, ponieważ celem jest prawda).

Oto dwadzieścia pięć sposobów oraz siedem cech, z których nie wszystkie stosują się bezpośrednio do grup dyskusyjnych. [Przykłady i odpowiedzi pomijam, zainteresowani mogą zajrzeć do oryginału tutaj: http: //www.proparanoid.com/truth.html ]

Oskarżeń nie należy nadużywać – lepiej zachować je na okoliczność powrotów oraz dla tych, którzy wykorzystują wiele taktyk na raz. W odpowiedziach należy unikać wpadnięcia w emocjonalne pułapki lub zejścia na bocznice informacyjne, chyba że zachodzi obawa, że niektórzy obserwatorzy łatwo dadzą się zniechęcić przez oszustwa. Rozważcie możliwość zacytowania pełnej zasady zamiast jedynie powoływania się na nią, jako że inni mogą nie mieć punktu odniesienia. Zaproponujcie przedstawienie pełnej reguły na żądanie:

Uwaga: Wykorzystywanie reguły pierwszej i pięciu ostatnich (albo sześciu, zależnie od sytuacji) nie leży generalnie w granicach możliwości tradycyjnego dezinformatora. Zasady te są używane głównie przez przywódców i silnych graczy albo organizatorów przestępczych spisków i akcji tuszowania prawdy.

1. Nie widzieć, nie słyszeć zła, nie mówić o nim. Niezależnie od tego co wiesz, nie mów o tym, szczególnie jeśli jesteś osobą publiczną. Jeśli się o czymś nie mówi, to się to nie wydarzyło i nie trzeba się tym zajmować.

2. Udawaj niedowierzanie i oburzenie. Unikaj dyskutowania o kwestiach kluczowych i skup się na sprawie pobocznej, którą można wykorzystać do pokazania, że temat jest krytyczny wobec innej grupy lub tematu tabu. Nazywa się to też gambitem “jak śmiesz!”

3. Stwórz pogłoski. Unikaj rozmawiania o tematach, twierdząc że wszystkie pomówienia, niezależnie od pochodzenia i dowodów, są plotkami i zwykłymi oszczerstwami. Możesz wykorzystać inne, niekoniecznie prawdziwe oskarżenia. To działa szczególnie dobrze w wypadku milczącej prasy, ponieważ wtedy te “wątpliwe pogłoski” są jedynym źródłem informacji dla publiki. Jeśli możesz skojarzyć źródło z Internetem, użyj tego do podkreślenia, że jest to “fałszywa pogłoska” rozpowszechniana przez dzieciaki, która nie ma pokrycia w faktach.

4. Wykorzystuj wątłe argumenty. Znajdź albo wymyśl słaby argument u oponenta, który łatwo będzie obalić, co sprawi, że w oczach innych uczestnikow będziesz górą. Stwórz problem, który bezpiecznie można implikować w oparciu o twoją interpretację oponenta, jego argumentów bądź sytuacji albo wybierz najsłabszy aspekt z najsłabszych oskarżeń. Wzmocnij jego znaczenie i zniszcz go w taki sposób, aby stworzyć wrażenie, że rozprawiłeś się ze wszystkimi argumentami, zarówno prawdziwymi, jak i sfabrykowanymi, jednocześnie unikając rozmowy na główny temat.

5. Zwódź oponentów przez wyśmiewanie i wyzywanie. Jest to tzw. “podstawowy atak na kuriera”, który ma wiele wariantów. Przypnij przeciwnikowi łatkę, taką jak “prawicowiec”, “liberał”, “komuch”, “terrorysta”, “radykał”, “rasista”, “fanatyk religijny”, “zboczeniec” (w Polsce – “antysemita”, “ksenofob”) i tak dalej. To sprawia, że inni będą mniej chętni wspierać przeciwnika, żeby nie narazić się na zakwalifikowanie do którejś z tych grup, a ty unikniesz konfrontacji z kwestią zasadniczą.

6. Uderzaj i uciekaj. Na forum publicznym przypuść krótki atak na przeciwnika lub jego pozycję i zwiń się, zanim usłyszysz odpowiedź, albo po prostu ją zignoruj. To doskonale działa w Internecie i listach do redakcji, gdzie można stworzyć cały szereg nowych tożsamości i nie trzeba się tłumaczyć ze swoich zarzutów – po prostu przypuść atak, nigdy nie dyskutuj o głównym temacie i nigdy nie odpowiadaj na odpowiedzi przeciwnika, ponieważ to może zwrócić uwagę na punkt widzenia przeciwnika.

7. Zakwestionuj motywy. Przeinaczaj albo uwypuklaj fakty, tak żeby mogły świadczyć o tym, że twój przeciwnik ma ukryte osobiste motywy lub jakieś uprzedzenia. To zmusza przeciwnika do obrony.

8. Powołaj się na autorytet. Przedstaw się jako ktoś z kręgu autorytetow i wykorzystaj jak najwięcej żargonu i “szczegółów”, aby pokazać, że jesteś “tym, który wie”, i po prostu powiedz, że to, co mówi oponent, to nieprawda, nie wdając się w dyskusję i nie demonstrując konkretnie dlaczego ani nie cytując żadnych źródeł.

9. Udawaj głupka. Nieważne, jakie dowody albo jakie logiczne argumenty są podawane, nie wdawaj się w dyskusję i ogranicz się do twierdzenia, że nie mają one żadnej wartości, są bez sensu, niczego nie dowodzą, są nielogiczne albo nie wspierają wniosku. Dla uzyskania najlepszego efektu – mieszaj ile się da.

10. Mów, że oskarżenia oponenta to stare sprawy. Pochodna “wątłego argumentu” – zwykle w łatwo dostrzegalnych sprawach o dużej skali ktoś szybko wystąpi z oskarżeniem, z którym można sobie łatwo poradzić albo zrobiono to już w przeszłości. Jest to rodzaj inwestycji na przyszłość – na wypadek problemów z opanowaniem sytuacji. Kiedy taki rozwój wypadków jest do przewidzenia, już na wstępie użyj metody “wątłego argumentu” i uporaj się z nim w ramach wstępnego programu awaryjnego. Następne oskarżenia, niezależnie od ich wartości i zasadności, bedą zazwyczaj kojarzone z pierwotnym zarzutem i odrzucone jako zwykłe wracanie do starych spraw i nie będzie potrzeby odnoszenia się do nich w jakikolwiek sposób. Jeszcze lepiej, jeśli oponent był powiązany z pierwotnym źrodłem oskarżenia.

11. Ustanów odwroty i odwołuj się do nich. Przyznaj się do drobnej pomyłki, którą popełniłeś nieumyślnie, ale daj do zrozumienia, że przeciwnik stara się wszystko wyolbrzymić i stworzyć wrażenie, że zbrodnia jest większa, niż w rzeczywistości. Inni potem mogą wspomóc ten obraz, działając na twoją korzyść, a nawet powszechnie nawoływać do zakończenia całej tej bzdurnej afery, bo przecież “zrobiłeś już to co należy”. Jeśli umiejętnie się to przeprowadzi, zyskuje się sympatię publiki za “przyznanie” się do błędu, bez konieczności ustosunkowywania się do poważniejszych kwestii.

12. Zagadki nie mające rozwiązania. Pokazując szereg wydarzeń otaczających przestępstwo i ogromną liczbę osób zaangażowanych, stwórz wrażenie, że problem jest zbyt skomplikowany, by dał się rozwiązać. To sprawi, że publika szybciej straci zainteresowanie.

13. Logika Alicji w Krainie Czarów. Unikaj dyskusji o sprawie poprzez wsteczne rozumowanie albo wykorzystując pozornie dedukcyjną logikę, która wyprzedza wszelkie rzeczywiste zdarzenia. [Na przykład: jeśli by to faktycznie miało miejsce, to prasa już dawno by o tym pisała. Skoro nie pisała, nie miało to miejsca. Inny wariant – „na pewno ktoś by sypnął”.]

14. Domagaj się kompletnych rozwiązań. Unikaj kwestii domagając się od przeciwnika natychmiastowego rozwiązania sprawy. Najlepiej działa w połączeniu z punktem 10.

15. Naginaj fakty do innych wniosków. To wymaga kreatywnego myślenia, o ile przestępstwo nie zostało popełnione z myślą o awaryjnym wyjaśnieniu.

16. Znikające dowody i świadkowie. Jeśli coś nie istnieje, nie jest faktem i nie będziesz musiał się do tego odnosić.

17. Zmieniaj temat. Używane przeważnie w połączeniu z innymi sztuczkami. Znajdź sposób na zmianę tematu dyskusji wykorzystując zgryźliwe albo kontrowersyjne komentarze w nadziei na skierowanie uwagi na nowy, łatwiejszy temat. To działa wyjątkowo dobrze w towarzystwie, które może “spierać się” z tobą na nowy temat i spolaryzować uczestników dyskusji, aby uniknąć głównego tematu.

18. Rozbudzaj emocje, antagonizuj i podpuszczaj przeciwników. Jeśli nie potrafisz nic innego, prowokuj i besztaj oponentów, aby sprowokować ich do emocjonalnej odpowiedzi, która uczyni z nich głupców, sprawi, że oni sami będą postrzegani jako nadgorliwi, a ich materiał jako mniej spójny. Nie tylko uda ci się uniknąć głównego tematu, ale możesz dalej działać, nawet jeśli ich emocjonalna odpowiedź o niego zahaczy, skupiając się na tym, jak przeciwnik jest “wrażliwy na krytykę”.

19. Zignoruj prezentowane dowody i domagaj się dowodów niemożliwych. Jest to wariant “zgrywania idioty”. Niezależnie od tego, co przeciwnik przedstawi na forum publicznym, uznaj materiał za nieistotny dla tej kwestii i domagaj się dowodów, których przeciwnik nie będzie w stanie dostarczyć (mogą istnieć, ale nie być w zasięgu, mogą już być zniszczone albo skonfiskowane, jak w wypadku broni użytej przez zabójcę). Aby całkowicie uniknąć dyskusji, możesz być zmuszony do zdyskredytowania mediów lub książek jako źródeł, odmowienia uznania świadka za wiarygodnego, albo nawet zaprzeczenia, że słowa rządu lub innych władz mają jakiekolwiek znaczenie.

20. Fałszywe dowody. Kiedy to tylko możliwe, wprowadź nowe fakty lub wskazówki stworzone z myślą, aby wprowadzić rozdźwięk między dowodami przeciwnika. To działa bardzo dobrze w wypadku przestępstw z planem awaryjnym, w których wypadku często faktów nie da się łatwo odróżnić od elementów sfabrykowanych.

21. Wezwij Sąd Najwyższy, Specjalnego Oskarżyciela albo inne wysoko postawione ciało. Możesz osłabić cały proces z korzyścią dla siebie i skutecznie zneutralizować wszystkie delikatne kwestie bez otwartej dyskusji. Powołane dowody i zeznania muszą zostać utajnione. Na przykład, jeśli masz swojego prokuratora, może ci to zapewnić, że Sąd Najwyższy nie zobaczy żadnych użytecznych dowodów, które będą szczelnie zapieczętowane i niedostępne dla późniejszych badaczy. Po uzyskaniu pozytywnego werdyktu, sprawę można uznać za oficjalnie zamkniętą. Zwykle technika ta stosowana jest w celu uznania winnym niewinną osobę, ale może również pomóc przy wrabianiu ofiary.

22. Stwórz nową prawdę. Stwórz swoją grupę ekspertów, autorów, przywódców albo wpłyń na już istniejące struktury, które mogą pomóc sprokurować przychylne zeznania, badania naukowe albo opinii społecznej. W ten sposób, jeśli będziesz musiał już dyskutować o temacie, możesz robić to autorytatywnie.

23. Stwórz większe zamieszanie. Jeśli powyższe nie za bardzo pomaga w odwróceniu uwagi od wrażliwych kwestii albo nie chroni przed niekorzystnym relacjonowaniem przez media wydarzeń, których toku nie da się zatrzymać (jak np. toczące się procesy), stwórz nowe, zastępcze tematy medialne (albo spraw, żeby prasa tak je potraktowała). To pozwoli ci odwrócić uwagę mas.

24. Uciszaj krytyków. Jeśli powyższa metoda nie zadziała, zastanów się, jak permanentnie usunąć przeciwników z obiegu, tak abyś już nie musiał się odnosić do sprawy. Można to osiągnąć przez morderstwo, aresztowanie i zatrzymanie, szantaż, albo oczernienie poprzez ujawnienie materiałów służących do szantażu, albo przez zwykłe zastraszenie i inne groźby.

25. Zniknij. Jeśli posiadasz istotne tajemnice albo wydaje ci się, że ziemia pali ci się pod stopami i nie wytrzymasz temperatury, żeby uniknąć problemów – opuść teren.

H. Michael Sweeney
copyright (c) 1997, 2000 All rights reserved
(Revised April 2000)
http://www.proparanoid.net/truth.htm

Osiem cech dezinformatora

1) Unikanie. Nigdy nie wypowiadają się wprost ani nie wnoszą konstruktywnego wkładu w dyskusje, generalnie unikając cytowania oraz podawania źródeł. Zamiast tego, jedynie sugerują to czy tamto. Praktycznie zawsze zabierają głos z pozycji autorytetu i eksperta, doskonale znającego zagadnienie, bez ujawniania jakichkolwiek danych, usprawiedliwiających taką postawę.

2) Selektywność. Starannie wybierają przeciwników, stosując podejście “bij i uciekaj” wobec zwykłych komentatorów popierających przeciwnika albo skupiając atak na kluczowych oponentach, którzy znani są z bezpośredniości. Gdyby jakiś komentator włączył się w kłótnię, przechylając szalę zwycięstwa na stronę oponenta, atak obejmie i jego.

3) Przypadkowość. Mają tendencję do pojawiania się nagle i jakby przypadkowo, podnosząc nowy, kontrowersyjny temat, bez wcześniejszego udziału w ogólnych dyskusjach na tej konkretnej arenie publicznej. Podobnie lubią znikać, kiedy temat przestaje budzić zainteresowanie. Zostali prawdopodobnie skierowani tam z konkretnego powodu i z konkretnego powodu zniknęli.

4) Praca zespołowa. Często działają grupowo, wspierając się i uzupełniając wzajemnie. To oczywiście może zdarzyć się na każdym forum publicznym, ale tego typu częste wymiany przeważnie towarzyszą forom z udziałem profesjonalistów. Czasami jeden z graczy będzie infiltrował obóz przeciwnika, aby pozyskać dane dla taktyki wątłych argumentów lub jakiejś podobnej, mającej na celu osłabienie przeciwnika.

5) Anty-spiskowość. Prawie zawsze mają w pogardzie “teorie spiskowe” i zazwyczaj również wszystkich tych, którzy w żaden sposób nie chcą uwierzyć, że JFK nie został zabity przez LHO [Lee Harvey Oswald]. Zastanówcie się, dlaczego zatem – skoro tak pogardzają wyznawcami teorii spiskowych – skupiają się na obronie jakiegokolwiek tematu na grupach dyskusyjnych zajmujących się spiskami? Można by pomyśleć, że albo będą próbowali robić durni ze wszystkich i w każdym temacie, albo po prostu zignorują grupy, którymi gardzą. Nasuwa się więc usprawiedliwony wniosek, że mają jakiś skryty powód swojej działalności i poświęcania uwagi tym, którym ją poświęcają.

6) Sztuczne emocje. Dziwny “sztuczny” emocjonalizm i wyjątkowa gruboskórność – zdolność wytrwania nawet w obliczu przygniatającej krytyki i zupełnego braku akceptacji. Prawdopodobnie wynika to ze szkolenia w społecznościach wywiadowczych, że bez względu na dowolnie silne dowody świadczące przeciwko nim, zaprzeczają wszystkiemu i nigdy się angażują się ani nie reagują emocjonalnie. W efekcie emocje dezinformatora mogą wydawać się sztuczne.

Większość ludzi, jeśli na przykład reaguje gniewem, wyraża swoją urazę odpierając zarzuty. Ale typy dezinfo przeważnie mają problem z utrzymaniem “wizerunku” i drastycznie zmieniają swoje udawane emocje i zwykle spokojny i beznamiętny styl komunikacji. To tylko praca i często nie są w stanie tak samo dobrze “odgrywać swojej roli” w medium, jakim jest Internet, jak potrafiliby w bezpośredniej rozmowie czy konfrontacji. Możesz spotkać się z wściekłością i oburzeniem w jednej chwili, nudziarstwem w następnej i gniewem później – emocjonalne jo-jo.

Jeśli chodzi o ich gruboskórność, żadna ilość krytyki nie odwiedzie ich od wykonania zadania. Będą kontynuować stare schematy dezinformacji, niczego w nich nie zmieniając pomimo krytyki, że ich gra jest oczywista. Ktoś bardziej racjonalny, kogo naprawdę obchodzi, co myślą inni, starałby się poprawić swój styl komunikacji, treść i tak dalej, albo po prostu zrezygnowałby.

7) Niespójność. Istnieje również tendencja do popełniania błędów, które zdradzają ich prawdziwe oblicze i motywy. Może to wynikać z nieznajomości tematu lub może być nieco “freudowskie”, że tak powiem, w tym sensie, że być może tak naprawdę w głębi wspierają stronę prawdy.

Zauważyłem, że często przytaczają sprzeczne informacje. Na przykład jeden z takich graczy twierdził, że jest pilotem marynarki wojennej, a swoje braki w zakresie poprawnej komunikacji (ortografia, gramatyka, niespójny styl) przypisywał temu, że skończył tylko szkołę podstawową. Nie znam zbyt wielu pilotów marynarki wojennej, którzy nie mają przynajmniej średniego zawodowego wykształcenia. Ktoś inny początkowo twierdził, że nie zna danego tematu czy sytuacji, a nieco później przypisywał sobie wiedzę z pierwszej ręki.

8) Kolejna cecha: Stała czasowa. Ostatnio odkrytą cechą objawianą na grupach dyskusyjnych jest kwestia czasu reakcji. Istnieją tu trzy sposoby, zwłaszcza gdy w operację tuszowania zaangażowany jest rząd bądź jakiś inny gracz posiadający władzę:

a) Wszelkie posty wysłane na grupą dyskusyjną przez namierzonego zwolennika prawdy mogą skutkować natychmiastową reakcją. Rząd i innych podobnie silnych graczy stać na płacenie ludziom za ślęczenie przy komputerze i czekanie na okazję do wyrządzenia szkody. Ponieważ dezinformacja w grupach dyskusyjnych działa tylko wtedy, gdy czytelnik ją widzi – szybkie działanie jest konieczne, w przeciwnym bowiem razie użytkownicy mogą zostać przeciągnięci na stronę prawdy.

b) Gdy z dezinformatorami mamy do czynienia w bardziej bezpośredni sposób, jak na przykład poczta elektroniczna, konieczne jest opóźnienie – będzie ono zwykle wynosić co najmniej 48-72 godziny. Pozwala to przedyskutować strategię zespołu pod kątem najskuteczniejszej reakcji, jest to również dość czasu, aby w razie konieczności “uzyskać zgodę” lub instrukcje od zwierzchników.

c) Również w przypadku grup dyskusyjnych, poza działaniem opisanym w punkcie a. często można także odnotować przygowanie i odpalenie silniejszej amunicji w tym samym terminie 48-72 godzin – do gry wkracza zespół. Dzieje się tak szczególnie wówczas, gdy będąca na celowniku poszukująca prawdy osoba lub jej komentarze zostaną uznane za ważne w sensie możliwości ujawnienia prawdy. Tym sposobem poważny użytkownik ujawniający prawdę będzie zaatakowany dwukrotnie za ten sam grzech.

Zakończę pierwszym akapitem z wprowadzenia do mojej nieopublikowanej książki “Fatal Rebirth”:

Prawda nie przeżyje na diecie tajemnic, zwiędnie uwikłana w kłamstwa. Wolność nie wyżyje na diecie kłamstw, ulegnie uciskowi. Duch ludzki nie przeżyje na diecie ucisku, stając się w końcu podporządkowanym woli zła. Bóg, jako wcielona prawda, nie pozwoli, by świat na długo pozostał oddany takiemu złu. Dlatego pozwólcie nam na prawdę i wolność, jakich potrzebuje nasz duch … lub dajcie nam umrzeć w ich poszukiwaniu, bowiem bez nich na pewno zginiemy w świecie zła.

H. Michael Sweeney
HMS@proparanoid.com
copyright (c) 1997, 2000 All rights reserved
(Revised April 2000 – pierwotnie SIEDEM cech)

Odpowiedzi: 20 to “Dezinformacja i dezinformatorzy: wytnij, zachowaj!”

  1. szosze said

    aha

  2. Moze ja odniose sie do tych regul dezinformacji i w dalszym ciagu uzywam jednego skutecznego srodka czytajac uwaznie zapodawane teksty publicznie zadajac sam sobie pytanie:
    „Kto konkretnie ma z tego korzysc polityczna czy ekonomiczna???” (Kto jest ten „trzeci”, ktory ma z tego korzysc???).
    =====================
    jasiek z toronto

    http://polskawalczaca.com

  3. j21 said

    dobre

  4. Isreal said

    i po co te całe lata nauki?
    nie mógł Gospodarz tego „sprzedać” kilka lat temu
    A poważnie: to tyle dzisiaj wystarczy żeby funkcjonować na „górze”
    Świetny artykuł!

  5. jerzyczek said

    Wczoraj o 22:30 w Misji Specjalnej na TVP1 corka opowiadała jak wygladala w Moskwie procedura identyfikacji zwlok jej ojca, ktory zginal pod Smolenskiem.
    Niewiele wczesniej (czasy emisjii tych programow sie zazebialy) w TVP2 jeden z interlokutorow nazwal wyemitowany w TVP film „Solidarni 2010” haniebnym filmem. Wypowiedzi 2 aktorow byly zdaniem tego interlekutora dowodem na zastosowanie w tym filmie technik „profesjonalnej” manipulacji. Ja ich znam (znaczy sie tych aktorow) – powiedział, dlatego wiem, ze ich udzial w filmie to manipulacja. Dlatego cala reszta nie ma zadnej wartosci, zreszta film zostal zrobiony jak widac przez malo zdolnych reporterow, byl to ich pierwszy tego typu reportaz i z pewnoscia ostatni.

    Wylewajace sie z ekranu slowne fekalia na „katolska szopke” pod pretekstem obrony naszej „zdrowej” i POstepowej intuicji tak przytepily moja czujnosc, ze nieomal nie zdazylem przelaczyc na Misje Specjalna w TVP1. Corka Zbigniewa opowiadala o „pomocy” rosyjskich wladz (prokurator, psycholog, tlumacz) w identyfikacji zwlok jej sp. ojca.

    Jezeli jest to przyklad na odtrabianie przelomu w relacjach Polsko-Rosyjskich, ma to byc potwierdzeniem ujawniania sie autentycznej przyjazni miedzy naszymi narodami, rumiencem wstydu z powodu „goszczenia” tej katastrofy u siebie (na terytorium Rosji) to ta gajowka wraz z niektorymi jej mieszkancami jest niczym akwarium albo conajmniej „osla laczka”.

    P.S.Wspomnianym interlokutorem byl „autorytet” Daniel Olbrychski, ktoremu wtorowały 2 panie, a jedna z nich byla Olga Lipinska jako oczywiscie „autorytet mniejszy’.

    pozdrawiam

  6. PL said

    Re 1: Szosze się rozpoznał 🙂 Stąd owo „Aha”.

  7. lopek said

    cała ta perfekcyjna szkoła z sofistyką erystyką i w ogóle, zasadza się na:
    1.Gdy twoja kradzież zostanie odkrtyta, rzucaj sie w tłum i uciekając, wrzeszcz – ŁAPAJ ZŁODZIEJA!
    2. Gdy ktoś złapie cię za twoją rękę w jego kieszeni – wrzeszcz – TO NIE MOJA RĘKA!
    Na koniec, aby une nie trudziły sie tak w mordowaniu, PRAWDY, owe une wymyśliły:
    PRAWDA NIE ISTNIEJE!
    W przyszłosci, co jest prawdą/faktem a co nią/nim nie jest, będzie decydować WIĘKSZOŚĆ DEMOKRATYCZNA!
    Lucyferjanie, nie mogąc dostosować się do dekalogu, więc i prawdy, niszczą chrześcijaństwo, niszczą prawdę, budując ludziom – PIEKŁO NA ZIEMI!
    Nie wiedzą tylko, że owe piekło, też ich wchłonie, niezaleznie od ich woli!

  8. Polska Ziemia said

    Czy istnieje na swiecie rowne zaklamanie ?

    Lech Kaczynski – wielkim patriota byl, swietej pamieci – placza za nim tysiace

    Oto „regularne” wizyty Lecha Kaczynskiego w Katyniu

    10 kwietnia 2006 r. – nieobecny
    17 września 2006 r.- nieobecny
    10 kwietnia 2007 r. – nieobecny
    17 września 2007 r. – obecny (wybory do sejmu )
    10 kwietnia 2008 r. – nieobecny
    17 września 2008 r. – nieobecny
    10 kwietnia 2009 r. – nieobecny
    10 września 2009 r. – nieobecny
    2010 – miał być w kwietniu… (wybory prezydenckie i samorządowe )

  9. Franek said

    P. Marucha ten punkt niech pan sobie dobrze przeczyta i uderzy się w pierś i to swoją pierś:
    5. Zwódź oponentów przez wyśmiewanie i wyzywanie. Jest to tzw. “podstawowy atak na kuriera”, który ma wiele wariantów.

    Panie Franek, ile obelg rzucanych mi w twarz przez różnych „patryjotuff” mam znosić, zanim im podziękuję za współpracę? – admin

  10. veri said

    Czy te dezinformacyjne praktyki jakie maja miejsce w zwiazku z katastrofa nie maja jeszcze jednej roli do spelnienia – posiac w naszym narodzie ziarno wzajemnej nieufnosci (i jej dalekosieznych konsekwencji) ?!!!

  11. stfu said

    Osobiście byłem zaskoczony, jak zauwazyłem datę powstania tego dokumentu. Byłem pewien, że ktoś przeanalizował proces dyskusji na temat 9/11/01. Idealnie opisuje sytuację.

  12. niedovJarek said

    chyba sie zaczyna… http://trzyskowronki.salon24.pl/176108,tusk-przed-trybunal-stanu-pierwszy-wniosek-juz-w-sejmie

  13. Nowik said

    Ad.8;
    Powinieneś zweryfikować to co napisałeś. Przecież to kłamstwo.

  14. Julka said

    ad/12
    Pewnie wnioskodawca jakiś cel miał w tym złożeniu wniosku (bo trudno uwierzyć, aby prezes takiego stowarzyszenia nie zapytał się prawników) ale niestety wbrew optymizmowi, nie jest uprawniony do składania takich postulatów. Wniosek może złożyć prezydent albo 115 posłów. To się nazywa wstępny wniosek. Sejm podejmuje uchwałę bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy uprawnionych, a w przypadku pociągnięcia do odpowiedzialności premiera -większością 3/5 ustawowej liczby posłów. Tak więc z pewnością cel wnioskodawcy przyświeca inny.
    Nie wykluczone, że taki, by obywatele nie indagowali tych 115 posłów o napisanie wniosku (bo już poszedł)Poza tym wiadomo, że uchwała nie przejdzie.
    Uny już się obwarowały jakby tu za nic nie odpowiadać.

  15. Krzysztof M said

    Ad. 8

    Czapki z głów!

    Dzięki za to zestawienie. To powinna być lektura obowiązkowa przed wyborami.

  16. z sieci said

    7
    Dezinformacja czy manipulacja? Chyba zgłoszę to do prokuratury!
    Na pokład samolotu lecącego do Smoleńska, wsiadł człowiek kłótliwy, bardzo przeciętny prezydent, zaściankowy i ksenofobiczny, mierny polityk. Autor słów: spieprzaj dziadu, małpa w czerwonym, ja panią załatwię, nieznający za to słów refrenu własnego hymnu… Pośmiewisko nie tylko satyryków, ale całej Europy i prezydent z rekordowo niskim poparciem społecznym…

    W trumnie ze Smoleńska, przywieziono wybitnego męża stanu, wspaniałego prezydenta, patriotę, bohatera narodowego, ojca narodu, największego Polaka, równego królom…

    Ja się pytam kto podmienił zwłoki?! Gdzie jest ciało prezydenta Kaczyńskiego?! I kogo złożono na naszym Wawelu?!
    Tomash

  17. z Warszawy said

    „Te karły szydziły z naszego prezydenta. Teraz my bojkotujemy ich!” – mogli przeczytać warszawiacy, którzy otrzymali ulotki z listą kilkunastu dziennikarzy i polityków oraz ich niepochlebnymi wypowiedziami o Lechu Kaczyńskim. PiS podkreśla, że nie ma z tą akcją nic wspólnego, ale poseł tej partii, Marek Suski, wyraża nadzieję, że „osobom z tej listy jest teraz wstyd”.

    Na liście znaleźli się m.in.: Janusz Palikot, Donald Tusk, Stefan Niesiołowski, Lech Wałęsa, Bronisław Komorowski, Julia Pitera, Radosław Sikorski, Magdalena Środa, Kazimierz Kutz, Michał Figurski, Piotr Tymochowicz, Jacek Żakowski, Grzegorz Miecugow, Tomasz Lis, Piotr Najsztub, Mikołaj Lizut oraz Katarzyna Kolenda-Zaleska oraz ich cytaty, które według autorów ulotek obrażały tragicznie zmarłego prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Ulotka jest rozdawana na ulicach Warszawy. Ulotki oburzyły wicemarszałka Sejmu Stefana Niesiołowskiego, który podejrzewa, że za wszystkim stoi PiS. – Pewnie zwolennicy PiS-u kolportuje tego rodzaju brednie. Demokracja dopuszcza prawo do bredni – komentuje. – Prawica ma skłonność do tego, że zamiast polemizować, to narusza godność, obraża – ocenia z kolei Jacek Żakowski.

    BRAKUJE WIEC DOPISZCIE nadredaktor adam ,aktor daniłło, oskarowiec z córką, platforma obywatelska w przekazach dnia, qba wojewodzki z wsi 24 palikot live,itd

  18. Polska Ziemia said

    SZANOWNI PAŃSTWO

    W imieniu prof Ryszarda Kozłowskiego
    przewodniczącego Przymierza Narodu Polskiego serdecznie zapraszam
    przywódców lub ich reprezentantów oraz
    osoby zaangażowane w procesy zjednoczeniowe na dwudniowy kongres
    Przymierza Narodu Polskiego, który odbedzie sie 1 i 2 maja w Krakowie .

    W dniu pierwszym tzn 1 maja od godz 11-00
    odbędzie sie Kongres Zjednoczeniowy : Partii, Stowarzyszeń i Organizacji
    patriotycznych i narodowych z calego kraju ,
    które z zachowaniem swojej samodzielności i odrębności podejmą sie
    współdzialania w wyborach prezydenckich ,
    samorzadowych i parlamentarnych celem przejęcia
    kierownictwa w Polsce przez siły patriotyczne, kierujace się dobrem
    narodu i państwa polskiego oraz polską racja stanu.

    W dniu drugim tzn. 2 maja od godz 9-00 odbędzie sie Kongres Organizacyjny
    partii politycznej Przymierze Narodu Polskiego,
    w którym wezmą udział przedstawiciele Organizacji deklarujący wejście do
    PNP i osoby fizyczne członkowie PNP celem
    ukonstytuowania programu i władz Przymierza Narodu Polskiego.

    W pierwszym dniu po wystąpieniach organizatorów wystapią kandydaci na
    Prezydenta RP typowani przez komitety nie otrzymujace
    dotacji rządowych i przedstawiciele zaproszonych Organizacji uznajacy
    koniecznosc podjęcia wspólpracy oraz goście Kongresu.
    Będą dostępne noclegi po cenach umiarkowanych . Koszty wynajmu sali
    pokryte zostana z dobrowolnej skladki uczestników.
    Sala na 500 miejsc. Odstępstwa od zaplanowanego programu Kongresu są
    możliwe, zależnie od życzeń wiekszosci .

    Serdecznie zapraszamy w imieniu organizatorów.
    z upoważnienia :
    Jan G. Grudniewski 601361962 prug@chello.pl

    Szanowny Panie.

    To nie jest żaden Kongres Zjednoczeniowy.
    Ja dzisiaj Panu nie mogę podać uzasadnienia,
    ale znam powód i sens takiego działania
    i kto to organizuje.

    Proszę sobie uświadomić mamy powołany
    Sejm Polek i Polaków,
    mamy wybranego Prezydenta i vice Prezydenta
    z tych naszych organizacji, w Wyborach
    Prezydenckich nie bierzemy udziału.
    Ci rozbitkowie wiedzieli, że my spotykamy się
    1 maja — przecież jest to działanie destrukcyjne.
    Większość tych osób była w innych organizacjach
    i gdzie są te organizacje, przez te osoby szybko
    rozbite.
    Służby działają?????.

    Dam Panu odpowiedź dokładną po 1 maja
    mamy spotkanie w Warszawie naszych
    pełnomocników wojewódzkich i zobaczymy
    co ustalimy na działanie ludzi którzy są
    rozbitkami LPR i innych.
    Zakładam jeśli się związać z tymi rozbitkami
    to bardzo szybko rozwalą to co zorganizują
    uczciwi działacze.
    To po co coś budować żeby z tego nic nie
    było i plamić swoje dobre imię.
    Jak Pan myśli ?????.

    Pozdrawiamy PONiP

    Koordynator Krajowy

  19. z sieci said

    niedziela, 2 maja 2010
    Arcybiskupowe i inne Teorie Spiskowe (cz.1)
    Witam

    O unikanie języka patosu, teorii spiskowych, tropienia winnych i formułowania bezpodstawnych oskarżeń w związku z katastrofą prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem apeluje w liście do wiernych metropolita lubelski abp Józef Życiński.

    Tak się zastanawiałem dlaczego akurat arcybiskup zwraca się do wiernych z takim apelem lekceważąc ich uczucia, żałobę i negując dążenie do prawdy… a prawda jest najważniejsza.

    Ale już wiem o co apeluje abp. J. Życiński i o co może chodzić arcybiskupowi. Zapewne o m.in. następujące teorie spiskowe:

    1) doprowadzenie przez Prezydenta RP śp. Lecha Kaczyńskiego do rozbicia obchodów katyńskich na dwie części. Zwolennicy tej teorii spiskowej uważają, że Prezydent był nieodpowiedzialny i swoją antyrosyjską postawą doprowadził Rosjan do takiego zdenerwowania, że postanowili zaprosić na uroczystości tylko Premiera. Konsekwencją było to, że uroczystości podzielono co pośrednio przyczyniło się do tragedii smoleńskiej,

    2) teorię spiskową, która przypisuje odpowiedzialność Prezydenta za zabranie na jeden samolot aż tylu oficjeli. Prezydent L. Kaczyński chciał upokorzyć w ten sposób Najjaśniejszego Premiera D. Tuska udowadniając mu, że to z Prezydentem a nie Premierem poleci do Katynia dowództwo polskich sił zbrojnych. Aby to osiągnąć Prezydent potajemnie przed Premierem wysłał zaproszenia do generalicji i innych oficjeli oraz osób publiczno-prywatnych i chciał ich zabrać jednym samolotem, bo wiedział że drugi jest akurat remontowany w Rosji,

    3) następną teorią spiskową, w którą wierzą lub chciały uwierzyć te “oszołomy” to była chęć przypisania winy za tragedię polskim pilotom, którzy nie dosyć, ze nie znali języka rosyjskiego, to jeszcze wylatali za mało godzin. Ponadto podchodzili do lądowania cztery razy przekraczając wszelkie regulaminy. Piloci zlekceważyli też warunki pogodowe (mgłę) oraz ostrzeżenia kontrolerów ruchu. Jak można tworzyć takie bzdurne teorie spiskowe! Spiskowcy gaworzą też, że może i samolot był za stary i niesprawny i o mimo niedawnego remontu kapitalnego… oj dziwacy jacyś…,

    4) Spiskowcy uknuli też, że zawiodły najnowocześniejsze urządzenia naprowadzające, w tym system TAWS, który nie zawiódł od ponad 20 lat nie zawiódł… (sic!),

    5) spiskowcy posunęli się w swoich absurdach aż do tego, że stwierdzili iż to na pewno Prezydent naciskał na pilotów aby lądowali. No już większej bzdury nie mogli wymyślić w tych swoich rzeczywiście “dziwnych” i absurdalnych urojeniach,

    6) inną abstrakcyjna teorią spiskową jest próba absolutnego wykluczenia zamachu jako powodu katastrofy! I to w czasach po WTC i w sytuacji, gdy Prezydent był nie lubiany przez Putina a terroryzm jest w świecie powszechny. Doprawdy spiskowcy próbują nam wmówić, że na świecie nigdzie w podobnej sytuacji kwestią zamachu nie byłaby pierwszą rozpatrywaną? Naprawdę to jakiś “oszołomy” i to totalne… Poszukują winnych w siłach natury i splocie okoliczności,

    7) spiskowcy wykluczają tez winę rządu polskiego zrzucając ją również na niefortunny splot okoliczności (!?).

    itd…

    A teraz wymyślili, że Polacy nie mogli prowadzić śledztwa bo wywołałoby to taką wściekłość Rosjan, że rozpoczęliby III Wojnę Światową! W tym kontekście. I tak sobie dalej spiskują, że wszystkie działania rządu były idealne a polskie służby specjalne zdały egzamin w czasie tragedii…. no i jeszcze wymyślili, że współpraca między Polakami a Rosjanami w śledztwie przebiega wzorcowo i są Polacy uczestniczą w śledztwie: no, bo dla nich samo czekanie, co ustali Rosja to już uczestniczenie!

    Doprawdy Arcybiskupie! Nie możemy wierzyć w te teorie spiskowe i poszukiwać winnych tam gdzie ich nie ma.

    Nie możemy przyjmować na wiarę teorii spiskowych i zwalać winy na pilotów, uszkodzony samolot, naciski Prezydenta, warunki meteo, mgłę, niefortunny zbieg okoliczności, zły stan lotniska, pijanych rosyjskich kontrolerów albo jakiś inny przypadek!
    http://krzysztofjaw.blogspot.com/

  20. veri said

    W temacie ‚dezinformacja’ … wczoraj w jednym z niemieckich miast na duzym placu gdzie ustawiono dwa telebimy Niemcy przygotowywali sie do kibicowania swojej ‚nationalmanschaft’- kibicowskie akcesoria w postaci flag, transparentow, bebnow,kolowrotkow,trab, piszczalek, … poszly w ruch. Normalne w takiej sytuacji… i odglos jednej z piszczalek przyprawil mnie o szybsze bicie serca – poplynela z niej dokladnie taka sama melodia jak ‚wycie’ syreny jaka moglismy slyszec na filmiku ‚z pierwszych minut po …’ . Siegnalem do pamieci – czy mozliwe bylo odnotowanie na tym filmiku takiego odglosu syreny – przeciez ten przerazliwy jej dzwiek byl prawie obok filmujacego a nie z dalszej (lotniska) odleglosci. Kolejna mistyfikacja ?

Sorry, the comment form is closed at this time.